Vik

Het ziet er wel echt uit. Ja, ja, ja. Dus er zijn heel veel mensen waarschijnlijk die die in hebben gehad en gedacht hebben dat het echt is. Maar dat werkt natuurlijk in twee richtingen. Want mensen die wel ooit foto's van zichzelf hebben verspreid en rondgestuurd, die kunnen nu zeggen, dat is AI. Ah ja, tuurlijk, ja. Dus het is iets wat nog veel, veel problemen bij zich mee gaat brengen.

Ja, je kunt het niet tegenhouden. We gaan zien hoe we ermee om moeten gaan. En het op een positieve manier gebruiken. Ja, want het kan wel ongelooflijk veel goede dingen doen. Zeker, zeker, zeker.

Wat de mensen misschien ook wel zal interesseren, is dat we deze week een beetje een cultuur hebben gedaan, Fik. Ze zouden het misschien niet van ons verwachten, maar we zijn naar een tentoonstelling geweest. Ja, dat klopt. Wat een gelach, maar het is een... Ja, het kunstuur. Een bijzondere tentoonstelling. Waarom? Omdat Hans Bourlon, u Peter en mijn venoot eigenlijk, als hobby organiseert van die tentoonstelling. Het kunstuur heet dat. En dat is eigenlijk... Eigenlijk is dat wel plezant. Het is goed gedaan.

Hier wordt eigenlijk een uur lang meegenomen langs de verschillende schilderijen die er hangen. Ja, met lichten die aan en uit gaan. Dus het licht belicht dan mooi het schilderij. En dan verschijnt er iemand die iets vertelt over dat schilderij. Ja, meestal een bekend persoon. Een bekend persoon die een of andere affiniteit heeft met de plaats waar het schilderij over gaat. Of met het beroep dat er wordt afgebeeld op het schilderij. En die geeft zo'n beetje background information. En dat duurt een uur. Ja, het heet het kunstuur, dus het duurt een uur. Dat is goed gevonden. En dat is ook net lang genoeg.

Ja, maar ja, je zit dan soms in groep en dan denk ik, ik heb het gezien en dan zie ik de rest, maar ja, die denken dat misschien zelf ook. Iedereen denkt dat, ja, maar die denken, op een uur stond er twee uur nog een schilderij te zien, omdat niemand van de groep durft te horen. Maar dat heb je hier niet. Het is getimed, er wordt gezegd, ga nu naar de volgende ruimte.

En dan ga je naar de volgende ruimte en dan kom je in een grote kapel. En dan de grote schilderijen hangen daar. Die worden één voor één uitgelicht. Dus ik moet zeggen, wel heel goed. Maar wat nog interessanter was bij het kunstuur in Mechelen dan, want er is op verschillende plaatsen ook nog op andere plaatsen, is dat er in Mechelen, en dat was het leukste van al, ook nog een kunstuurcafé is. Ja, heel gezellig café. Ja, en daar hebben wij...

Een gigantische kom soep gegeten. Ja, soep gegeten. Met balletjes. Maar het deed u, en dat is belangrijk, want dat is ook de bedoeling van dat soort evenementen, wel geïnspireerd om te investeren in kunst. We mogen het zeggen, Vic? Of mogen we het niet zeggen? Ja. Het is te laat. Het is te laat. Geïnvesteerd in kunst. Ik heb mijn eerste kunstwerk gekocht ondertussen. Ja. Op restaurant.

Op restaurant, ja. Want dat is eigenlijk het vreemde natuurlijk. Normaal gaat je op restaurant over te eten. Jij hebt je kunstwerk gekocht. Ik zat op restaurant en ik zag je kunstwerk hangen. Ja, want dat is even... Er zijn wel meer restaurants die dat doen. Die maken een afspraak met een schilder of een kunstenaar. Die zeggen, ik hang alle schilderijen aan de muur. Hier komen veel klanten die in kunst geïnteresseerd zijn. En dan in één keer verkopen we kunst. Goed gevonden, hè.

Voilà. Alle werken hier zijn te koop en ik heb dan toegeslaan. Ja. Nu, je hebt een foto naar mij gestuurd van het desbetreffende kunstwerk. Ja, maar ik kan niet zeggen wat ik gekocht heb. Dat gaat niet.

Maar ja, mensen gaan echt een verkeerd beeld van mij krijgen. Nee, nee, nee. Misschien als je het gewoon zegt, wel. Maar we kunnen het ook delen op Instagram. Maar jij... We kunnen het delen. Het is een... Het zijn... Ik heb het naar jou gestuurd. Ik zeg, ik ga een kunstwerk kopen. En jij zegt, zou je dat wel doen? Ja. Ja, ik dacht, zou je dat wel doen? Maar was dat voor of na dat ik het had gezien?

Ik heb het op foto gestuurd. Ik zeg, wat vind je? Het is artistiek naakt, mogen we zeggen. Het zijn twee borsten.

Ga ophangen. Dat als de mensen komen eten... Want ik heb nu een nieuw kantoortje gekocht. Je weet, het vorige was te megalomatisch. Het was een beetje te groot voor jou alleen. Dus ik heb nu iets bescheiden. En ik ben van plan om het daar op te hangen. Ja, want het hing nu al een tijdje in het restaurant.

Ja. Nee, maar het is kunst. Het is kunst. En ik denk dat mensen zeer geïnteresseerd zijn nu om het te zien. Ja. Uw eerste schilderij, uw eerste kunstwerk. Mijn eerste kunstwerk, ja. Twee gigantische borsten. Ja. Wauw. Ja. Dus voilà. Dat brengt ons trouwens bij de luisteraarsvraag. De twee gigantische borsten. De twee gigantische borsten. Alleen, hè. Formidabel.

De theorie zou toch dit jaar moeten afgerond worden. Ik zou het ook nog graag meemaken. Dat weet ik niet of jij dat zo graag zou meemaken. Ik dacht het, maar dat nog binnen mijn leven. Dat zal zeker gebeuren. Wie was het, Mark? Luc. Ik hoop dat het antwoord voldoende is. Het was een kwetsbaar, maar eerlijk antwoord. Eerlijkheid duurt het langst. Zo is dat.