Johan Derksen

Want wel koud. Ja, het gas is bijna op natuurlijk nu. Ik las trouwens net wel, om gelijk even heel zwaar te beginnen... 28.000 mensen in Groningen hebben last van depressies. 58.000 mensen hebben last van angst aanvallen. Allemaal gerelateerd aan al die aardbevingen. Maar als je die beelden ziet, dat heel veel huizen...

Eerst een regeling treffen met de bewoners... en niet buiten de bewoners om een gaskraan open te doen. Ik schrok hiervan van deze cijfers. Je bent niet altijd in Nederland, maar je krijgt het ook mee. Wat heel grappig is, in ieder land waar energie wordt gewonnen... is altijd de plek waar die energie uit de grond komt het armste.

En dan zijn wij in Nederland toch superrijk land. En laten we dat Groningen altijd maar zitten. Inderdaad, er is natuurlijk een hele ambtelijke molen opgetuigd... waarin mensen dan misschien ooit compensatie gaan krijgen. Maar ja, het is angst waar je mee moet leven. En dan kan ik me inderdaad voorstellen dat het dan... Wij kunnen allemaal roepen in het westen of in andere plekken in het land... van nou, gooi maar open die putten, dan is ons probleem opgelost. Maar ja, je moet wel voor die mensen zorgen...

Nou, dat lijkt me ook. Jij bent de man in Teheran geweest, de man bij de Taliban. Je bent nu de man bij de vijand. Niet zozeer dat je hier aan deze tafel zit, maar zo eet je een nieuwe serie bij Videoland. Nou, dat zijn die Taliban, dat zijn kleuters vergeleken bij ons. Maar omdat je ook bij RTL tonight staat, is het een heel klein beetje een ander terrein. Ik zal niet zeggen de vijand, maar hoe is de situatie voor jou persoonlijk? Want jouw familie woont nog in Teheran.

Ja, nou, het is een heel gek verhaal. Want mensen denken dan, waarom woont die gast nou in Teheran? Is niet goed bij zijn hoofd. Kijk, ik ben daar ooit gaan werken. Ik ben daar getrouwd. Tot 2019 heb ik daar voor de New York Times gewerkt. En toen hebben de Iraanse autoriteiten mijn perskaarten ingetrokken. En toen ben ik twee jaar naar Nederland gekomen. En mijn vrouw bleef daar. Ik denk, ja, dat was toch niet echt de ideale situatie. Ben ik teruggegaan en nu woon ik dus daar. Nou, we zijn vlak voor de oorlog teruggekomen...

Ja, mijn schoonmoeder zit er nog, mijn zwager zit er nog, mijn vrienden zitten er nog. En ja, het is gewoon shit natuurlijk om op een afstand te zien hoe er een bom valt in de wijk waar je woont. Dus ja, elke dag zit je op de telefoon en je probeert te kijken. Het is heel moeilijk om naar Iran te bellen.

Maar Iraners kunnen wel met een telefoonkaart naar Nederland bellen. En vandaag belde een vriend van me op, een oncoloog, een hele toffe gast. En die zegt, ja, twee vrienden van ons zijn getrouwd in de oorlog. En dat vond ik zo'n mooi verhaal.

Weet je, dat je dan in zo'n... Maar kun je überhaupt nog naar buiten op dit moment? Kun je nog een beetje dingen doen dan? Nou ja, tegenwoordig is het natuurlijk een stad van 12 miljoen mensen. Het is geen hele kleine oppervlakte. Dus mensen hebben nu al een maand veel binnen gezeten. Dus die gaan toch meer en meer naar buiten toe. En ja, dan kan er wel wat gebeuren. Maar je kan ook niet de hele tijd binnen zitten. Dat hebben we met corona ook gezien natuurlijk.

We gaan er zeker zo over doorpraten. Maar al die deskundigen aan die tafels, René. De boekensteins van deze wereld. Rob de Wijk, kan je er nog wat mee? Of zeg je nou... Die zijn wel heel erg pessimistisch. Ja? Ja, heel erg pessimistisch. Ik geloof niet dat het zover komt, hoor. Zover zij denken.

Ik denk dat hij dadelijk gewoon die sleutel in de sloot gooit... en met z'n allen weg is daar. Ja? Dus gewoon zoek het maar uit met z'n allen. Zoek het maar lekker uit met z'n allen, ja. Ja, dat denk jij niet? Straat van de Moes, wil je er niet eens meer z'n werk van maken? Hij weet geen uitweg meer, joh. Nee. Denk jij dat ook? Hij is als de dood dat de mensen overlijden, dat de soldaten overlijden. Daar is hij toch als de dood van. Maar hij kan niet rotzooi schoppen waar de hele wereld onder gebukt gaat... en dan zeggen, jongens, zoek het maar uit, hè? Nee, maar als hij zegt dadelijk van, joh, mijn missie is geslaagd...

Hij heeft eigenlijk twee opties. Hij kan inderdaad gewoon zeggen, nou, die sleutel in de straat en klaar. En hij kan zeggen, nou, ik ga als een soort van G.I. Joe-film... allemaal soldaten Iran insturen en kijken hoe het gaat. Met die laatste optie gaat hij natuurlijk verder en verder het gat in... wat hij voor zichzelf aan het graven is. Want Iran is een megagroot land. Ze hebben 93 miljoen mensen. Als je daar met 10.000 soldaten aankomt...

Hij gelooft er misschien in, of inderdaad, hij zegt, en dat zei hij vandaag ook, hij zei tegen Europa, jullie olie komt daar vandaan, zoek het zelf maar uit. Ja, waar gaan we van tussen? Laat maar zitten. Dan moet Rutte hem weer eens toespreken. Ja, toespreken is het niet, meer een beetje aanbidden, daar komt het eigenlijk op neer. Maar die bevolking, die zou hij eigenlijk ook willen bevrijden, die moest er dan in opstand komen. Maar is dat reëel dan, dat de Iraanse bevolking wat gaat doen?

Het is zeker zo dat de Iraniërs hun leiders helemaal zat zijn. Dat hebben we gezien met die protesten op 8 en 9 januari. Miljoenen mensen de straat op. Duizenden, tienduizenden doden gevallen. De Iraniërs willen een ander leven. Ze zijn op heel veel manieren...

Na 40 jaar islamitisch bewind willen ze eigenlijk gewoon een seculier bewind. Maar oké, dat gaat ook in groepen. Het is net als Nederland. Sommige mensen willen dit, anderen willen dat. Maar ja, wie gaat er nou de straat op als de bommen naar beneden komen? Ja, dat lijkt me ook niet verstandig. En er lopen natuurlijk die fascisten nog steeds rond die aan het schieten zijn, toch?

Ja, ze hebben natuurlijk ordertroepen en die gaan iedere avond de straat op. Met brommertjes. En die roepen dan leuzen van lang leven ons, dat soort werk. En dan ga je natuurlijk ook moeilijker de straat op. Dus je kan wel op verandering hopen. Maar je kan ook denken, misschien heeft Trump het juist erger gemaakt. En misschien komt er ook wel wat uit. Dat zou zuur zijn.

Zo werkt media in een autoritair land. De enige mensen die op tv mogen komen... zijn natuurlijk de mensen die het eens zijn met de leiders. Dus als je daar als buitenlandse cameraploeg op dit moment bent... vroeger was het niet zo, maar dan kan je naar de demonstratie van de regeringsmensen. Maar je kan moeilijk de huizen langs en vragen van... ja, wat vinden jullie ervan?

Nee, maar het is zuur, man. Want vier weken geleden hadden we... Wij hadden dat mannetje toen hier, die weet je wel. Maar die zaten bijna te huilen bij Pau. Dat ze zo blij waren dat Israël en Amerika eraan begonnen waren. En dat er misschien een nieuwe tijd aan zou brengen. Ja, daarom. Het volk hunkerde naar Trump. Het volk hunkerde dat Trump in zou ingrijpen. Maar hij heeft wel iets gedaan. Die man om zeep geholpen en voor de rest niets.

Ja, hij is wel bezig geweest, toch? Ja, hij heeft wat bommen gedropt. Hij heeft het hele leger top alles weggevaagd, toch? Natuurlijk. En kijk, als dat gebeurt... je hebt natuurlijk ook altijd een hele grote roep mensen zitten... een beetje op de wip. Van we willen graag een ander systeem, maar ten koste van wat? En hoe langer dit doorgaat... hoe verder weg die droom wordt van mensen op verandering. Want mensen gaan ook denken... het is ook mijn land wat wordt aangevallen.

Bij de buren is het naar beneden gekomen. En die man die nu elke keer in het nieuws is, is die wat gematigder? De schaar? De kleinzoon van de schaar? Nee, die nu elke keer in het nieuws is. Met die stoppelbaard en die grijze haar. Oh, de zoon van de opperste leider? Nou ja, die is nergens te vinden, toch? Die is nergens te vinden, maar... Nee, maar die nu de leiding heeft. Ja, ja, niemand weet dus waar die is. Die zal in een homocafé zitten dan.

Is dat dan waar of niet, dat verhaal? Nou ja, ik heb dat niet uitgezorgd natuurlijk. Nee, maar die bedoel ik niet. Ik bedoel diegene die nou met die bril op, die elke keer in het nieuws is nu. Ja, dat is zijn andere leider, lege leider is dat. Maar Trump zegt toch dat hij daar beter mee kan praten?