Marcin

A teraz zapoznamy się z Marcinem. Cześć Marcin. Cześć, cześć. Jak się miewasz? Dobrze. Powiesz nam coś o sobie? Bardzo mi to dobrze w tym teatrze. Cieszę się, że poznałem tak znakomitych ludzi, że mamy kontakt z najlepszymi muzykami z najwyższej półki, a gramy z tą koleżanką, co tu przed chwileczką była.

Z Natalką. Tak. Gramy taki spektakl słowno-muzyczny, który się nazywa Pieśń nad Pieśniami. Ja tam... Jaką rolę tam grasz? Oblubieńca. Z Natalką gramy. Tak to co, no bardzo interesuję się też historią, takimi różnymi rzeczami, historią, obrazami. Lubię też obrazy oglądać, różnego rodzaju. Interesuję się bardzo muzyką.

Jaką muzykę lubisz? Jaką muzykę? Rozrywkową, ale też tylko poważnej nie, a tak to lubię rocka takiego dobrego, lubię posłuchać dobrej muzyki rockowej, mam płyty całe, także ja się śmieję, że w domu mam takie studio nagrań.

Profesjonalnie Ci powiem, sztuka, zainteresowanie sztuką jest. Tak. A czym jest dla Ciebie praca w teatrze? Czy jest to tylko praca, czy coś jeszcze? Praca w teatrze jest dla mnie taką odskocznią od wszystkiego. To znaczy tak samo przebywanie z tymi ludźmi mnie tak jakoś motywuje do pracy.

Jesteście bardzo zżyci ze sobą, prawda? Oj tak. To nie jest tylko koleżeństwo, tylko... Nie, nie, nie. To już jest taka, można powiedzieć, profesjonalność. A czy chcesz nam coś powiedzieć o swojej niepełnosprawności? Mogę powiedzieć. Powiedz. Więc ze mną sprawa była taka, że jak byłem, jak moja mama była w ciąży, to ja zachorowałem na toksoplazmorze. Na toksoplazmorze to jest mózgowe porażenie dziecięce.

No, ale jakoś widać z tego, że staram sobie radzić w życiu jakoś. Tak, widać po tobie, że jesteś bardzo zaradny. Przeszkadza ci ta twoja niepełnosprawność, czy raczej tak nie zwracasz na to uwagi na co dzień? Nie zwracam się uwagi, można powiedzieć, przyzwyczaiłem się do tego.

Ale wiesz co ci powiem, że już nawet akceptacja się zmieniła niektórych ludzi nawet na ulicy. To znaczy? Że już tak nie wyśmiewają się z tych osób niepełnosprawnych, że już bardziej akceptują tych ludzi. No są różne też zakłady pracy chronionej dla nich. Też są różne możliwości pracy.

Nie, nigdy nie było czegoś takiego. A jak wyglądała Twoja codzienność, na przykład w szkole, takie codzienne funkcjonowanie? To znaczy, ja miałem nauczanie indywidualne. Ja to zawsze nazywałem, że szkoła do mnie przychodziła.

Zawsze tak mówiłem. Nie musiałeś się fatygować. Tak, tak. A oprócz tego też właśnie interesuję się takimi przedmiotami, tak jak było zawsze w szkole, coś my brali. Tematy historyczne były i tematy przyrodnicze i geograficzne. Bardzo się tym interesuję. Polskie przyroda, geografia. Tylko mi gorzej idzie. Znaczy teraz już lepiej, ale pamiętam, że gorzej mi szła zawsze matematyka.

Ja mam styczność z teatrem od 2016 roku. Czyli to są początki? Tak. I jak wtedy to wyglądało? Czy to funkcjonowanie różniło się od tego, jak jest teraz? Bardzo się różniło. Teraz robimy takie poważne rzeczy, takie jeździmy, gramy spektakle, prawda, wszystko. A przedtem to też był taki teatr bardziej odgrywany, takie dla dzieci bardziej spektakle.

A, rozumiem. I w takich występowałeś? Tak, tak występowałem, a teraz ten teatr już jest bardzo, bardzo poważny. Już się dzieliśmy za bardzo poważne rzeczy. Cały czas to się zmienia, cały czas to ewoluuje. Tak, tak. A myślisz, że w przyszłości jeszcze się to jakoś zmieni? Nie myślę tak. Żyjesz teraźniejszością? Tak. Dobra.

Masz jakieś marzenia, które chciałbyś spełnić? Ja chciałbym, to ja bym chciał. Przede wszystkim, może to banalnie zabrzmi, ale chciałbym wstać z tego wózka i zacząć samodzielnie się poruszać. Tak, żeby też nie być uzależniony od rodziny. Piękne marzenie, miejmy nadzieję, że w jakimś stopniu ono się spełni, bo tak naprawdę na własnych nogach nigdy nie stałeś.

Nie. To wszystko przed Tobą. Tak, tak. Ja też mam taki, powiedzmy, charakter, że ja mam zdolność do przekonywania ludzi. Do czego ludzi przekonujesz?

do różnych rzeczy, żeby się na przykład, żeby się niczego nie bali, na przykład jak tam gdzieś idą, czy do lekarza, czy coś, żeby się niczego nie bali, bo to nic nie boli. A mnie do czego przekonasz? Ciebie? Chciałem cię zachęcić i przekonać do tego, abyś przychodziła ciągle na nasze spektakle. Zapraszamy serdecznie.

Dziękuję, czuję się zaproszona i zachęcona. Czyli jesteś taką iskierką nadziei trochę, takim promiekiem słońca w tym wszystkim. Tak i ja tą nadzieję tym ludziom rozdaję. Po prostu ci ludzie uczą się ode mnie, a ja się uczę od nich.