Natalka

Jesteśmy teraz z Natalką, jedną z aktorek teatru Exit. Cześć Natalka! Cześć! Witam wszystkich bardzo serdecznie. Powiedz, jak się dzisiaj miewasz? W porządku, jest bardzo dobrze. Cieszę się, że jestem w tej grupie tych ludzi, bo to jest wyjątkowy zespół, do którego trafiłam.

Właśnie. Powiedz, co Ci daje praca w teatrze? Czym ona jest dla Ciebie? Praca w teatrze jest, że tak powiem, bardzo czymś wyjątkowym i rozwijającym, gdyż tutaj w teatrze głównie śpiewam w spektaklach i też gram w filmach, bo my robimy też filmy. Bardzo są piękne te filmy i te nasze produkty, produkcje. Jestem szósty rok już w teatrze. Teatr ma

9 lat teraz, w listopadzie. W przyszłym roku będzie 10, o ile się nie mylę. Mogę powiedzieć, może w czym wystąpiłam, bo to pewnie też będzie dla słuchaczy bardzo istotna informacja. No tak, powiedz, bo ty tutaj mam wrażenie, masz jedną z takich główniejszych ról. To się zgadza, czy źle mi się wydaje?

Można powiedzieć, że jeśli chodzi o śpiew, to tak. Ja najwięcej mam rzeczy do śpiewania, na przykład w spektaklu, który nosi tytuł Jezus Bezdomny, to jest Misterium Drogi Krzyżowej, gdzie śpiewam 14 utworów z Księgi Lamentacji Jaraniasza.

A rozważania są rozpisane między łóżeczkami Wileńskiego Hospicjum i to jest najpiękniejszy spektakl, w którym mogłam zagrać. Również występuję w spektaklu Pieśń nad Pieśniami jako oblubienica. Śpiewam sześć utworów, a kolega Marcin Konik...

Na wózku recytuję sześć tekstów jako oblubieniec. Teraz właśnie z tym spektaklem jeździmy po Małopolsce. Będziemy go grali w tą sobotę w Rapce o godzinie 17.30 w Teatrze Rapcio. Bardzo wszystkich serdecznie zapraszamy na ten spektakl.

A jakie emocje towarzyszą Ci podczas występów, podczas prób, podczas przebywania z tymi ludźmi? Tutaj się czuję jak w rodzinie. Wszyscy się jednakowo bardzo kochamy. Oni wszyscy dla mnie siostra, brat, tata. Jest taka rodzinna atmosfera, bym powiedziała.

Czyli traktujesz tą pracę jak coś więcej niż tylko sama praca. Tak. Myślę, że tu już są takie więzi między nami utworzone, że to można by powiedzieć, że to jest takie dla mnie takie rodzinne spotkanie właśnie w pracy z teatrem i z kolegami. Myślę, że to jest bardzo piękna relacja i warto ją pielęgnować. Właśnie wspomniałaś o tym, że dużo śpiewasz. Lubisz śpiewać, prawda? To jest od zawsze twoją pasją. Tak, tak.

Zawsze śpiewałam, jeszcze będąc w szkole się udzielałam amatorsko w chórze szkolnym, w zespołach i tak dalej. Teraz należę do chóru parafialnego Panama, który działa przy kościele św. Jana Kantego w Krakowie na osiedlu Widok i bardzo się cieszę, że jestem też w tym chórze, bo to też jest piękne.

A jeszcze a propos gustów muzycznych i śpiewania, jesteś ogromną fanką Eleni, zgadza się? Zgadza się, tak, tak, Eleni jest w moim życiu prywatnie i jest dla mnie bardzo bliska, mojemu sercu. Może powiedz coś więcej o tym, może pochwal się, jak to wyglądało na koncertach?

Miałam ogromny zaszczyt z Eleni pod koniec koncertu, kiedy mnie zaprosi zaśpiewać może jeden, dwa, trzy kawałki. Teraz w sierpniu byłam na koncercie w Krakowie i zaśpiewałam z nią na bis trzy utwory. Także to taki naprawdę dla mnie ogromny zaszczyt. Znać taką osobę i nie tylko ją, bo ona też ma wspaniałych muzyków, kompozytorów, którzy naprawdę jej też piękne teksty piszą i piękną muzykę tworzą. Także

Jest to naprawdę przewspaniały zespół muzyczny, który tworzą. Ale to jest piękne, że ty mogłaś z nią zaśpiewać, ze swoją fanką i... I Donką. Tak, tak. To jest naprawdę coś wspaniałego, szczególnie, że tam z tylu ludzi akurat ciebie wybrała. Tak jak wspomniałam, jest to dla mnie zaszczyt. Bardzo zawsze jej dziękuję za tą możliwość i...

Mam nadzieję, że zrealizuję, bo to powiem do kamery, że marzy mi się z nią nagrać duet wspólny tak profesjonalnie na rzecz hospicjum siostry Michała Dzierak w Wilnie. Mam nadzieję, że do tego marzenia dojdzie. Marzenia są po to, żeby je spełniać, więc ja myślę, że nic nie stoi na przeszkodzie i trzeba do tego dążyć. Życzę Ci tego. Dziękuję. Dziękuję bardzo.

Wyjątkowym, z wyjątką osobą, chociaż tutaj wszyscy są wyjątkowi. Najbliższe plany to mamy, właśnie kończymy trasę naszą po Małopolsce z dwoma spektaklami, dodam. Jeszcze drugi spektakl, który gramy, Głosy z Houston, to jest spektakl oparty na tekstach byłych pacjentów, którzy przeżywali kryzysy psychiczne i my recytujemy, śpiewamy ich teksty. No i tak jak już wspomniałam o pierwszym spektaklu,

Pieśń nad pieśniami. To są te dwa spektakle, które już niedługo kończymy grać. Teraz mamy w planach właśnie digitalizację tego spektaklu Głosu z Houston. Zobaczymy, jak to nam wyjdzie. Jeszcze w planach mamy, chcemy zrobić bardzo spektakl z osobą naprawdę niesamowicie utalentowaną poetką Olą Cichoń. Jest to przesympatyczna osoba. Mieliśmy okazję ją poznać, bo odwiedziła nas jako teatr.

I dzielna jest dziewczyna, bo walczy jakby ze swoją chorobą, z zanikiem mięśni. Ale piękna poezja. Można kupić książkę Tomik Płyń. Jest dostępna na stronach internetowych. Także miejmy nadzieję, że się uda ten spektakl zrealizować z Olą. Miejmy nadzieję. A nie zapytałam pana reżysera, więc może ciebie zapytam. Skąd biorą się pomysły na te spektakle?

Znaczy one w głównej mierze oparte są na Biblii. Czy tak jest faktycznie, czy z czego biorą się te inspiracje? Myślę sobie, że przede wszystkim z pomysłów Macieja, które ma niesamowite. Na przykład film Po drugiej stronie dnia i spektakl Głosy z Houston to już nie są jakby spektakle

nie są jakby oparte na Biblii, tylko opowiadające o kryzysach psychicznych. Film Exit, czyli rzecz o wychodzeniu z niewoli, to jest dokument z osobami w kryzysie bezdomności, który zrealizowaliśmy w zeszłym roku, jakby też nie jest oparty na Biblii.

Także myślę, że tutaj głównym pomysłodawcą jest właśnie Maciej Sikorski, dyrektor teatru, który naprawdę ma fenomenalne, niesamowite pomysły i ludzie, którzy nas oglądają, przychodzą, są pod ogromnym wrażeniem tego, co zobaczyli. Ta tematyka stanów psychicznych sprawia, że te spektakle jeszcze bardziej są wyjątkowe, bo nie jest to nic łatwego tak naprawdę.

Tak, przede wszystkim pokazujemy ludziom, aby się otworzyli na osoby kryzysujące, tak? Aby na przykład ich nie oceniali negatywnie, tylko spojrzeli na nich inaczej. Dokładnie, to jest bardzo ważne i dobrze, że to pokazujecie. To, myślę, ma potencjał. A czy podczas przedstawień stresujesz się? Generalnie to nie mam.