Julia

Byłyśmy po prostu osiemnastoletnimi dziewczynami, które tak naprawdę nie wiedzą, co będą chciały do końca robić w przyszłości, no nie? Więc stąd to zarządzanie. Ale my też wydaje mi się, że w tamtym momencie ja przynajmniej miałam taką świadomość, że to nie jest tak, że ja wybieram ten kierunek studiów i to będzie moja końcowa droga życia, że jakby to będzie to i tyle mam robić.

i wydaje mi się, że to też mi na przykład pomogło, ale mam wrażenie, że u Ciebie ten kierunek jest na tyle, tak jak powiedziałeś, szeroki i też wiem, że Ty możesz sobie później z tego wybrać stricte specjalizację, że Ty sobie będziesz jednak między tą firmą, personelem, a międzynarodowym wybierać i wiem, że wybrać międzynarodowe. Tak, tak, dokładnie i też dlatego stąd to konkretne zarządzanie, bo jak wiecie, zarządzań na przeróżnych uniwersytetach jest

No międzynarodowo jeszcze będzie, bo jeszcze sobie o tym pogadamy. A to na pewno, tak. To jeszcze sobie o tym pogadamy, no ale tak naprawdę to jakbyś miała powiedzieć,

No ale u ciebie ta perspektywa pracy już jakby była w przeszłości, powiedzmy, jeżeli wracając do tego rynku międzynarodowego i tego, co... Mój ulubiony temat. I tego, co gdzieś tam robiłaś, pracowałaś już jako animatorka w Turcji za granicą. Tak. Dwa sezony. Dokładnie. Jeden w tym roku i drugi w zeszłym roku stricte po maturze. Tak, tak. Więc ta międzynarodowość już się przewijała.

I na pewno z tego, co ja mogę zacząć i wiem, no na pewno dużo cię to nauczyło. To zdecydowanie. Naprawdę. Szkoła życia, jak dla mnie. Miałeś już Amelię, która też więcej się o tym, wydaje mi się, wypowiedziała, bo była z tobą razem w Turcji. Tak, tak, byłyśmy we dwie. Ale to też są na pewno dwa różne spojrzenia i ty na pewno też posiadasz na to taki swój punkt widzenia. I była to taka szkoła życia? Była to szkoła życia. Dla mnie...

Jesteś bardzo rodzinną osobą, jesteś też bardzo bliską osobą dla swoich bliskich, że ty, wydaje mi się, potrzebujesz ich bliskości. Jak to wyglądało podczas tej takiej rozłąki? Wiecie, pierwsze dwa tygodnie to jest taka euforia, coś nowego i tak dalej.

że tutaj bardzo często nie chodzi np. o te setki tysięcy kilometrów, że to nie one dzielą ludzi, tylko bardzo często dzieli ich brak rozmowy, że w pewnym momencie uświadamiasz sobie, że przez ten brak rozmowy tak naprawdę coś znika i już ciężko, żeby wróciło. I wiesz, to jest tak jak ja np. byłam tam u was i ty wróciłaś po tych trzech miesiącach i te tysiące kilometrów jakby nie zrobiły dużej różnicy.

No, te kilometry nie zawsze robią różnice. Wiadomo, dają dystans i barierę i są pewną utrudnieniem. Bo nie ma takiej fizycznej bliskości. Nie ma takiej fizycznej bliskości. Ja na przykład z mamą

Ale te tysiące kilometrów chyba nie zrobiły takiej różnicy, a wydaje mi się, że przez to, co ty powiedziałaś, że nie mówisz, że byłabyś kiedyś w stanie w przyszłości wyprowadzić się i już jakby nie wracać do Polski, że raczej chciałabyś, bo na przykład możemy już powiedzieć, bo jest to pewne, że też będziesz jechała na Erasmusa. Tak, dopiero wróciłam, a już tak.

Już za kilka miesięcy w lutym wyjeżdżam na Erasmusa, to prawda. To jest przyszłość jeszcze, no ale jednak już jest ta perspektywa też tego, że znów wyjedziesz, ale Ty chyba też wtedy łapiesz to szczęście i uczysz się wtedy chyba tego życia najbardziej. Kurde, ja jestem szczęśliwa, jak jestem za granicą. Ja czuję, że żyję, jak jestem gdzieś właśnie za granicą, jak jestem samodzielna.

Teraz jesteś na etapie życia tego odkrywania, że ty też teraz na przykład sprawdzasz, co ci pasuje, co nie. No już, powiedzmy, że nie jesteś tam nastolatką, która gdzieś tam żyła sobie tą rutyną licealną w domu, tylko jednak wchodzisz w tą mistyczną dorosłość i odkrywasz to, co chcesz robić. I dobrze ci w tym? Nie dobrze mi w tym. Nie dobrze mi w tym, bo ja bardzo właśnie bałam się tego momentu,

Ale wydaje mi się, że jesteś jeszcze za młoda na to, żeby być dorosłą. Też tak uważam, dlatego nie nakładam sobie presji. Dopiero masz 20 lat, więc to jest i tak już jak na 20 lat, i tak wydaje mi się, że już masz pewien bagaż doświadczeń, który daje ci taką możliwość przechodzenia przez to życie z jakąś tam wiedzą i doświadczeniem. Tak, to na pewno. Ja zbieram doświadczenia wszędzie, gdzie się da.

Myślę tak, a potem siadam i mówię, ej stop, jest na to czas, na wszystko przyjdzie czas i ten czas właśnie przyjdzie w odpowiednim momencie, zawsze. Więc ta presja jest zbędna. Niektóre rzeczy chyba trzeba o sobie czasem odpuścić. Trzeba pozwolić po prostu życiu biegnąć tak, jak biegnie. Wiadomo, że uważam, nasze decyzje wpływają na to życie.

Ale to nie jest tak, że to jest wszystko takie poważne. Nie jest. Jeszcze nie teraz. Nie wiadomo co by się stało, gdybyś w ogóle nie pojechała do tej Turcji. Wszystko mogłoby być zupełnie inne, ale to jest tylko gdybanie. To jest tylko i wyłącznie gdybanie. A tak jak było, tak miało być. I tak jak będzie, tak będzie miało być. Ja też tak uważam. Dlatego uważam, że jeżeli coś jest mi pisane...

Czasami trzeba odpuścić niektóre rzeczy i odpuścić też sobie.

A ty też jesteś, Koko, taką osobą, która jak sobie coś wymyśli, to to spełni. Zawsze. Jak sobie wymyślisz, że chcesz lecieć tu i tu, to znajdziesz bilety, ogarniesz czas i wszystko ogarniesz. Powiesz, muszę kogoś, żeby ze mną leciał i lecimy. Nie ma nie. I wydaje mi się, że to też ci...

daje pewną przewagę może nad samą sobą, że jak coś sobie wymyślisz, to później to i tak zrobisz. No i tak było przez ten rok, powiedzmy, od zakończenia matury, że jak sobie wymyślałaś, że polecisz do Turcji, to poleciałaś, że jak sobie wymyśliłaś, że polecisz na Erasmusa, to będziesz lecieć. I gdybyś miała tak podsumować ten rok, powiedzmy, wkraczania w dorosłość, może być to słowo, może być zdanie, sentencja, cokolwiek, to, co byś powiedziała.

Ale też ludzie są zawsze dodatkiem w naszym życiu, oni są potrzebni. Są bardzo potrzebni, ale też ta umiejętność przechodzenia niektórych rzeczy w swoim życiu samemu jest też bardzo istotna. Tak. Bo jednak zawsze pod koniec dnia zostajesz ty sama ze sobą. Dokładnie. I to jest bardzo ważne. I to ty masz swoje życie. Każdy ma swoje życie i każdy powinien je pokierować w takim kierunku.

No i to będzie taka puenta, wydaje mi się, podsumowanie tego roku i rozpoczęcie też może przyszłości. I na sam koniec jeszcze, na rozluźnienie i na takie wolniejsze myślenie, będą szybkie strzały. Dobrze. Proste i banalne. Oby. Zajęcia poranne czy wieczorne? Wieczorne. Wykłady czy praktyka? Praktyka. Weekend w domu czy na imprezie?

Nie jestem w stanie odpowiedzieć. To zależy od mojego humoru. Okej, zaakceptuję to. Wszystko przed czasem czy na ostatnią chwilę? Na ostatnią chwilę. Oczywiście. Niestety. Tak jest. Zostać w Polsce czy wyjechać za granicę? Wyjechać za granicę.