Maarten Vangramberen

Zoals een pudding. En dan is hij echt een lappenpop. Geen enkele spier die nog spanning heeft. Echt een kussen is hij dan. Een fluffy kussen. Ja, zoiets. Schoon beest heb ik gezien op de foto's. Maar blijkbaar ook wel een karaktertje.

Absoluut. En daar heb je een vraag over. Daar heb ik een vraag over. Als we met vakantie gaan en ik kom beneden in de garage waar Zorro slaapt. Ik kom daar met de valiezen. Vier, vijf valiezen. Ik zit hier naast elkaar. Dan zie ik hem denken van het is toch weer niet waar. Ze zijn weer rib-de-bie.

En dan doet hij heel ambetant. En dan wil hij niet meer gepakt worden. Want iedereen heeft de neiging om... Oh, we zijn weg voor een week. We gaan Zorro nog even een knuffel geven. Nee, Zorro denkt daar toch anders over. Dan laat hij zich niet pakken. En dus vraag ik mij af. Hebben die eigenlijk gevoelens? Hebben die dat door? Dat wij weggaan. Dat dat weer voor langere tijd zal zijn. Dat hij denkt, ik ga weer alleen zitten. Af en toe bezoek van de een of de andere. Snappen die dat? Hebben die dat door? En hebben die gevoelens? Dat is eigenlijk mijn grote vraag. Over onze kat en over huisdieren in het algemeen.

Ik weet niet, je lijkt me op het eerste gezicht geen huisdierenmens. Nee, dat is ook zo. En ik ben dat ook heel lang niet geweest. Bij mij thuis, vroeger als kind, bij mijn ouders, we hadden geen huisdieren. Er is ooit iemand die aan mijn zus, voor haar communie denk ik, een hamster had gegeven als cadeau. En de dag nadien was die weg.

Dus mijn papa had zoiets van, kom, wij zijn geen huisdiermensen. Die hamster was weg. Daar mochten niet te veel vragen over gesteld worden. Maar wij hadden dus wel geen hamster. Dat was even wel zo, oei, onze hamster. Maar goed, dus niet echt een huisdier gehad. Wel af en toe vissen in de keuken gekregen. Zo van die kermisvissen? Ja, kermisvissen. Ook wel eens ergens een vis gaan halen. En dan was dat, jongens, we gaan ervoor zorgen. Wat we ook deden, die aquarium proper maken, voldoende eten geven, soms iets te veel.

En toch, na verloop van tijd, begonnen die vissen wat scheef te hangen. En dan kapsijsden die helemaal en dan sneuvelden die vissen. De enige huisdieren die we konden houden. We hadden een klein vijvertje thuis en daar zat een goudwinde in. Dat soort van goudvis. En die hebben daar jaren in gezeten. Maar goed, dat vergde weinig zorg, want die moesten geen eten krijgen ofzo. Dus dat was eigenlijk alles...

Wat ik kende van huisdieren en dus liefde voor huisdieren, daar had ik eigenlijk nooit van gehoord, laat staan, maar ik wist hoe het voelde en hoe sterk het kon zijn. En hoe is het dan gekomen? Wel, dan is het toch eens op een gegeven moment, mijn kinderen waren toch alleen een kat in huis en dat is echt tof en vrienden die ook zeiden, maar alleen Maarten, je moet dat doen, dat is echt plezant in huis, hele goede vrienden.

Die zeggen, doe dat nu maar. Ze gaan dat tof vinden. En ik was in het buitenland. Eerst naar het WK wielrennen. In Engeland. Toen moest ik door naar Qatar voor het WK Atletique. En opeens een foto. Onze vrienden hebben kittens. En er is er eentje bij ons aangekomen. En de kitten heet Oreo.

Ik dacht, ja goed, de kitten heet Oreo, het zal wel. Dus ik kwam dan thuis na een week of drie, vier en daar liep dan een katje rond. En ik voelde daar nog altijd niks voor. Ik zag dat mijn kinderen enthousiast waren. Maar je hebt ook niet geprotesteerd? Nee, ik heb niet geprotesteerd. Ze hadden mij gezegd, kijk, echt voor je kinderen is het heel gezellig een kat in huis. En dat zijn hele goede vrienden.

waar we elke woensdag mee afspreken rond het kampvuur. Orval drinken dan, niet te veel vooral duidelijk. Die hadden gezegd, Maarten, je moet dat dicht doen. Dat gaat superplezant zijn. Dus ik protesteerde niet. En ik kwam thuis, iedereen was gelukkig. Oké, goed, die liep daar rond, dat keten. Maar na een paar dagen, en ik heb, poing.

Die kitten zat op mijn schoot. Ik zei, dat is nu wel gezellig. Jij mag niet. Ja, en ik begon dat te aanschrijven. Dat vind ik nu tof. En een dag nadien, ja, ik was nog niet binnen. Of die zat al terug op mijn schoot. En die was niet van mijn schoot te krijgen. En heel raar, ik begon me daar enorm hard aan te hechten. Aan Oreo. En toen ik eens thuis kwam op een dag. En de kinderen waren een beetje in paniek.

Ja, de kat was niet thuisgekomen. Ze mocht er af en toe al eens buiten gaan. En altijd was het, als het donker werd, stond ze daar aan het raam binnen. Bleef ze heel de nacht binnen. En ze was niet thuisgekomen. Ik had zoiets van, het gaat toch niet waar. Paniek. Ik voelde direct zoiets van, oei, oei, dat voelt niet goed. Voor mezelf, vooral de duidelijkheid ook niet. Want ik voelde zelf dat ik die heel hard miste.

...ben ik die beginnen roepen, heel de buurt rondgelopen... ...en opeens kwam hem daar toch zo vuil als iets... ...smerig ergens moeten onderkruipen of overkruipen... ...heeft waarschijnlijk vastgezeten, kwam hij eraan... ...aan de andere kant van een draad kan hij erover getild... ...en zo stuur als iets, als een baby binnengebracht... ...iedereen blij, ik voelde me de held... ...en toen dacht ik, oei oei... ...ik zie dat beestje veel te graag... ...als daar ooit iets mee gebeurt, dan heb ik een probleem... ...dus toen wist ik wat het was... ...om echt liefde te voelen voor een dier...

En dat voelt goed, hè? Dat voelt heel, heel goed. En dat maakt, ik had dat nooit gedacht, dat maakt uw gezin ergens nog completer. Omdat dat een brokje gezelligheid is, dat in huis. Iedereen zit daar de hele tijd mee te lachen. Nu bij de kat die we nu hebben, Zorre. Die ligt altijd de hele dag te slapen, te rusten. Iedereen passeert daar, gaat die een knuffeltje geven. Even aaien. Dat is zo gezellig om in huis te hebben. Dat gewoon zien liggen. Dat je denkt, wat een leven is dat nu toch. Ja.

Ja, ondertussen protesteert Chelsea een beetje. Chelsea denkt, je bent een kattijd, of noem je dat even? Ja, een kattijd. Maar geen een doktijd, maar ze blijft zitten. Ze blijft best recht zitten. Maar dus toen voelde ik wel waar het was. Die gezelligheid en die liefde voor een kat in huis. Ja, ik moet zeggen, mijn man is ook niet opgegroeid met huisdieren.

Misschien wel, misschien wel. Aan de andere kant, sinds ik af en toe over mijn kat praat, zijn er heel veel mannen die ook over hun kat beginnen. Ik heb eens een hele avond met Astrid en Zeemanie en Wim de Vilder foto's van ons katten aan het uitwisselen. Ik dacht van, ben ik dat nu eigenlijk, die dat hier aan het doen is? Ik had dat nooit verwacht. Maar er zijn toch wel veel mannen die ook wel liefde voor hun kat hebben. Ik had dat nooit verwacht. Nee, ik had dat inderdaad ook nooit verwacht. Begrijp je dat sommige mensen hun huisdier ook een beetje hun harigste kind noemen?

Ja, ik begrijp dat heel goed. En ik begrijp ook dat dat... Ik heb dat ook nooit gedacht. Ik zag altijd wel mensen in het veld met hun rond wandelen. En ik dacht altijd, ja, is dat nu zo belangrijk? Maar ik begrijp het helemaal, hoe het zit. En ik begrijp dat dat voor mensen hun vriendjes en hun doel voor het leven is. Ik begrijp dat heel, heel goed, hoe belangrijk dat dat kan zijn.

Maar je hebt nog geen wandelbuggy gekocht om met je kat te gaan wandelen? Nee, geen wandelbuggy. Maar we hebben wel, zoals de hond die nu op mijn schoot zit, die heeft dus een halsband. We hebben voor onze kat, dat is een binnenkat die we nu hebben. Sorry. Dat is een binnenkat. Maar we hebben wel voor in de zomer...

Zo een lijband voor hondjes. Die doen hem rond. En dan mag hij wel in de tuin komen. Dat ik hem heel tof vind om dan eens in de tuin rond te lopen. We hebben al eens schrik dat hij zou ontsnappen. En dat er iets zou gebeuren. Dus dat mag hij wel. En soms wringt hij zich daar eens uit. Maar dat hebben we wel. En dan gaan we ook wel effectief een half uur door de tuin wandelen met de kat.

Maar dat werkt. Zijn daar foto's van? Daar zijn zeker foto's van. En dat werkt mediterend, vind ik. Die kat gaat dan in elk gras eens even snuffelen. Soms een braakbal. Enfin, braakbal is het ook niet. Maar ik vind het heerlijk om daarmee rond te lopen. En dan terug binnen te doen. Maar op straat doe je het niet? Je gaat niet gaan wandelen? Nee, ik heb schrik dat ze dan zou ontsnappen en dat er dan toch een auto afkomt. Dat gebeurt niet.