Julia

Oh, yeah.

Hello, my name is Julia and I'm 32 years old.

I don't currently have much job security and the pay is okay, which is about $15,000 a year, but I personally think it's enough for me because I define it enough as being able to buy milk whenever I want without checking my finances first.

When I was financially struggling, I couldn't justify buying most liquids when tap water is free.

In short, I have the flexibility to change my lifestyle to make most income be enough.

The caveat though is that I will need to stay in very good health.

Cześć! Słuchasz podcastu Jeszcze Niedorośli. Miejsca, gdzie rozmawiamy o tym, jak to jest być młodym dorosłym z tymi, którzy właśnie w tą dorosłość wchodzą. Bez scenariusza, bez gotowych odpowiedzi, tylko pytania, które warto zadać i historie, które pomagają się w tym wszystkim trochę nie zgubić.

Nazywam się Julia i sama drobnymi krokami wkraczam w tą dorosłość i też nie mam pojęcia jak to działa i z czym to się je, ale czasem warto usłyszeć tych, którzy przechodzą przez coś podobnego. Moim dzisiejszym gościem jest Kornelia, studentka drugiego roku zarządzania firmą personelem międzynarodowe na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Dokładnie. Bardzo Ci dziękuję, że zgodziłaś się przyjść i troszkę nam o sobie opowiedzieć. Pogadamy sobie o Twoim kierunku, ale też o tym wszystkim, co się dzieje wokół niego, czyli tak naprawdę w całym Twoim życiu. I o tym, jak Ty radziłaś sobie i dalej radzisz z wkraczaniem w dorosłość i z całym tym.

Wszystkim wokół tego po prostu. Dobrze. Możemy sobie zacząć po prostu od, tak będzie chyba najprościej, od twojego faktycznie kierunku studiów i tego, dlaczego tak naprawdę go wybrałaś i co cię do tego zachęciło, bo powiedzmy, że tak naprawdę po zakończeniu matury, którą pisałyśmy wspólnie, ponieważ chodziłyśmy z Kornelią razem do liceum. Zgadza się. Powiedzmy, po tym wszystkim nadszedł ten mistyczny czas wchodzenia w dorosłość i wybierania tych studiów i kierunku. I powiedzmy, jak to u ciebie przebiegało?

Byłyśmy po prostu osiemnastoletnimi dziewczynami, które tak naprawdę nie wiedzą, co będą chciały do końca robić w przyszłości, no nie? Więc stąd to zarządzanie. Ale my też wydaje mi się, że w tamtym momencie ja przynajmniej miałam taką świadomość, że to nie jest tak, że ja wybieram ten kierunek studiów i to będzie moja końcowa droga życia, że jakby to będzie to i tyle mam robić.

i wydaje mi się, że to też mi na przykład pomogło, ale mam wrażenie, że u Ciebie ten kierunek jest na tyle, tak jak powiedziałeś, szeroki i też wiem, że Ty możesz sobie później z tego wybrać stricte specjalizację, że Ty sobie będziesz jednak między tą firmą, personelem, a międzynarodowym wybierać i wiem, że wybrać międzynarodowe. Tak, tak, dokładnie i też dlatego stąd to konkretne zarządzanie, bo jak wiecie, zarządzań na przeróżnych uniwersytetach jest

No międzynarodowo jeszcze będzie, bo jeszcze sobie o tym pogadamy. A to na pewno, tak. To jeszcze sobie o tym pogadamy, no ale tak naprawdę to jakbyś miała powiedzieć,

No ale u ciebie ta perspektywa pracy już jakby była w przeszłości, powiedzmy, jeżeli wracając do tego rynku międzynarodowego i tego, co... Mój ulubiony temat. I tego, co gdzieś tam robiłaś, pracowałaś już jako animatorka w Turcji za granicą. Tak. Dwa sezony. Dokładnie. Jeden w tym roku i drugi w zeszłym roku stricte po maturze. Tak, tak. Więc ta międzynarodowość już się przewijała.

I na pewno z tego, co ja mogę zacząć i wiem, no na pewno dużo cię to nauczyło. To zdecydowanie. Naprawdę. Szkoła życia, jak dla mnie. Miałeś już Amelię, która też więcej się o tym, wydaje mi się, wypowiedziała, bo była z tobą razem w Turcji. Tak, tak, byłyśmy we dwie. Ale to też są na pewno dwa różne spojrzenia i ty na pewno też posiadasz na to taki swój punkt widzenia. I była to taka szkoła życia? Była to szkoła życia. Dla mnie...

Jesteś bardzo rodzinną osobą, jesteś też bardzo bliską osobą dla swoich bliskich, że ty, wydaje mi się, potrzebujesz ich bliskości. Jak to wyglądało podczas tej takiej rozłąki? Wiecie, pierwsze dwa tygodnie to jest taka euforia, coś nowego i tak dalej.

że tutaj bardzo często nie chodzi np. o te setki tysięcy kilometrów, że to nie one dzielą ludzi, tylko bardzo często dzieli ich brak rozmowy, że w pewnym momencie uświadamiasz sobie, że przez ten brak rozmowy tak naprawdę coś znika i już ciężko, żeby wróciło. I wiesz, to jest tak jak ja np. byłam tam u was i ty wróciłaś po tych trzech miesiącach i te tysiące kilometrów jakby nie zrobiły dużej różnicy.

No, te kilometry nie zawsze robią różnice. Wiadomo, dają dystans i barierę i są pewną utrudnieniem. Bo nie ma takiej fizycznej bliskości. Nie ma takiej fizycznej bliskości. Ja na przykład z mamą

Ale te tysiące kilometrów chyba nie zrobiły takiej różnicy, a wydaje mi się, że przez to, co ty powiedziałaś, że nie mówisz, że byłabyś kiedyś w stanie w przyszłości wyprowadzić się i już jakby nie wracać do Polski, że raczej chciałabyś, bo na przykład możemy już powiedzieć, bo jest to pewne, że też będziesz jechała na Erasmusa. Tak, dopiero wróciłam, a już tak.

Już za kilka miesięcy w lutym wyjeżdżam na Erasmusa, to prawda. To jest przyszłość jeszcze, no ale jednak już jest ta perspektywa też tego, że znów wyjedziesz, ale Ty chyba też wtedy łapiesz to szczęście i uczysz się wtedy chyba tego życia najbardziej. Kurde, ja jestem szczęśliwa, jak jestem za granicą. Ja czuję, że żyję, jak jestem gdzieś właśnie za granicą, jak jestem samodzielna.