Karen

Kun je iets zeggen over jou en falen? Kun je er iets over vertellen? Nou, dat is denk ik wel een veel voorkomend probleem met mezelf. Ik denk dat er bij mij altijd een soort basis toon in zit... die veroordelend is naar mezelf toe over de dingen die ik doe. Alleen lukt het grootste gedeelte van de maand me om die te parkeren op de achterbank. Nou ja, ik probeer mezelf alle twee dingen af te vragen. Is het waar en is het erg? Ja.

Het is een veroordelende stem. En je doet heel goed zijn huiswerk. Want die kan ook wel andere voorbeelden van de rest van de maand of het jaar. De rest van je leven? Inderdaad, de rest van mijn leven bijhouden. En dan op dat moment dan ook nog even. Zie je wel? Ja, zie je wel. Want toen en toen ging het ook niet goed. Of toen heb je het ook niet goed gedaan.

Altijd een tien haalt. Ja, die altijd een tien haalt. En aardig altijd is tegen andere mensen. Die niet gemeen is. Die niet ten koste van andere mensen dingen doet of voor elkaar krijgt. Het rolt toch allemaal heel makkelijk uit. Die heel sterk is. Die stem heeft een enorme grote agenda dus. Die wil van alles van jou. Ja.

Die is sowieso continu teleurgesteld. Teleurstellend is sowieso een thema daarin. Het is niet alleen een slodderfos. Het is niet alleen een... Het is ook weer heel veel dingen. Ja, het is weer heel veel dingen. Het zit een stukje op dat je het niet waard bent...

Dat als je al die dingen niet bent of niet doet... Als je niet perfect bent. Als ik niet perfect ben, dan heb ik niet het bestaansrecht. Dan doe ik niet mee. Dat zijn grote woorden. Die hoor ik graag in deze podcast. Dan heb je geen bestaansrecht. Dan mag je er niet zijn. Dus zodra je een fout maakt, niet perfect bent... dan is dat een bewijs dat je er eigenlijk niet mag zijn. Ja.

Nou snap ik wel dat je geen lontje hebt, want dat wil je natuurlijk niet voelen. Nee. Je wil niet voelen dat je er niet mag zijn. Nee. Kan je me iets vertellen over dat gevoel van er niet mogen zijn? Ik denk dat ik mijn leven altijd wel heel erg mijn best heb gedaan om wel zichtbaar te zijn. En dat ik, dat zien de luisteraars niet uit, maar ik ben wat langer vol mijn lengte dan de gemiddelde persoon. En dat was ik vroeger ook al als kind.

Ik denk dat dat altijd een beetje een soort sluimerend door dingen heen liep. Dat is denk ik niet één specifiek moment. Ik denk dat ik ook altijd heel... Ik ben de jongste van drie. Ik heb nog een oudere broer en een oudere zus. Dus dat ik daar ook altijd graag bij wilde horen. En dat ik ook altijd graag hun gesprekken en...

Ja, ik denk misschien ook wel deels in het gezin. Omdat ik een wat ander kind ben dan mijn broer en mijn zus. Dus ik denk dat mijn ouders ook heel erg de opvoeding hebben gekopieerd... voor mijn broer en mijn zus op mij. Die niet zo werkte bij jou. En dat dat niet altijd een succes was. In welke zin? Niet altijd een succes? Dat zeg je heel voorzichtig. Ja, want ik wil ze niet afvallen. Ik heb hele lieve ouders en die hebben zeker hun best gedaan...

Ik ben een gevoeliger kind dan zij. Letterlijk en figuurlijk. Dus ik ben wat hoogsensitiever in dingen. Het wordt helemaal gek als er een kaartje kriebelt in mijn nek. Als er ergens een haar scheef zit. Of ik geluiden bij de buren hoor. Je hebt geen hondje. Nou, als kind snapte ik dat niet zo goed. Dat zijn allemaal voorbeeldjes waarbij lichte irritatie ontstaat, of niet? Kribbel in de nek, geluid van de buren.

Ja, ik denk dat mijn filter een beetje stuk was vroeger. En dat ik dat nu een beetje wel heb kunnen... mijn filter wat beter heb kunnen beheersen. Dus ik kan de geluiden en de gevoelens en de prikkels... die kan ik wel beter uitfilteren nu dan dat ik dat vroeger kon.

Ik denk dat ik die prikkels van vroeger... en ook hoe dat dan ging aan de etenstafel of dat soort dingen... dat ik daar niet heel erg goed een normale, tussen aanhalingstekens... uitingsvorm aan kon geven. Zoals jouw gezin dat van jou verwachtte, je ouders? Ja.

Waardoor ik dan bijvoorbeeld stampend naar boven liep. Omdat ik me onbegrepen voelde. En ik dacht, ja, niemand begrijpt hem. Want aan de reacties van mijn tafelgenoten... die doen heel anders dan wat ik doe. En dat ik daar niet een weg in kon vinden... en me dan uit de situatie haalde. En me daarin heel alleen altijd voelde. Dat ik dat ook een beetje heb doorgetrokken, denk ik... naar de rest van mijn leven.

Dat ik dacht van ja, ik ben blijkbaar niet zoals andere mensen. Want andere mensen doen andere dingen dan wat ik dat doe. En daardoor moet ik ook heel erg mijn best doen om wel te doen wat andere mensen doen. Om daar dan ook bij te passen. Want als ik geïrriteerd reageer of een kort lontje heb en boos wegloop, dan hoor ik er niet bij. Ja.

Want anders hoor je er niet bij. Nee, dat klopt. Maar dat werkt niet zo goed. Met mijn karakter zou ik willen zeggen. En met hoe ik in elkaar zit. Ja, alleen ik heb de volgende aanname. Het kan best zijn dat je af en toe een kort lontje hebt. Heb ik ook.

Wat vind je van deze woordstroom? Ja, ik denk herkenbaar. En het resoneert zeker. En dan herken ik ook meteen wat er tegelijk gebeurt. Want ergens wat je nu zegt, dat herken ik en is zo. En wat er dan gebeurt, is dat ik in gevecht ga. En ik hoorde je eerder al zeggen het woord vermoeiend. En dat is het namelijk ook. Want dan ga ik proberen te verleggen.

van ja, ergens weet ik prima dat dat onzin is. En dat mijn reactie niet in verhouding staat... tot het evenement wat net gebeurde.

Dat ik niet dat rustig naast me neer kan zetten. Of op de achterbank. Dat het een dusdanige sterke aanwezigheid is. Dat het zo overheersend is dat ik het niet kan... of met humor ernaar kan kijken. Of dat het dan gewoon de waarheid is.

Dus die stem zegt, ik heb er wel vertrouwen in, maar het wordt hard gelacht nog. Het is niet zomaar geslaagd. Nee. En dat die stem ook wel, dat de bovenhangende versie wel heel erg moet oppassen dat dat niet soort van samensmelt met onze bijrijder.

Ja, ik denk het is een aarzelende ja, omdat ik het vertrouwen nog niet heb wat ik jou wel hoor uitspreken. En dat het zo hardnekkig erin zit, dat ik denk, nou, ik hoop dat ik daarvan af ga komen. En het kan toch niet zo zijn dat zo met een gesprek als dit, dat we daar dan zomaar zijn. Dus dat is nog een beetje het ongeloof. Dat ongeloof heb ik zelf ook heel vaak, ja.

Dat ik het vertrouwen erin mis nog even dat het kan veranderen. Want ja, ik mag er toch niet zijn. Dus ja, dat doet het er ook niet toe of dat ik het nou wel of niet ga proberen. Want het is toch al gedoemd om te mislukken vooraf. Want de interessante vraag voor die stem is, wanneer mag je er wel zijn? Het antwoord is namelijk, dat weet je nooit. Het is nooit goed genoeg natuurlijk. Nee, die hele papieren rol voor met dingen die eerst nog allemaal moeten. Voordat we daar kunnen aankomen, ja.