Daisy De Meyer

Bijna alles. Ik ken alle leerlingen bij ons op school. Ik heb ze allemaal al eens in mijn klas gehad. Hoeveel leerlingen zijn dat dan zo? Ik denk dat we rond de 500 zitten dit jaar. Dat is heel fijn, want als je op de speelplaats loopt, dan kun je iedereen ook aanspreken bij een naam. En als je iets hoort over een leerling in de wandelgangen, dan kun je er direct een gezicht bij plakken. Dat is heel fijn. Ja, dat is mooi.

Over leerkrachten mogen zeggen en denken wat ze willen, lijkt het een beetje. Niet altijd gemakkelijk, want ik denk dat ouders vertrouwen hun kostbaarste goed aan ons toe. En ik hoop dat als je kiest voor een school, dat je dat bewust doet. En dat je er ook vanuit mag gaan dat wij als leerkracht met je kind aan de slag gaan vanuit de beste bedoelingen.

Dat was het. Tien jaar geleden was het nog zo dat wat wij zeiden, daar gingen ouders akkoord mee. Maar de laatste jaren kom ik wel steeds vaker ouders tegen die echt durven ingaan tegen sancties die wij geven of berispingen die wij geven en die dan ook echt nog durven terugmelen en zeggen, ja, ik heb met mijn zoon of dochter gesproken. Hij of zij zegt dat het niet zo is gebeurd, maar zo. Dus wij denken dat u in de fout bent en dat de sanctie niet terecht is. Dus dat is iets wat ik wel zie evolueren, ja. Wat doe je dan?

Als het zo'n zware casus is, dan stuur ik het door naar de directie. Je moet vermijden dat je wel eens niet een spelletje komt. Je wilt de ouders mee aan boord houden. Je wilt niet dat het kind te dupe ervan wordt. Dus dan stuur ik het door naar de directie. En dan vraag ik vriendelijk of zij het mee wil overnemen.

Is dat de grootste uitdaging tegenwoordig aan de job? Het weerwerk van sommige ouders? Ja, ik denk dat dat wel... Het weerwerk van sommige ouders en de percepties die dat bij leerlingen creëert. Ja, want wat voor autoriteit heb je dan als leerkracht ten opzichte van die leerling? Als mama of papa gemaild heeft...

U kan van mening zijn dat het zo en zo was, wij vinden van niet. En wij gaan die sanctie, wij zijn het daar niet mee eens. Dan verlies je dat stuk geloofwaardigheid voor de klas en dat is heel jammer. Gedrag is dan één punt, maar ook punten. Als het gaat over punten, ik heb al leerlingen gehad die...

die echt in de foute richting zitten en waar wij dan tegen de ouders moeten gaan zeggen... we zien het niet goed komen. Daar zijn ook twee kanten in. Ouders die dan zeggen, oké, dan gaan ze iets anders doen. Maar ook ouders die zeggen, nee, mijn kind zit hier en die gaat bijwerken... en ik zal er bijles op zetten en ik zal zorgen. En waar dat dan een jaar later weer blijkt dat het niet lukt, dat is jammer natuurlijk.

Voor een klas van... Ik heb klassen van 27 leerlingen. Voor klassen van 27 leerlingen dat wij zeggen, dit is het pad en iedereen moet datzelfde pad lopen. Of jij nu sterk bent in wiskunde of sterk bent in talen, dit is wat je moet doen en daar ga je je aan moeten houden. Dat is toch heel raar, want later gaan die leerlingen toch ook niet allemaal hetzelfde doen.

Als ik dan nadenk over hoe we dat anders kunnen doen... Ons systeem is daar gewoon niet op gemaakt. Wij zorgen wel voor maatregelen voor leerlingen met leerstoornissen. Dyslexie, dyscalculie, orthografie, ADAD, ADD, autisme. Want we willen natuurlijk wel zoveel mogelijk leerlingen aan boord houden... en zorgen voor een inclusieve klas. Maar dat is niet altijd makkelijk. Want als er een leerling in de klas zit die een heel zwaar rugzakje heeft...

Kent X, Y of Z. Ja, en bij mijn vak valt dat dan nog mee. Want ik heb een heel vrij leerplan. Ik moet niet aan het eind van het jaar kunnen zeggen, dit heb ik allemaal afgeviend. Ik moet kunnen aantonen dat ik het aangereikt heb. Maar dat is bij mijn vak al... Je kunt heel veel in heel veel leerplandoelen steken. Maar collega's die wiskunde of talen of chemie geven, die moeten wel aan het eind kunnen laten zien, die hebben al die leerdoelen afgeviend. En als die dan in een klas zitten waar leerlingen...

om 27 verschillende toetsen te maken? Nee, zeker niet. We proberen wel, bij mij op school wordt er vaak gewerkt met een A en een B toets dan. Toetsen die aangepast zijn of met differentiatievragen, uitbreidingsvragen, verdiepingsvragen.

Sommige leerlingen maken die dan wel, sommige leerlingen maken die dan niet. Dat is al heel wat, denk ik. Dan doet het toch al veel moeite. Ja, en voor leerlingen met een label, zullen we zeggen, of met een stickertje, is er heel veel...

Is er ondersteuning vanuit het ondersteuningsnetwerk? Als je een diagnose hebt, dan heb je recht op die ondersteuning. Maar die ondersteuning vraagt ook heel veel overleg met je als leer. Bedoel je dan CLB? Nee, het is echt een ondersteuningsnetwerk. Dus echt leerondersteuners die in de klas komen. Soms komen die in de klas mee. Maar er zijn er veel te weinig, heb ik gemerkt. Eigenlijk, dat is heel mooi op papier. Maar in de praktijk... Die hebben te weinig tijd. Die hebben dus te weinig tijd, hè.

En het is dus, als die zes leerlingen begeleiden uit je klas, dan moet je ook zes keer voor die leerling nog eens samenkomen om te overleggen. Dus er is heel veel extra tijd dat er naartoe gaat. Heel vaak loont dat. En dan is dat niet erg in de zin van, oké, we hebben daar heel veel extra tijd in gestoken, maar die leerling heeft wel een mooi parcours afgelegd. Maar soms loont het ook niet. Dan heb je tijd besteed, dan is het waar dat je voor andere leerlingen ook weer tijd... Allee, dat is heel moeilijk, want je wilt...

Iedereen helpen, maar soms merk je ook gewoon, dit gaat niet werken. Wat zou het voor jou bijvoorbeeld gemakkelijker kunnen maken? Wat ontbreekt er nu? Meer middelen, kleinere klassen. Dat zou zoveel beter maken. Ik hoor Demir veel roepen.

Waar gaat het dan fout, zeg maar? Hoe komt het dat er zoveel te weinig tijd is voor iets wat zo belangrijk is? Want ik zeg ook altijd als het gaat over mijn job, de toekomst van morgen zit vandaag in onze klas. Laat ons daarin investeren, laat ons daarin geloven, laat ons daar tijd voor vrijmaken.

Maar de vraag van Anja was, hoe kunnen ouders en leerkrachten beter en meer samenwerken? Wat wil jij nog meegeven, Daisy, aan de ouders? Samen aan één zeel trekken blijft belangrijk. We zijn samen voor je kind en we willen samen dat hij de beste versie van zichzelf mag worden. En laat ons dan vertrouwen dat wat wij op school doen, dat dat goed is. En dat wat jullie thuis doen, dat dat ook goed is.