Sarah Vandeursen

En het wordt pas goed als de gedachte naar actie wordt omgezet. Maar je kunt die gedachten hebben, maar je haat jezelf eigenlijk, omdat je het niet doet. Toch? Er is niks erger door de tristesse van achteraf te hebben, als je op je sterfbed ligt, door te denken, ik heb zoveel krankzinnige gedachten gehad, en ik heb het niet gedaan. Dat is verschrikkelijk, dat moet verschrikkelijk zijn. Dat is verschrikkelijk. En ik denk dat dat boek mij weer even, daar heeft aan herinnerd, gewoon.

Ik krijg er reddingen van als je dat vertelt. Maar ik vind bijna, dat is bijna toch een levensfilosofie. Maar fantastisch. Ja, maar het is ermee. Ik ben altijd wel een beetje zo geweest, maar nu voelde ik het eigenlijk echt compleet op het juiste moment. Als in van, nee, ik ben dat en dat is eigenlijk echt mijn superkracht.

Ja, tuurlijk. En vooral, dat voelde aan als een noodzaak. Als een noodzaak? Ja, ja, ja. Een noodzaak binnen dat gevoel. Ja, gewoon van... Je kunt dat gevoel ook niet tegenhouden. Als je dat tegenhoudt, dan doet je jezelf ongelooflijk oneer aan. En moesten wij dat niet gedaan hebben... Ik zeg het, dat klinkt stom, maar dat was iets ook weer van het juiste moment, op de juiste plaats, de juiste momenten, de juiste contacten. Dat was gewoon...

Nodig, dat kwam daaruit als een gulp bij allebei. Ja, hoe stom en hoe het was ook, maar dat was de juiste vertaling. Bij jullie allebei? Ja, ja, tuurlijk. Dus ik denk dat je dat ook voelt in boeken als dit. Dat is daaruit gekomen als een noodzaak. Dat lag daar en dat moest gebeuren. Je kunt dat hebben, hè? Ja. Ja, en ik ben er weer mee bezig. Het is fantastisch.

Wat ben je ermee bezig? Ik ken je nog. Nee, eh... Want andere dingen? Ja, wel, ik... Ik zeg eens iets, kom. Ja, wel ja. Wanneer komt dit uit? Nee, maar ja. Nee, maar het leuke is, ik moet niet zeggen op dat moment van ja, ik mag er nog niets van zeggen, maar tuurlijk mag ik daar iets van zeggen, want er is niemand die zegt dat ik iets ga zeggen. Het is van jou. Het is van mij. Het is voor het eerst keer in mijn leven dat ik iets ga doen zonder... Ja, helemaal alleen ook. Alleen?

Ja, want ik ben gewend om creatief samen te werken. Dus ik sta voor de eerste keer in mijn leven er helemaal alleen voor. Het is doodeng, maar het is het meest leuke dat ik ooit al heb gedaan. Ik heb een expo. Ik snap er zelf niks van. Ik heb mezelf dus in een expo geluld. Ik ben huiskunstenaar in Brugge dit jaar. En ze zeiden van, doe maar wat je wil. Ze waren even een opzomming aan het doen. Is dat theater? Is dat een expo?

En ik speelde al lang met ideeën. Ik heb zelfs opgezocht, blijkbaar sinds 2018, met droge worstkaarsen te maken. En ik dacht plots van... Anders ga ik iets doen met droge worstkaarsen. En ik had dan zo'n ova, iets anders in mijn hoofd. En zei zo... Ah ja, dat is goed, een expo. En dat leek zo minim, als een zeer vluchtig en passant gepasseerd. En plots kijk ik nu sinds een paar maanden door van... Ik heb binnen een paar maanden een expo. En wat zeg ik dan toen?

Help. En tegelijkertijd is ik kapot. Dit is werkelijk het leukste dat ik ooit gedaan heb. Het is zo belachelijk. Je mag dat niet beschrijven. Dit heb ik voor het helemaal zelf gemaakt. Maar ik mag dat niet beschrijven nu, omdat het nog geheim is. Het is te zien wanneer dat... Je kunt het niet zien natuurlijk. Nee, je kunt het niet zien, maar het is een soort lichtreclame. Maar die we dan later zullen zien. Die we later zullen zien. Sorry, even eerst, was zijn worst...

Kaarsen? Wat zijn dat? Droge worstkaarsen. Dat zijn kaarsen die eruitzien als droge worst. Oké. Waarom niet? En dat is een concept dat jij ontdekt, dat jij gevonden hebt, of dat bestond al? Ik kijk plots in mijn boekje, van mijn notities, bij 2018, en ik weet nog, vroeger als ik crisis had, dan schreef ik zo om mezelf eruit te halen, allemaal plannen op van wat ik moet doen. En in 2018 heb ik blijkbaar een crisis gehad, waarbij dat ertussen stond,

droge worstkaarsen maken als een van de dingen dat ik moest doen om eruit te gaan. Een woord dat niet bestond, dat jij op dat moment gevonden hebt. Gewoon het concept droge worst bestaat al heel lang natuurlijk, terecht. Maar ik denk niet dat er al kaarsen van bestonden. Ik ga het zo zeggen.

Ze kunnen dat dat iets is dat ik niet kende. Dus droge worstkaars, oké. En gisteren is het dus voor de eerste keer gelukt. Heb ik een droge worstkaars gemaakt, is het gelukt. Ik ben bijna beginnen huilen. Het is een kaars gemaakt van droge worstkaars.

Nee, nee. Dus ik heb een mal gemaakt. Een mal. Ken je een mal? Ja, ja, ken ik. Dus ik heb een echte droge worst, zo twee vrienden die aan elkaar hangen, met zo'n koortje. Dat ken je. Dus ik heb die, daar heb ik een mal van gemaakt. Dus dan heb je plots een leegte. Ik kan hem straks een keer tonen. Snap ik, een mal snap ik. Ja, voilà, een mal.

En dan heb ik daarin met kaarsenvet en de juiste kleuren zitten zoeken, dat daarin gegoten. En gisteren is het me voor de eerste keer gelukt dat ik het eruit haalde. En het is effectief. Het ziet er echt perfect uit als droge worst. Het is hetzelfde als droge worst. Kaarsen die lijken op droge worst. Schitterend.

Het is gelukt. En eigenlijk, het ding is, natuurlijk ga ik dat daar niet mogen aansteken de hele tijd, maar voor de vernissage wil ik zorgen, next step, dat is ook een rij in dat droge worst als je ze aansteekt, dat ik er toch drie op de opening kan aansteken die ook echt...

ruiken naar droge worst, dan is mijn droom echt uitgekomen. Ja, maar echt. Maar ik kende ze niks, Paul. Ik snap er niks van. Dat dus, het idee van zo... Ik heb een volslagen krankzinnig idee, dus doen. Ja, en vooral doorremmen van... O ja, heerlijk. En vroeger is ook dan mijn eigen... Nee, dat is niet waar. Niet altijd afgeremd hebben, maar nu, sinds... Sinds kort, sinds een paar jaar, ben ik echt volledig van... Nee, nee, oké, dat idee is daar. Zet je poort open van je brein...

dat er nog meer van die ideeën binnen kunnen komen. En hoe gekker of hoe krankzinniger, hoe beter. Voilà.

Dat is heel bewust. O, dat is wel schoon eigenlijk, zoeken. Dank je. Ja, ik vond dat heel belangrijk, omdat ik één... Ik defineer mezelf niet graag, en vooral, ik zie mezelf niet als één van die dingen, de overkoepelende term, en dat is, ik zeg het nogmaals, mijn beste eigenschap, is gewoon het zoekende zijn, waardoor ik in al die dingen, moest ik niet zoekende zijn, als ik dit geweldige gevoel dat ik nu beleef,

door met die stomme dingen bezig te zijn, niet hebben. Want dan had ik het al gevonden. Dan dacht ik van, ah ja, ik ben actrice, ik ben geweldig aan het acteren, dus ja, nu moet ik dit doen hé. De vrijheid die ik heb door zoekende te zijn, dat is echt de rood-bruine draad in dit geval, op dit moment, in mijn leven, ja.

Maar noemen sommige mensen dat niet gewoon kunstenaar? Is dat niet iets dat je niet over jezelf zegt, maar dat anderen voor je beslissen? Nee, veel mensen zeggen dat over zichzelf. Echt? Ja, maar dat zeg ik echt niet over mezelf. Ik heb een kunstenaarstatuut. Ah, echt? Dus de overheid heeft dat voor mij beslist. Op het teken van dat je subsidies krijgt? Nee.

Is dat in perioden? Doordat je effectief natuurlijk heel veel periodes in je creatieproces onbetaald wordt, om tot iets te komen natuurlijk. Er gaat altijd een hele periode aan vooraf. En er wordt door de overheid voorlopig nog hout vasthouden, en fingers crossed dat ze dat niet ook gaan afschaffen, want wij zijn dan waarschijnlijk ook maar langdurig werklozen in hun ogen, soms, helaas.