Celien Hermans

Ik was eigenlijk vooral bang voor de narcose en de ingreep zelf, omdat ik ben een soort van resistent aan verdovende middelen. Als ik bijvoorbeeld pijn heb, dan moet ik ook al vrij snel naar een vrij zware pijnstilling gaan. Ik had ook vooraf een gesprek gevraagd met de anesthesist, omdat ik bijvoorbeeld al wist bij kleine lokale ingrepen dat verdoving niet altijd heel goed werkte.

En ik weet nog dat ik op de tafel lag en ineens overviel er zo'n paniek omdat ik dan van die horrorverhalen had gelezen dat je wakker werd tijdens operatie en weet ik veel. En de anesthesist die had de eerste verdoving toegediend en die zei ja, tel maar van 10 terug naar 0. En ik weet nog dat ik telde 10, 9, 3, 2, 1 en ik had zoiets van ho, nog niet beginnen want ik ben hier nog. En dat die zo echt ook zei van oké ja, u bent toch wel moeilijker te verdoven dan de gemiddelde dame van uw leeftijd.

En dan zeiden we, we zullen nog een extra dosis geven. En de moment dat ik wou zeggen van, ah ja, het werkt precies, dan heb ik die zin niet meer kunnen afmaken. En achteraf werd ik dan wakker, maar ik was helemaal in paniek, want ik dacht dat ik nog altijd op die tafel lag. Dus ik heb volgens mij met mijn armen in het wilde weg liggen slaan, waardoor er een verpleegkundige naar mij kwam en zei, rustig Celine, de operatie is goed verlopen, alles is in orde, slaap maar rustig uit. En ik weet ook, op de operatietafel zelf was dat ineens zo'n paniek, dat ik dacht van, oh, wat...

Waar ben ik aan begonnen en wat ga ik toch doen? Maar daar ben ik door het hele medische team en ook door La Foulaarde zeer, zeer gerustgesteld. En ja, we hebben nu, dat komt allemaal in orde. En binnen een uurtje zijn er vanaf. En ik weet nog dat die paniek ook ineens wel terug over was. Dat was een heel, heel geruststellend team. En ja, ik...

Buiten, laat ons zeggen, het kwartiertje paniek van ik wandel de operatiekamer binnen en ik ga liggen op die tafel. Eigenlijk nadien ben ik niet meer zo bang geweest. Ook omdat ik mij vrij goed heb proberen houden aan alles wat ze mij van adviezen gaven. Ik dacht, ik ga alles proberen doen wat ze zeggen om alle risico's zo veel mogelijk te beperken. En wat is dat dan?

Ja, bijvoorbeeld echt, in mijn geval bijvoorbeeld bij de sleeve, mag je de eerste 48 uur echt niks drinken bijvoorbeeld, omdat die maag natuurlijk nog geniet is, dus die moet eerst een beetje dicht gaan. En mag je ook x aantal dagen niks eten, dan is dat zo met twee eetlepels qua porties beginnen, alleen dingen die vloeibaar zijn, dus pudding of vla of yoghurt.

En dan lees je zo online van die mensen die zeggen ik ben vier dagen ver en ik heb al dit kunnen eten of ik heb al spaghetti geprobeerd. En dan denk ik, maar jongens, dat is helemaal niet the way to go. Het is juist de manier om even je lijf te resetten en te zeggen en nu ga ik het wel goed aanpakken. En niet om te zeggen, ik ga zo rap mogelijk naar terug hoe ik was.

Een bekwaam, heel menselijk team ook. Was er dan ook al aandacht voor dat mentale stuk? Ook voor wat er daarna dan moet gebeuren? Want het heeft een heel impact op je levensstijl. Absoluut. Ik ben bij verschillende artsen geweest. En eigenlijk tot ik bij het team van Baro in Geel terecht kwam, daar had ik direct het gevoel, ja, hier zit het juist. Waarmee ik aan de andere artsen absoluut geen afbreuk wil doen. Maar voor mij was de omkadering daarin heel goed. Enerzijds een diëtiste die jou terug mee op weg houdt.

Anderzijds ook echt een psychologe waar je verplicht moet langsgaan om even te kijken van één, vooraf, hoe sta je in het leven en gaat die operatie voor jou wel doen wat je ervan verwacht? Maar ook achteraf, want inderdaad, ik hoor dat van heel veel lotgenoten die zeggen van ik zie mezelf soms nog altijd als dik persoon. Want het is niet omdat die kilo's eraf zijn dat je mentaal ook die kilo's al kwijt bent. En door naar de psychologe te gaan, vond ik dat voor mezelf...

Ook wel krijg je veel meer tools en tips en tricks om bepaalde dingen toch beter te plaatsen of zo. Of om te denken van ja nee, eigenlijk is dat waar. En dat vond ik wel echt zeer fijn dat dat ook allemaal binnen hetzelfde team kon gebeuren. Omdat die dan natuurlijk ook met elkaar in contact staan. En de ene kan aan de andere zeggen ja we hebben dit besproken of dat. En voor mij waren die psychologen sessies of die therapie sessies waren absoluut wel een meerwaarde. Het is echt zo'n 360 graden verhaal hé.

niet te excuseren dat ik mijn bord niet opkreeg. Dat is zoiets, en dat is eigenlijk een heel fout begrip van kind af aan, je moet je bord leeg eten. Terwijl je die kinderen op dat moment al forceert om hun maag uit te zetten, bij wijze van spreken, voor iets wat ze misschien echt niet op kunnen op dat moment. Dus ja, de eerste keer dat ik zo inderdaad terug op restaurant ging, ik heb daar bewust wel een tijdje mee gewacht, omdat als je die twee eetlepels kan eten, dan ga je niet op restaurant met dat soep te eten.

Maar ik vond dat wel heel moeilijk of zo. En ook... Ik weet dat ik in het begin ook wel eens vroeg mag ik dan een voorgerecht nemen als hoofdgerecht? En niet in elk restaurant werd dat in dank afgenomen. Wat ik natuurlijk ook wel ergens kan begrijpen vanuit het zelfstandig gegeven. Die mensen mankeren dan natuurlijk een stukje omzet. Maar omgekeerd, ik vond dat bijvoorbeeld ook altijd heel ongemakkelijk om zo een maar half leeg gegeten bord...

mee terug te geven. Ja, want ik heb een maagoperatie laten doen. Dus ik begon mij altijd helemaal te verantwoorden. Terwijl ik denk, ja, ik kan het niet op. Punt. That's it. En doe het ermee. Eigenlijk zou je het niet moeten verantwoorden. Nee, inderdaad. En dat merkte ik wel. Er was natuurlijk een heel groot verschil tussen de porties die ik voor de operatie kon eten of erna.

En dat merkte ik ook wel bij mijn vrienden bijvoorbeeld, dat die in het begin zo zeiden van, allee Celine, nu kun jij toch niks meer eten en is dat dan niet erg? En dan dacht ik, nee, want ik heb genoeg met wat ik heb gegeten. Dat is de belangrijkste mentale klik die je moet maken. Het gaat niet meer om de portie, maar het gaat om, ben ik verzadigd en heb ik er mijn stoffen in opgenomen? Celine, jij vroeg je dus af, kan het daarna toch nog opnieuw mislopen?

Ik vind het leuk ook om de Ravolarde nog eens terug te zien. Wat is het lang geleden? Nu is het toch, denk ik, vijf, zestal jaar geleden. Het is een tijdje geleden. Ja, inderdaad. Ik vind het altijd een heel fijn weer. Jawel, dat is echt fijn. Dat is leuk te horen. De vraag is, kan het alsnog opnieuw mislopen na zo'n operatie?

Ja, de meeste mensen toch wel. Dan merk je ook inderdaad dat als je met lotgenoten spreekt, die zo inderdaad zeggen van, ah ja, nu ben ik een jaar ver, dit is mijn laatste gewicht. En als ze dan twee jaar of drie jaar later zeggen van, ah ja, oké, ik ben toch wel terug een beetje bijgekomen.

Heb je dat ook gehad? Ja, zeker. Ik ben in het begin 46 kilo verloren, waar er nu toch ongeveer 8 à 10 kilo terug bijgekomen is. Maar daar blijft het gelukkig... Ik probeer hier hout af te kloppen, maar het is een mooie zetel. Daar blijft het gelukkig wel stabiel op, doordat ik er nu natuurlijk al veel meer mee bezig ben. Geeft dat dan toch ook niet weer angst? Of valt dat mee?

Nee, dat geeft wel een angst. Zeker als ik bepaalde cijfers op de weegschaal zo wat dichterbij zie komen, dan denk ik... Maar ik heb ondertussen ook al geleerd om die weegschaal, die is verbannen uit mijn huis. Ik weeg mij alleen nog als ik op doktersafspraak moet of als ik bij mijn sportschool opvolging heb. Omdat ik daar dan heel...

bijna ziekelijk mee omgaan met die weegschaal. En het gewicht op de weegschaal zegt niet zo heel veel. Oké, dat geeft aan in welke gewichtscategorie je zit, maar de standaardweegschaal geeft geen idee hoeveel spieren zijn dat, hoeveel vet is dat. Voel ik mij gezond, vind ik op dit moment wel veel belangrijker dan mogelijkst dat kilo of twee kilo zwaarder te wegen.

Ja, en dat is eigenlijk jammer om te zeggen, maar zelfs als mama had dat eigenlijk op bepaalde momenten. Heel stom, maar dan kwam ik eens bij hen eten. En dan eten wij een gewone kost, maar dan doe ik daar zo een klein toefje mayonaise bij. En dan is zij überhaupt degene die tegen mij zegt, allee Celine, doe dat toch niet. En dan denk ik, allee mama, je hebt zelf ooit in dat schuitje gezeten. Je weet zelf hoe moeilijk het is om...