Daniëlle

En ik kon echt niet meer. Ik was helemaal op. En toen zei ik, ik wil dat je vertrekt. En het is er zo als een bom ingeslagen. Bij hem? Ja, hij heeft echt drie weken lang op bed gelegen. En gewoon helemaal, helemaal...

Het was gewoon niet te doen. En hij draait nergens mee. Het is niet zo van. Je hoort wel eens als je weggaat. Dan ga ik zus of zo. Maar hij gaat ook heel realistisch. Hij zegt dat wordt me dood. Want ik denk dat hij echt voor mij probeert. Om het af en toe nog draaglijk te houden.

Ook als hij gedronken heeft? Nee, absoluut niet. Dan is hij een vreemde voor me. Hij kent die man inmiddels ook heel goed. Hij zou je maatje kunnen zijn. Maar dat is hij niet meer. Soms een paar dagen. Vandaag is hij hartstikke nuchter. Hij heeft eergisteren spilletje genomen. Dan is hij even twee dagen kotsmisselijk ziek. Het gele overgeven, alles. En dan is hij weer even aanwezig. En dan hebben we het vier dagen zo heerlijk. En dat zeg ik dan ook. Want het is zo fijn om gewoon mijn man weer terug te hebben.

Ja, ik vind mezelf stom. Wat vind je dan van jezelf? Stom is een woord natuurlijk al. Een beetje een loser. Dat ik dat accepteer. Dat je bij een alcoholist blijft. Dat ik bij een alcoholist blijf. Als je me dat had verteld 20 jaar geleden, dan had ik je echt keihard uitgelachen.

Waarom zou je voor hem schamen? En voor de buitenwereld functioneert hij toch prima? Ja, natuurlijk. Maar goed. Schamen je voor je man? Ja. Wanneer dan? Wat ik zei, ik ben kosterbeheerder, facilitair manager van Kerkgebouw. En met veel verhuur van zalen. En hij helpt me daarbij. Dat is fijn, want er zit ook zwaar fysiek werk bij. En dat kan hij heel goed. Hij is heel sterk. Ja, en daar lopen we als andere mensen mee.

Ja, dat is een besluit. Ik heb natuurlijk vaak zat gedacht, ik ga weg. En dat voelt soms ook heel lekker. Ik denk, oh lekker, mijn eigen appartementje, mijn eigen dingetje. Maar je gaat hem missen. Ja, ik weet helemaal niet of ik zonder hem wil.

Nou, je weet het wel. Je wil niet zonder hem. Dat weet je al lang. Je hebt het besluit al genomen, zeg je toch? Ja, dat besluit is gewoon al genomen. En toen reed ik ook hier naartoe. En toen dacht ik, jeetje, straks moet ik alsnog bij hem weg. Is dat de uitkomst? Maar dat is niet wat ik wil. En ik zit dus ook niet aan de knoppen te draaien dat ik wil dat hij beter wordt. Tuurlijk wil ik dat. Zodra hij daar ook maar een klein beetje randt, dan ga ik hem helpen. Dan gaan we samen dat doen. Maar...

Ik bedoel, als deze podcast live komt... dan zullen mensen die ons kennen gelijk weten dat wij het zijn. En die hebben helemaal geen idee. Die hebben geen idee. Hoe zwaar het is, hoe ingewikkeld het is... en hoe lang het al zich afspeelt. Dat hij überhaupt een probleem heeft. Ja.

Ja, die drank kunnen we vergeten. Ga daar maar mee door. Maar ga kijken naar wat is er. En hij heeft ontzettend veel meegemaakt in zijn leven. Ik wil de helft niet eens bedenken. Ik weet denk ik niet eens alles. Dus daar heb ik echt begrip voor. Maar als hij dat aan zou gaan, zou er een nieuwe situatie kunnen ontstaan. Mogelijk heel ingewikkeld. Ja, het zou ook pijn doen bij hem. En misschien lukt het dan niet. Een terugval. Ja.

Maar dat wilde ik ook even onderzocht hebben, gezegd hebben met jou. Maar dat zijn dingen waar we helemaal niks aan hebben. Want jij moet het doen met zoals hij zich nu gedraagt. En je hebt ervoor gekozen bij hem te blijven. Ja, ik heb alles gehad. Ik ben ontzettend boos geweest. Ik ben heel erg teleurgesteld. Iedere keer als weer dat eerste biertje open gaat na vier dagen nuchterheid. Of dan kom ik thuis en dan hoor ik al de manier waarop die hooi zegt. En dan denk ik, oh, daar gaan we weer. Ja.

Ik heb alles... Ik heb al die stadia doorlopen. Nu denk ik, nou ja, het is oké. Ga maar weer. Ik sluit me daar vanaf. Ik ken deze man. Duld ik om me heen, maar vooruit. Maar ik ga er niet meer in zitten drukken. Dat werkt niet. Hij moet dat zelf willen. Hij moet zelf besluiten dat dat iets is wat hij wil. En zolang hij dat niet doet... En soms denk ik, je bent gewoon mij ook aan het saboteren. Ik ben soms echt heel boos. Ik denk, je bent mijn leven ook aan het ruwineren... door jouw problemen niet aan te kijken.

Ga je de ruimte uit of ga je het huis uit? Ja, we wonen vrij groot, dus we kunnen elkaar makkelijk negeren. We slapen ook al heel lang niet meer in dezelfde slaapkamer. Is ooit zijn keuze geweest, omdat hij mij niet tot last wilde zijn. En inmiddels vinden we dat prima. Is dat heel fijn. En op de momenten dat hij niet gedronken heeft... hebben we het ook heel fijn samen, ook lichamelijk. Het is allemaal prima. Maar als hij gedronken heeft en jij zondert je van hem af... dat vindt hij ook geen probleem?

Hij zondert zichzelf inmiddels ook af. Dus we leven soms echt dagenlang een beetje langs elkaar heen. En dat heb ik ook even gezegd. Sorry dat ik je even in de reden val. Maar ik heb de indruk op grond van hoe jullie je relatie beschreef... dat jullie sowieso een leven hebben gehad... waarin je echt elk je eigen weg ook de hele tijd ging. Klopt dat? Ja, maar wel heel dicht bij elkaar. Dat is raar, hè? Dat is heel tegenstrijdig. Maar we zijn altijd dicht bij elkaar geweest. Wat bedoel je dan met dicht bij elkaar zijn? We hebben samen ondernomen. We hebben samen bedrijven gehad. Hij is bij mij in dienst geweest. Ja.

U zat een briljante man in dienst. Ja, hij was fantastisch. Als ik echt een probleem met een klant had, stuurde ik hem. De klant was altijd blij daarna. Dat is altijd opgelost. Hij is echt fantastisch. Maar het is een ontzettende sukkel dat hij dat doet gewoon. Dat hij het zo verknalt. Voor zichzelf en voor mij. En voor ons.

Nou, dat laatste, want ik sta er... Ik doe het, dus ik sta erachter. Ik heb die keuze gemaakt. Alleen, ik vind mezelf zo dom. Ja, dan komen we weer bij die, hè? Ik zit al heel erg te struggelen. Als je voor een ander wil zorgen, moet je eerst voor jezelf zorgen. Doe ik dat al genoeg? Ja, ik kan dit blijkbaar dragen. Maar zorg ik echt voor mezelf? Ik weet het niet. Ik serve mezelf ook niet weg, want ik doe alles wat ik wil doen. En...

Ja, van mezelf. Want als ik gelijk, dan gaan mijn gedachten gelijk. Oké, maar stel je ervoor dat dit breder bekend wordt bij mensen. Dan staat er een soort stempel op je hoofd. Die domme suffen. Ja, dat zullen sommige mensen misschien zeggen, ja. Maar ik zeg het niet. Ik zeg het tegendeel. Als jij hier echt voor kiest, dan vind ik dat heel stoer. Serieus?

Nee, ik mocht ook al naar deze podcast. Maar mocht. Ik besluit zelf wat ik doe. Hij was er oké mee. En hij zei, het is oké. Als jij dit nodig hebt, snap ik dat. Ga maar.

Ja, toen ik burn-out raakte, wilde ik dat ook tegen iemand zeggen. En ik dacht, dat gebeurt alleen met losers. En dit ben ik niet, dus ik kan dat niet zijn. En nu denk ik, mensen die bij een alcoholist blijven... dat zijn losers. En nu doe ik het zelf. En het zou zo kunnen zijn dat je inderdaad bij hem blijft... voor jezelf te bewijzen dat je doorzet, dat je het moet volhouden. Maar die route ga ik helemaal niet met jou verkennen. Want volgens mij is het heel overtuigend dat je houdt van hem, punt.

Ja, dan is of de dronken man heel boos op mij geworden. Want dat wist hij namelijk. Of de nuchtere man heeft het omarmd. En we gaan liefdevol verder. Ik ben heel benieuwd. Ik ook. Want hij gaat deze podcast natuurlijk als eerste luisteren. Want jij gaat hem meteen naar de ruwopname laten luisteren. Hoe zal hij reageren, denk je? Geen flauw idee. Het ligt eraan of het team nuchter luistert of dronken.

Dag Bertolt. Nou, het is alweer een aantal maanden geleden dat wij de podcast hebben opgenomen. Ik hoor dat die gebruikt gaat worden en online gaat komen. Dus ik kreeg het verzoek om een update te geven. Wat ik natuurlijk graag even doe. Nou, laat ik beginnen met dat ik de podcast heb laten luisteren aan mijn man. En die vond het moeilijk om naar te luisteren. Hij wilde ook liever niet luisteren, maar heeft het toch gedaan.