Mateusz

Zwłaszcza, że teraz na przykład jak jest Opole czy jak jest Sopot, to to są na tyle święte dni w grafiku, że trzeba sobie markerem odkreślić. Niezależnie kto występuje i jak, ale to jest jednak Opole, to jest jednak Sopot.

Ustawia się grafik pod to. Pod te wydarzenia, dlatego że nieważne kto występuje, ok, coraz słabiej to wygląda, bo jak wiesz, współcześni artyści bazują na tym, że realizator mnie podczyści, będzie fajnie, będę mieć milion wyświetleń w internecie, a to czy w Operze Leśnej wystąpię, będę czysto śpiewał czy nie, to już nieważne, prawda?

czy w Amfiteatrze w Opolu. Natomiast to są wydarzenia, które na stałe zapisały się w polskiej historii pod różnymi nazwami, różne były ich koleje i różne było wszystko. Natomiast to są jedyne wydarzenia, gdzie zacierają się różnice między nami jako ludźmi. I wydaje mi się, że to powoduje, że jakby ja nie przechodzę obok tych wydarzeń obojętnie.

Bez względu na wszystko. Też, jak pamiętasz ostatnia historia, kiedy Stanisław Sojka miał śpiewać, prawda, ze Shredder. Niestety miałem nieprzyjemność ten koncert Top of the Top oglądać i nie podobało mi się to, że długo Staszka nie było na scenie. Wtedy jeszcze wiadomo, nikt nie wiedział o co chodzi.

Natomiast na drugi dzień każdy dowiedział się, co się wydarzyło, no ale niestety też tak bywa. Tym niemniej wielu znakomitych ludzi zostało wychowanych na tych wydarzeniach, czy współczesnych, czy wcześniejszych, prawda.

Na pewno gdzieś były zaczątki, przede wszystkim już byli mistrzowie dziennikarstwa, prawda? Którzy gdzieś tam, od których mogłem podpatrywać. Tak, którymi się... Część z nich w telewizji pracuje i jeszcze do tej pory część nie pracuje, prawda? No Jacek Jońca, prawda? Stanisław Snopek. Z informacyjnych Bogdan Rmanowski. Wtedy już może nie rozpoczynał, bo już był na drugim etapie swej pracy. Ale też taka ciekawa postać. No Monika Olejnik wtedy prowadząca Gościa Radia Z, zupełnie inaczej jej

wyglądającego jak teraz. Uważam, że wtedy wyglądało to gorzej, ale dojdziemy do tego. No i cóż, wtedy Bogdan Tomaszewski, już taki stareńki, którego do 2013 roku słuchałem i po jego śmierci mniej zacząłem pewnego turnieju tenisowego oglądać, ale całego nie mówię, dlatego do tego dojdziemy. Ale mi się wydaje, że mniej zacząłem oglądać, że brakuje mi tego mistrzowskiego przekazu.

Gdy był Tomaszewski, nieważne czy to robił panów, czy panie, czy grał Polak, czy nie grał Polak, to był czas, kiedy się włączało bez względu na wszystko. To było mistrzostwo, to była poezja słowa. W przerwach mogłeś usłyszeć ciekawe opowieści z czasów przedwojennych, wojennych, o Jadwidze Jędrzejowskiej, o tenisistach-powstańcach. Coś nieprawdopodobnego. Ja powiem szczerze, bardzo bym chciał, żeby jakiś taki następca kiedyś się pojawił. Czy się pojawi? Boję się, że nie.

Czyli to dziennikarstwo kiedyś było lepsze niż teraz? O, oczywiście, że tak. Oczywiście, że tak. Wiesz co, przede wszystkim było nastawione na kulturę słowa. Jak sobie posłuchamy, czy właśnie śp. Bogdana Tomaszewskiego, czy szyjących starych typu, nie wiem, Karol Stopa, Janusz Basawa i Rymanowski,

Może on nie jest taki stary, ale w sensie jego używam w kontekście doświadczenia. To zobaczysz, że to jest nie tylko kultura słowa, ale to jest też kultura bycia. To jest nieprzerywanie, to jest nieprzeszkadzanie, to jest tonowanie nastroju, to jest panowanie nad debatą. To jest coś, co powinno być sobą dziennikarstwa, a jest coraz mniej. I nie wiem, z czego to wynika, jeżeli miałabyś mi o to pytać. No a jak się zapatrujesz na przyszłość tego dziennikarstwa? Aha, myślałem, że moim powiem.

Nie, do tego dojdziemy. Przyszłość dziennikarstwa. Profesor Kazimierz Wolny z Morzyńskiej, który miał mi wykładać przyjemność gatunki dziennikarskie, kiedyś powiedział, że nawet powstała klinika dziennikarstwa. Nie wiem, czy ona działa, ale była swego czasu.

Co to znaczy? To było miejsce, gdzie się leczyło, że tak powiem, dziennikarstwo, czyli szkoliło się młodych dziennikarzy. Wracało się do wyrabiania karty mikrofonowej, co uważam jest słuszne. Czego tego nie ma, a jeszcze w latach 70., 80. to był obowiązek, żebyś w ogóle mógł w radiu zacząć. Zgadza się, trzeba było mieć kartę, no.

Do karty dojdźmy, bo to jest też ciekawy temat, który myślę ludzi może też zaciekawić przyszłych adeptów, ale ja myślę, że to było takie miejsce i profesor mówi tak, ja go zapytałem, po co to zostało stworzone? Bo dziennikarstwo spsiało. Tak, on to tak wprost powiedział. I czy jest poprawa? Nie mówię tak, nie mówię nie. Zobaczymy, czas pokaże, zwłaszcza, że jeszcze sztuczna inteligencja dochodzi.

Słuchaj, to ja odwrócę twoje pytanie. Powiedz mi, dynamitu można użyć po to, żeby wskazać kierunek, gdy światła nie ma i po to, żeby zabić. Sztuczną inteligencję można użyć po to, żeby schematycznie myśleć i pisać szablonowo, a można użyć, żeby tak przerobić prompty, żeby powstało coś, co ty tylko przerobisz słowotwórczo, redakcyjnie i to będzie gotowe. Tylko trzeba się tego uczyć cały czas.

Można i to jest taka potężna rzecz. Nie dość, że nie zabija, to jeszcze wzmacnia kreatywność, jeżeli naprawdę chcesz. To prawda, ale trzeba z niej umiejętnie umieć korzystać, no bo... I jak przerabiać prompty, to literalnie, że tak powiem, do tego podchodzić, czyli dopytywać, doprecyzowywać, dośpiewać, żeby to nie było takie przerobienie, że powstanie z tego tragedia.

Ale są ludzie, którym się nie chce i którzy po prostu wszystko zrobią za pomocą sztucznej inteligencji. Nawet zapytają się, no jaką kanapkę dzisiaj zrobić, bo on nie wie. Wiesz co? Ja kiedyś miałem taką sytuację, że chciałem sobie odkręcić słoik z surówką, prawda? A wiesz, że to różnie bywa zakręcone. Czasem tak, że nie... Surówka od babci czy ze sklepu? Od mamy. Akurat była. Ale odkręciłem, prawda?

I słuchaj, mocowałem się tak ręką, mówię, no nie, no przecież musi być na ten sposób, to jest dla ludzi. Ale mówię, dobra. No i dałem mu prompty. Zachowuj się jak doświadczony ekspert w dziedzinie odkręcania ciężko zakręconych schujków. No wiem, no. Ale słuchaj. I mi dał sposób, który ja mojej mamie do dziś podrzucam, przynoszę.

I on działa. Przy okazji ja Ci też go powiem teraz. No słuchaj. Odkręcasz tak kran, żeby mieć na gorącą wodę, drugą rękę sobie bierzesz, żeby się nie oparzyć. 10 sekund liczysz sobie, pod wodę dajesz słoik, zakręcasz to i odkręcasz. I pójdzie, dlatego że woda wyprze tą taśmę, która trzyma. A wiesz, że ja to wiedziałam? I to nie od AI. A to super.

W tym chwała wielka dla Ciebie, tylko powiem Ci tak. Dziękuję, dziękuję. Ja się zastanawiałem, jak to zrobić, bo po niewidomemu, jeśli nie widzisz tej taśmy, to jest gorzej. Tak, no słuchacze tutaj nie wiedzą, że Ty jesteś osobą niewidomą. Dobrze, że na ten temat trafiło. No tak, już poznali. A jak funkcjonujesz tak na co dzień? Jak sobie radzisz z tym, że nie widzisz?

Zacznijmy od tego, że ja rzadko w domu bywam, chyba że pogoda zła to jest strasznie, bo nie da się wyjść w dalsze miejsca. Ale to jak jest ślisko, to każdy ma problem. No tak, ale powiem Ci szczerze, że ja staram się codziennie gdzieś iść. Czasem sobie coś się na obiad zrobi prostszego, ale czasem zrobi się nie dlatego, że śniuję, tylko czasem się po prostu wyjść z domu gdzieś.