Maciej Sikorski

Witajcie kochani, dzisiaj jesteśmy z panem Maciejem, reżyserem teatru Exit. Dzień dobry, bardzo mi miło. Czy może pan na początek powiedzieć coś o sobie, tak pokrótce? Mam na imię Maciej, nazywam się Sikorski, moim najważniejszym powołaniem w życiu jest rodzina, mam żonę, sześciorgo dzieci. No i oprócz tego jestem dyrektorem, reżyserem, autorem scenariuszy w teatrze Exit. Co to jest za teatr? No jest teatr absolutnie, absolutnie myślę unikalny, bo...

Jesteśmy teatrem integracyjnym, gdzie ta podstawowa część naszego zespołu to są osoby z niepełnosprawnościami w stopniu znacznym, osoby z porażeniem mózgowym, niewidome, z niepełnosprawnością intelektualną, ale to jest tak jak wspomniałem teatr właśnie taki o charakterze

integracyjnym, gdzie oprócz tego podstawowego zespołu aktorskiego do każdego projektu zapraszamy bardzo znanych artystów i najczęściej współpracujemy z nimi jakoś tak już na długo, na stałe z niektórymi, więc uzupełniają skład teatru muzycy znakomici, jazzowi, śpiewacy, operowi. Mamy też kilkoro aktorów, z którymi współpracujemy.

No i teatr o tyle dziwny i szczególny, że poza spektaklami teatralnymi pracujemy też nad filmami. Zrobiliśmy w sumie 17 tytułów teatralnych, filmowych. Też również filmy dokumentalne powstają tutaj jako nasze dzieła. Te filmy opierają się na Biblii, prawda?

Nie wszystkie, ale rzeczywiście spora część naszej twórczości zbudowana jest na Słowie Bożym. Mamy kilka takich adaptacji biblijnych, począwszy od pierwszego spektaklu Exit, który był adaptacją księgi wyjścia Genesis, to jest z księgi rodzaju spektakl Pieśń nad Pieśniami, biblijna księga Tobiasz, Jonasz.

Jest to taka materia, która też bardzo dużo utworów z psalmów zrobiliśmy, wykorzystujemy lamentację w jednym ze spektakli, więc to jest rzeczywiście bardzo poważna część naszej twórczości. Myśli Pan, że właśnie przez takie spektakle można trochę się przybliżyć do Boga?

Myślę, że tak. Słowo Boże ma taką szczególną moc, że ono działa na każdego człowieka, jest żywe. Każdy człowiek pod każdą szerokością geograficzną może przez nie zostać dotknięty. I też mamy takie doświadczenia występów właśnie za granicą, gdzie te spektakle przez to, że

Takie jest ich tworzywo, że są bardzo uniwersalne, ale to też dotknięcie dotyczy nas, czyli praca nad tym spektaklem jest takim ewidentnie zbliżaniem się do Boga, takim poddaniem się na słowo, które w nas pracuje i też widzimy, że to dotyczy tych, dla których te filmy i spektakle są robione. Wspomniał Pan o tych właśnie znanych artystach, znanych ludziach. Kto to na przykład?

No to w ostatniej naszej produkcji w Operze Krakowskiej pojawili się jedni z najwybitniejszych współczesnych śpiewaków operowych świata, bo był to Artur Ruciński, baryton, uznawany za najlepszy głos na świecie, taki właśnie barytonowy. Był Rafał Siwek, jeden z najlepszych basów operowych świata, był wybitny dyrygent, również niegdyś śpiewak Jacek Laszczkowski.

Ale to nie tylko z takiej branży artyści, bo też aktorzy, m.in. Michał Koterski i Misiek. Wystąpił w filmie po drugiej stronie dnia gwiazda rocka, ikona polskiego rocka Marek Piekarczyk. Na co dzień gramy z muzykami jazzowymi, znakomitymi, z Krzyśkiem Dziedzicem, z Adamem Szabasem-Kowalewskim. To są muzycy, którzy na co dzień koncertują z absolutną gwiazdą światowej muzyki, z Nigellem Kennedym, no i wielu, wielu innych.

Czyli ten teatr, można powiedzieć, zyskuje coraz większą popularność, ale od kiedy on tak właściwie zaczął funkcjonować? Skąd wziął się pomysł na niego? No teatr będzie w przyszłym roku obchodził dziesiątą rocznicę funkcjonowania. To była taka bardzo złożona sytuacja, bo dostałem taką poproszę.

Po prostu propozycję poprowadzenia teatru dla osób z niepełnosprawnościami. Na początku był to taki projekt unijny, który zakładał aktywizację osób z niepełnosprawnościami, ale też od początku bardzo takie mieliśmy duże ambicje, bo postawiono przede mną takie zadanie, żeby ten teatr był nie tylko jakąś formą terapii, ale miejscem pracy.

też zarobkowania dla osób z niepełnosprawnościami i też takim celem byłoby stworzenie profesjonalnego teatru, który będzie takim stałym miejscem funkcjonowania właśnie osób z niepełnosprawnościami. Myślę, że w dziesiątym roku funkcjonowania to się jakoś pomalutku udaje.

Po prostu takie flow. One po prostu kochają to, co lubią. No to na pewno. Teatr jest, myślę, sensem ich życia. Zajmuje podstawowe miejsce w funkcjonowaniu. Bardzo mnie cieszyło to, że po kilku latach moi aktorzy zaczęli sami identyfikować się jako aktorzy czy artyści teatru Exit. Gdybyś zadała im dzisiaj pytanie...

o przedstawienie się, no to usłyszysz imię, nazwisko i jako później dopowiedź jestem aktorem, aktorką w Teatrze Exit. To jest bardzo piękne, bo myślę, że absolutnie jest to uprawnione, żeby tak się nazywali, bo to są ludzie bardzo przede wszystkim wrażliwi, prawdziwi,

ale również bardzo, bardzo zdolni. Rzeczywiście ta scena, ten plan filmowy jest takim miejscem, które oni uwielbiają. Czy się stresują, czy nie, no myślę, że podejrzane by było, gdyby się nie stresowali, bo ja się na przykład stresuję, mimo jakichś tam kilkudziesięciu lat pracy i ten pewien rodzaj stresu, pewien wymiar stresu jest potrzebny jako motywacja, jako mobilizacja organizmu, żeby skoncentrować się.

No rzeczywiście scena jest ich żywiołem i to jest takie piękne widzieć ich szczęśliwych w pracy. Nieszczęście przychodzi wtedy, kiedy są długie przerwy, bo wyrywają się do wyjazdów. Widać, że są bardzo zaangażowani i że to im daje poczucie szczęścia. A właśnie miałam kolejne pytanie, czy Pan się stresuje? Ale to już Pan tutaj odpowiedział, że no tak.

Oczywiście, że się stresuję, bo dźwigam całą tą odpowiedzialność, wszystko trzeba dopilnować, ale pewien rodzaj stresu jest, tak jak powiedziałem, potrzebny w tej pracy i znam artystów mnóstwo i mało kto może powiedzieć o sobie, że się nie stresuje, raczej stres jest elementem tej pracy i to takim elementem potrzebnym w pewnym wymiarze oczywiście.

40, czasami 60, czyli powiedzmy około 50 wydarzeń w ciągu roku, z czego stosunkowo mało w Krakowie. W tej chwili nas czekają wydarzenia tutaj w Małopolsce, bo akurat taki projekt realizujemy, gdzie docieramy do osób z różnymi niepełnosprawnościami właśnie z dwoma tytułami.

ale to są też wyjazdy zagraniczne, bo realizowaliśmy na przykład film dokumentalny w Szwecji, gdzie dotarliśmy za koło podbiegunowe. Byliśmy kilka razy w Szwecji, byliśmy na Węgrzech, nasze filmy były pokazywane w Belgii, w Anglii i to jest tak, że rzeczywiście trasa jest takim bardzo dla nas radosnym wydarzeniem, bo wtedy wyjeżdżamy, pokazujemy się gdzie indziej, mamy jakieś takie dowartościowanie, które jest bardzo ważne dla aktorów, że czując się potrzebni, ale