Mateusz

Olimpiad osób sprawnych inaczej, specjalnie cytuję Jurka Mielewskiego, bo on nazywa te osoby sprawne inaczej. Bo tak właśnie jest. Nie, no bo to jest stuprocentowa prawda i ja uważam, że ci, którzy stają na gali Butmany, czyli gali, podczas której wręcza się nagrodę dla najlepszego sportowca, trenera drużyny roku oraz najbardziej przyjaznego środowiska paraolimpijczykom, ten, który tam staje,

Ja uważam osobiście i nie tylko ja, jest tyle samo wart, co ten, który staje na gali mistrzów sportu miesiąc później. Wydaje mi się właśnie, że stąd moje zamiłowanie. A po drugie, mieszkam w Brzesku, niedaleko Tarnowa. Tarnów słynie z wielu sukcesów paraolimpijskich. W starcie Tarnów trener Piotr Mazur i cała ekipa. Bartek Todt wcześniej, też trener akurat Płymaków kiedyś. Oto są ludzie, którzy nie są tylko trenerami, oni są psychologami.

Oni doskonale wiedzą, jak podejść do swych podopiecznych, nie tylko jak do sportowców, ale przede wszystkim jak do ludzi. I gdzieś tam to spowodowało, że zacząłem się tym bardzo mocno interesować. To ludzkie podejście połączone z pełnym profesjonalizmem. No to jest coś cennego, jednocześnie być trenerem. I mentorem, i psychologiem, prawda? Tak.

budki komentatorskie, może te za dużo powiedziane, ale jako korespondent, bo właśnie gdybym był w budce, to bym nie jeździł, bo w budce się nie jeździ, w budce się ma, relację tekstową w moim przypadku, w przypadku Was, osób widzących bądź słabo widzących obraz, tak? I komentujesz z tego, bądź korespondencję robisz z tego, ale cenniej jest jeździć i na wydarzeniu być.

Na wielu wydarzeniach byłeś? Na wielu może nie, ale takim najcenniejszym jest akurat niesportowe wydarzenie, ale techniczne. Reha for the blind in Poland. Co to było? Rozwiń temat. To jest konferencja już nazywana Wielkim Spotkaniem Osób Niewidomych i Sobowidzących oraz Ich Bliskich, którą organizuje Fundacja Szansa Jesteśmy Razem. Konferencja jest organizowana od 1999 roku.

No i powiem Ci, ponad 700 wystawców z całego świata. Konferencja, integracja, panele dyskusyjne, testowanie nowych rozwiązań. Teraz pracujesz w szansie, bo się przeniosłeś. Można powiedzieć wróciłem, bo ja wcześniej miałem staż w szansie. Aha, rozumiem. I myślałem, że tam zostanę, ale nie pamiętam, co wtedy było dokładnie. Oficjalna wersja była taka, że nie było dla mnie perspektyw. I musiałem być, my wspieramy. Nie żałuję tego czasu.

Ale na pewno lepiej byłoby, gdybym został po stażu. Niestety było jak było, teraz wróciłem. I fajnie, że wróciłem w ten okres. Jesteś zadowolony? Oczywiście, że tak. Bo w przeciągu tych dwóch lat wcześniejszych zmieniło się bardzo dużo. Rozwinął się dział promocji. Wydarzeń jest coraz więcej. Recha osiąga niebotyczne rozmiary. I pod względem wystawców, i tematów, i prelekcji.

I naprawdę, teraz z perspektywy pracownika, będąc na tym wydarzeniu, to będzie coś pięknego. I to będąc w Warszawie, nie z budki. Zapytano mnie, czy chcę z budki, czy chcę jechać, ja powiedziałem, odpowiedź jest jedna, chcę jechać. Jadąc, doświadczasz tego przez te pięć dni. Każdy dzień to jest osobna opowieść, osobna historia, osobna prelekcja, osobne spotkanie z ludźmi. Ty czujesz, że to nie jest sucha praca, ale też, wiesz, integracja, impreza, zabawa.

Tak naprawdę ty podczas rechy pracujesz jednocześnie poznając na nieoficjalnych spotkaniach, zwłaszcza wieczór, nowych ludzi. Wchodzisz z nimi w relacje, wchodzisz z nimi w kontakty. Tak poznałem kolegę z Izraela, informatyka, tak. Będę miał z nim rozmowę w najbliższym czasie odnośnie przemycenia ich technologii do Polski. Czyli masz z nim kontakt.

Cały czas. Oner Ganor jest jednym z członków Izraelskiej Rady do Spraw Dostępności, więc wydaje mi się, że fajnie, że udało nam się poznać, zwłaszcza na tej drodze półoficjalnej, bo to nie było oficjalnie.

Mogę powiedzieć, że kontakt się nawiązał między nami bardzo duży jeszcze. Z Watali Akanjim, reprezentantem Nigerii również przy okazji udało się kontakt nawiązać, więc to jest międzynarodowe spotkanie, no ale piękne. Tak, daje dużo możliwości, dużo nowych.

I daje Ci przestrzeń do zdobycia kontaktów, bo zawsze Ci ktoś chodzi po korytarzu, zawsze się z tym spotykasz. Właśnie myślę, że to jest najlepszy sposób, żeby właśnie zdobyć te nowe znajomości, podróżując, wychodząc, no bo siedząc w domu, no to... Wiesz, to jest jedno, a po drugie nigdy nie zdobędziesz znajomości podczas oficjalnej konferencji, bo nie zawsze Cię do niego dopuszczą, prawda? Nie zawsze jest ten czas.

A jak jesteś na półoficjalnej stopie, albo na nieoficjalnej, widzisz, że ktoś przechodzi po korytarzu, że ktoś mieszka na przykład dwa pokoje obok kogoś, u kogo jest załóżmy coś organizowane, prawda? To możesz ten kontakt nawiązać czysto ludzki, a potem już to samo idzie.

To już jest zupełnie inaczej. I jest to zupełnie inna rozmowa. I powiem szczerze, to są może małe rzeczy, ale znaczą bardzo dużo. Każdemu polecam, adeptowi, czy to dziennikarstwa, czy promocji, czy czegokolwiek, nawiązywać kontakty w taki sposób. Przede wszystkim dlatego, że poznajesz najpierw człowieka od strony ludzkiej, a od strony zawodowej on otwiera się przed tobą sam.

że tak powiem zabaluje cię, już mówię celowo, żeby ocenzurować, a potem rozmowa rozwija się na drugi dzień sama i tak naprawdę masz drzwi otwarte do wielu miejsc. Tylko czasami niektórym, myślę, jest to ciężej zdobyć, bo niektórzy są bardziej nieśmiali, a to jest bariera. Pracując w szansie, wprowadzasz różne dane do systemu, pracujesz z beneficjentami. Oj, wszystko tam się dzieje. Co tam jeszcze? Jakieś projekty? Oj, no teraz będę media obdzwaniał.

łódzkie, mozowieckie, gdyż informację prasową rozgłaszamy odnośnie projektu aktywizującego na ten makroregion. Wiesz co, tylko ja miałem taki nietypowy sposób robienia bazy,

Żartowałem, że mi to schodziło dłużej, bo ja zanim wpisałem do arkusza medium, pytałem wstępnie, czy są zainteresowani informacją, którą im wyślemy. Ja mam taki sposób tworzenia, że ja najpierw zagaduję media konkretne, a potem jak mam zgodę, dopiero wpisuję do bazy. Dlaczego? By nikt nie musiał sprzątać, by baza była w pełni zweryfikowana. Czego nie nauczyły cię studia, a zrobiła to praca?

Wiesz co, przede wszystkim odwrócę to i to będzie do wszystkich taka rada. Studia uczą tylko podstaw. Na zasadzie odpowiedź na pięć pytań dziennikarskich i tak dalej, ale na pewno nie są w stu procentach w stanie nauczyć praktyki. W stu procentach nie są w stanie, bo czasem są takie miejsca, takie momenty i taki czas, że trzeba od schematu odejść. Jeśli ktoś tylko idzie studiami, to nie odchodzi od schematu.

Jeśli mnie personalnie miałem ci powiedzieć, czego mnie studia nie nauczyły, to obiektywnie muszę powiedzieć, że na samym początku nie umiałem odchodzić od schematu. Nauczyły mnie tego pracę. Czyli wszystko musiało być tak sztywno. Nie, po prostu ja myślałem, że tak musi być wszystko. Znaczy no, tak, ty tak myślałeś, ale okazało się inaczej. Tak, tak.

zauważam różnicę i też bardzo dużo mistrzów dziennikarstwa współczesnych. Kogo polecasz na przykład? Michała Korościela, Igora Błachuta na pewno, ale to są różne charaktery. To znaczy, jak ktoś chce z humorem, to Korościel. Jak ktoś chce poważnie z nutką researchu i nutką retrospekcji, czyli powrotu do przeszłości, to Błachut. Jak ktoś chce z nutką takiej informacji i sztywnego odpowiadania na pytania kto, co, gdzie, kiedy, dlaczego, w jakim celu, z jakim skutkiem, to