Hannah Prins

Iedere zondag lees ik, Elfanie Toelaar, een verhaal voor dat eerder in het Financiële Dagblad stond, maar dat het ook waard is om gehoord te worden. Vandaag hoor je het verhaal Niemand haat me meer. Misschien doe ik iets fout. Het is een aflevering uit de rubriek Diner met het FD. En deze keer ging klimaatredacteur Eva Selderbeek uit eten met klimaatjurist Hanna Prins.

De 28-jarige Prins gaat graag de strijd aan. Met fossiele bedrijven, privéjetbezitters of met Jort Kelder. Zij werkt bij de juridische NGO Advocates for the Future... en heeft een stapel nieuwe klimaatzaken klaar liggen.

Jort Kelder noemde haar eens het grootste gevaar voor het kapitalisme. Maar zo gevaarlijk oogt de 28-jarige Hannah Prins niet... als ze zich tussen de zwarte houten tafeltjes... van Chinees restaurant Sea Palace door manoeuvreert. Vanaf de andere kant van de ruimte zwaait ze vrolijk...

Sorry dat ik wat later ben, ik stond vast tussen de toeristen op de wallen. Opgewekte uitstraling ten spijt, menig bedrijf zal haar toch met een schuin oog angstvallig in de gaten houden. Prins bindt graag de klimaatstrijd aan met grote vervuilers, privéjet-eigenaren en banken met een, in haar optiek, weinig groen portfolio.

Vroeger deed ze dat vooral tijdens demonstraties. Sinds kort gaat het ook via het recht. En in de podcaststudio, waar ze samen met Jort Kelder de podcast Bubbles maakt. Nadat Prins en Kelder aan een talkshowtafel waren gebotst over allerhande onderwerpen, ontstond een opmerkelijke vriendschap.

In de podcast zetten ze hun strijd over het klimaat, de jubelton of het feminisme voort. Bijvoorbeeld, hij neemt haar mee in zijn oldtimer. Zij leest hem de les over hoe vervuilend die dieselmotoren wel niet zijn. En aan het einde van de aflevering proosten de twee met een glaasje bubbels als ze het toch ergens over eens zijn geworden. We leren van elkaars wereldbeelden, zegt Prins.

Ze vindt het niks om alleen in de linkse kerk te preken, zoals ze dat noemt. Als je een miljoen mensen kunt bereiken met je groene boodschap, maar dat moet via Jort Kelder, fine by me. Bubbels worden er vanavond niet gedronken. Chique dineren is aan Prins niet besteed, zo laat ze voorafgaand aan het diner weten. Ik vind het vaak zonde van het geld.

Ze is naar eigen zeggen biologisch opgevoed. Eten kwam uit de biowinkel. Snoep kwam er thuis niet in en vlees al helemaal niet. Een plant-based restaurant als Warmoes of het biologische De Cas, beide in haar woonplaats Amsterdam, had wat dat betreft voor de hand gelegen. Maar nee, liever eet Prins op de drijvende Chinese boot vlak naast het centraal station.

Ik wilde hier al eten zolang als ik in Amsterdam woon, zegt ze. Gekke plekken fascineren me. Toen mijn vriend Freek en ik één jaar samen waren... nam hij me hier mee naartoe. Ik had gewoon tranen in mijn ogen van hoe leuk ik het vond.

Overdaad is in Sea Palace een understatement. Ieder stukje muur en plafond is bedekt met gekleurd behang... vol draken, bloemen en Chinese tekens. Gouden draken komen uit de plafond... aan hun hoektanden hangen lampions met rode kwarsjes. Op iedere tafel prijkt een roze orchidee.

Zo nu en dan rijdt er een robot door de grote restaurantzaal... om gasten te voorzien van een bord eten of lege borden weer weg te rijden. Jammer dat wij op een verhoging zitten, zegt Prins... terwijl ze naar de robotober stuurt. Hier kunnen ze niet komen. Even later komt een menselijke ober de drankjes brengen. Een pot jasmijntee en twee Tintao-biertjes. De dimsum is, wel weer heel erg in digitale stijl... al besteld via de QR-code.

Prins komt uit een diplomatengezin, vertelt ze als ze de eerste slok thee neemt. De eerste vier jaar van de basisschool volgde ze in Zwitserland, waar het gezin heen verhuisde voor de baan van haar vader. We kregen daar op de internationale school een holistisch wereldbeeld mee. We vierden daar niet alleen de christelijke feestdagen, maar bijvoorbeeld ook het hindoeïstische lichtjesfeest Diwali. Ik denk dat dat kinderen veel tolerantie bijbrengt.

Toen Prins elf jaar was, keerde ze met haar moeder en broertje terug naar Nederland. Het werd Haarlem. Vader vertrok voor een nieuwe baan naar de Verenigde Staten. Of dat moeilijk was? Ze haalt laconiek haar schouders op. Soms. Maar het voordeel is dat je dan gaat puberen. En toch vooral met jezelf bezig bent. En met de jongens uit de klas. Mijn vader woont nog steeds in de VS. Eens per twee maanden komt hij naar Nederland. Dus we zien hem regelmatig.

Prins werkt sinds september 2024 voor Advocates for the Future, een jonge organisatie opgericht door voormalig Zuidas-advocaat Michael van Wisse. Ze beschrijft Advocates for the Future als een juridische NGO. We zijn geen klimaatorganisatie die een extern advocatenkantoor inhuurt, zoals bijvoorbeeld Greenpeace doet. Wij zijn zelf het advocatenkantoor, kijken door een juridische bril naar de wereld en bepalen zelf op wie we de pijlen richten.

Die boodschap sloeg aan. Bij een eerste vacatureronde kregen Prins en Van Wisse 150 sollicitaties binnen. Daar zaten echt toptalenten van de Zuidas tussen. Veel mensen vinden het spannend om die goedbetaalde baan achter zich te laten en iets maatschappelijks te gaan doen. Maar ik zie echt een verschuiving ten opzichte van een paar jaar geleden. Het is veel leuker om te werken aan de toekomst.

Kleine gerechtjes, gestoomde groentebroodjes, gefrituurde granalendumplings, rijstvellen gevuld met champignons, verschijnen één voor één op tafel. Prins eet zoals ze praat. Snel en vol overgaven. Ze is blij dat ze nooit is gevangen in de Gouden Kooi, zegt ze. Dat ik niet op de Zuidas ben gaan werken. Dat ik niet een te duur huis heb gekocht met een veel te hoge hypotheek.

En dat ik niet denk dat ik een Dyson Airwrap, dat is een heel dure föhn, nodig heb om erbij te horen. Prins is kritisch over het idee dat het bedrijfsleven van binnenuit vergroend kan worden. Hoe verder ze wordt, hoe meer die voor Kelder zo gevreesde vijand van het kapitalisme in haar komt bovendrijven. Er valt geen serieuze klimaatwinst te behalen binnen het kapitalistische systeem vol aandeelhoudersbelangen, zegt ze. Winsten voeren daarbij altijd de boventoon.

Ziet ze dan serieus een wereld voor zich zonder grote corporates? Natuurlijk, zegt ze met een grote grijns. Daarom moeten we het kapitalisme omverwerpen. Goed, het gehele systeem omverwerpen... zullen ze bij Advocates for the Future waarschijnlijk niet doen. Wel is een aantal grote klimaatrechtszaken in de maak, vertelt Prins.

Namen kan ik nog niet noemen, maar we zijn bezig met de greenwashing van cruiseschepen en met een campagne rondom een gasproject. Op 9 december, vlak voordat dit diner met het FD in de krant staat, komt de aap uit de mouw. Advocates for the Future klaagt de Nederlandse staat aan wegens gasboringen op de Noordzee. Dat Prins van Huis uit jurist is, wordt nogal eens vergeten. Bekend werd ze vooral als activist.

Tijdens haar rechtenstudie nam ze een tussenjaar voor het klimaat en sloot ze zich aan bij milieuorganisatie Extinction Rebellion. Bij de juridische afdeling van deze organisatie leerden ze activisten onder meer welke rechten ze hebben als ze worden opgepakt. En was ze tijdens demonstraties het aanspreekpunt voor de politie als er arrestaties werden verricht. In die periode kreeg ze veel te maken met online haat.