Mateusz

Przymiotem Fundacji Szansa Jesteśmy Razem jest jej gościnność i współpraca zagraniczna, której wyrazem nie jest tylko przyznawana Nagroda Idol Światowy, o której już wspomniano, ale także spotkania wschód-zachód, będące pomostem pomiędzy światem Europy Zachodniej i Ameryki Północnej, a także światem Europy Środkowo-Wschodniej. Te spotkania to wielka rozmowa, wielka debata na temat doświadczeń

związanych z nowoczesną rehabilitacją, związanych z nowoczesnym przyswajaniem świata za pomocą trzeciego oka. Nazwy trzecie oko nie używam bez celu, gdyż jedną z instytucji wspierających fundację, tak naprawdę będących jej częścią,

Jest wydawnictwo Trzecie Oko, spod którego ręki wychodzą zarówno adaptacje Braille'owskich publikacji, jak i książki obecnego prezesa fundacji, matematyko-informatyka, pisarza, publicysty, organizatora, mówcy, rycerza najnowocześniej rehabilitacji, Marka Kalbarczyka. Do najsłynniejszych jego dzieł należą

Sfabularyzowana historia niewidomego chłopaka Adama nazwana Dojść do celu. Czy niewidomy może zostać prezydentem? Ale także ich trzecie oko oraz obrazy, które uciekły hen daleko. Wielkim sukcesem Fundacji Szansa Jesteśmy Razem, jeżeli chodzi o współpracę międzynarodową,

jest organizacja w roku 2020 wielkiej międzynarodowej konferencji na temat mobilności, rewalidacji i najnowocześniejszej rehabilitacji. Konferencja ta nazywana była International Mobility Conference i organizowana była w Warszawie. To wielki sukces stać obok krajów, które dla dostępności swych obywateli robią od lat bardzo wiele. Grecja, Rumunia, Irlandia.

W tym gronie była również Polska. To, że osobą niewidomą jest prezes fundacji, prawdopodobnie jest przyczyną faktu, że prócz samej fundacji w 1989 roku założono firmę tyfle informatyczną, która będąc częścią prezentowanego podmiotu jest polskim prezentowaniem najnowocześniejszych metod rehabilitowania i niwelowania problemów technicznych.

Tym, którym los i medycyna nie daje szans na poprawę wzroku. Firma nazwana została AltX. Od pierwszego skrótu komputerowego oznaczającego zamknięcie aplikacji systemu. AltX. Wyjście ze strefy komfortu. Wyjście do ludzi. Pokazanie, że jesteśmy obywatelami takimi samymi jak inni. Drodzy wolontariusze, współpracownicy, kochani przyjaciele.

Nasza działalność to misja. Misja pomocy, ucieczki od problemów beneficjentów, im pomocy w tym, a także pokazywania, że mogą być oni równorzędnymi partnerami zarówno dla swoich słabowidzących, jak i pełnosprawnych znajomych. Bo gościnność nie zna granic. Gościnność nie zna niepełnosprawności. Zna tylko elokwencję, ciekawy sposób wyrażania się, a także

ciągłe dążenie do wyznaczonego celu. Bo jak śpiewamy w hymnie fundacji, jeśli chcemy widzieć więcej od siebie, musimy dotknąć swych ramion i wzbić się ponad nasze ograniczenia, niczym gdańska barka. Zapraszamy do współpracy. Muszę przyznać, że piękna przemowa, godna prezesa tej fundacji. Dlaczego jeszcze nie jesteś prezesem?

Nie chcę być nigdy prezesem. Ja powiem szczerze, wolę być pracownikiem, który wykona swoje zadanie. Ja jestem w ogóle zadaniowcem wbrew pozorom. Mówi się o mnie człowiek kreatywny, który coś tworzy. No nie, ja jestem typowym zadaniowcem. Takim żołnierzem od tego, co trzeba zrobić i tyle. Po prostu taki jestem. Rozumiem, ale pięknie to opisałeś. Powiedz nam jeszcze, jak w takim razie słuchacze mogą zbliżyć się do tej fundacji?

Biura regionalne są w 16 oddziałach, czyli w stolicach wszystkich województw naszego pięknego kraju. Czyli jeżeli chcą się zbliżyć do fundacji, to obecnie na stronie głównej funkcjonuje taki nagłówek oddziały w zakładce kontakt.

Będą telefony do oddziałów fundacji. Ja ze swojej strony jako mieszkaniec Krakowa, zresztą bardzo dumny, mogę powiedzieć, że jeśli jesteś krakowianinem młody przyjacielu, bądź starszy, bądź w średnim wieku, w ogóle przyjacielu, który chcesz nam pomóc, być naszym wolontariuszem.

to przejdźcie na Aleję Słowackiego 46 przez 46. Tam dwie miłe panie już pokierują i na pewno dochowają starań, aby współpraca była jak najlepsza. Ja ze swojej strony również mogę pomóc, dlatego zachęcamy i zapraszamy.

Tyle tego czasu reklamowego. Szanowni Państwo, myślę, że małymi kroczkami będziemy zbliżać się do końca. Jeszcze bardzo ciekawi mnie kwestia, co powiedziałbyś młodszemu sobie? Młodszemu sobie z przeszłości? Tak, sobie z przeszłości. Ojej, bo przede wszystkim, żeby bardziej, po pierwsze, żeby cieszyć się z małych rzeczy, bo tego mi też brakowało. Ja zawsze dążyłem do wielkich rzeczy, a z małych nie umiałem się cieszyć i to mnie bardzo blokowało.

I przede wszystkim, żeby gonić za marzeniami swoimi i cały czas rozwijać się w tym, co lubimy mieć, nie tylko pracę, ale mieć również ludzi, z którymi się można spotkać, mieć również swoje pasje w życiu. Czujesz się obecnie spełniony? Myślę, że tak, aczkolwiek wiadomo, że ta nutka niepewności, na ile praca jest stabilna, to zawsze jest, prawda? Ale na dzień dzisiejszy jest dobrze.

Wiesz co, przede wszystkim jak chodzi o kwestie dostępności, to warto by było powprowadzać na przykład więcej jakby mówiących rozkładów jazdy, jak chodzi o poruszanie się. W Krakowie już jest i tak dobrze, ale nie mówię tylko w kontekście Krakowa, tak? Byłem kiedyś w Kielcach niedawno całkiem i jest dobrze, ale jest niezbyt dobrze. To znaczy niekiedy mówi, a niekiedy tak potrafi pomylić przystanek, że pojedziesz sobie w złą stronę.

Czyli kiedy się mu chce. Czyli kiedy się mu chce i gdzie jest... Ale wiesz, jest gorzej, że jest czujnik źle zamontowany. To jest gorzej. A ogólnie, żeby co wprowadzić, to ja będę niepopularny i powiem jedną rzecz. Ludzie powinni wprowadzić do siebie samych myśl, że czas jest jeden i nigdy...

Nie jest tak, że jest go za dużo albo za mało. Musimy go sobie tak umieć organizować, żeby wszystkim nam się żyło lepiej. Żebyśmy na przykład nie pracowali w pojedynku, żebyśmy wspólnie podejmowali wiele inicjatyw, bo w dobrej drużynie jest siła zawsze. W pojedynku nie jesteś w stanie zdziałać wielkich rzeczy. Czas ucieka, wieczność czeka. Dokładnie tak. A jest coś, co chciałbyś przekazać na koniec dla słuchaczy?

Chciałbym na koniec przekazać słuchaczom to, że nie ma na świecie rzeczy niemożliwych, są tylko trudne do wykonania. A jeśli są trudne do wykonania, to zawsze jest ktoś, kogo możemy o pomoc poprosić i nie możemy się bać tego robić, bo człowiek nie jest nigdy sam. Człowiek zawsze potrzebuje wokół siebie mieć drugiego człowieka, choć na parę sekund. I to jest ta główna myśl, którą przekazać chciałbym. I cóż...

I wydaje mi się, że jest to najważniejsza obecnie myśl, bo czasami traktujemy siebie jak wyspy bez ludzi, żeby nie zabrzmiała reklama pewnego programu. Dobra, no to dziękujemy Ci za te słowa, dziękuję Ci za rozmowę, pozdrawiamy słuchaczy, no i co? Do usłyszenia! Do usłyszenia!