Agnieszka

I w takim dniu, pamiętaj, nie możesz usiąść, ani nie możesz się położyć. Musisz wtedy modlić się i chodzić po pokoju. I mówi, Boże, takim przerażonym tonem, coś Ty zrobiła, co tu się dzieje? I ja w tym momencie taka zamana, on miał taki głos, on tam prawie krzyczał, nie? Natomiast na to są papiery, wiecie, to jest taki cud potwierdzony, nie? Niesamowite, niesamowite.

No tak, faktycznie spotkałyśmy się z dwóch stron, że tak powiem, katedry, z dwóch stron biurka nauczycielskiego. Ty byłaś uczennicą, ja uczyłam religii i ja nie potrafię, kiedy przekazuję te treści Panu Bogu, treści z teologii katolickiej na poziomie na przykład szkoły średniej, to nie potrafię nie mówić o swoim życiu. I przemycałam wiele świadectw, ale niektórych tylko autoryzowałam, czyli mówiłam, że sama ich doświadczyłam, a o niektórych mówiłam, że znam bardzo blisko osobę.

powiedziała, prawda, że nie chciałam się tak bardzo ujawniać, ale faktycznie nawróciłam się, kiedy miałam 18 lat i od tego momentu właściwie na stałe już doświadczam no mocy Boga w moim życiu, po prostu w tym moim katolickim szarym. Nie wierzcie w to, nigdy nie jest szara w życiu.

A to urodziła się Pani w rodzinie katolickiej? Tak, tak, bo właśnie tutaj to nawrócenie. Tak, ja urodziłam się w rodzinie katolickiej, w małej bardzo miejscowości, takiej właściwie wsi i bardzo tak w sposób tradycyjny przebiegała ta moja wiara.

Po prostu postępowałam krok w krok za moimi rodzicami, którzy pewnie postępowali za swoimi rodzicami i tak dalej, i tak dalej, więc przyjmowałam po kolei sakramenty w odpowiednim wieku, rodzice prowadzali mnie do kościoła i wszystko było takie, no tak jak powinno być, prawda, jednak kiedy już byłam w tym wieku takim, powiedz między 15 a 20 lat.

Dokładnie nawróciłam się, gdy miałam 17, 17, 18. Czyli tak w wieku 15 się Pani zbuntowała? No tak, tak. Ja już wtedy tylko, że ja musiałam chodzić do kościoła, bo to nie było tak jak dzisiaj jest, że dzieci sobie mówią, nie idę do kościoła i rodzice się na to godzą. W tamtych warunkach to było absolutnie niemożliwe. Ja chodziłam do kościoła w niedzielę i byłam absolutnie zbuntowana, ale jeśli musiałam.

iść musiałam po prostu i tyle. Nie było takiej możliwości, żebym sobie nie szła i żeby mi rodzice na to pozwolili, ale byłam wtedy już bardzo zmutowana. Różne rzeczy dziwne się ze mną działy, jednak niefajne. W związku z tym i Pan Bóg się nadal zlitował, kiedy miałam 18 lat.

I co się stało? To był taki moment właśnie nawrócenia, bo ktoś po prostu mi powiedział w prywatnym domu, opowiedział mi historię swojego nawrócenia i powiedział takie słowa, czy chcesz przyjąć Jezusa jako swojego Pana? I ja sobie pomyślałam, Boże drogi, no chcę.

Chociaż to było dla mnie zupełnie co innego, bo po raz pierwszy słyszałam, żeby ktoś mówił o Bogu w domu prywatnym, nie na mszy, nie na religii, nie w takim miejscu, gdzie jest to przyjęte, prawda? Oficjalnie przyjęte i w sposób taki bardzo żywy właśnie. Koleżanka starsza praktycznie o kilka lat.

Opowiadała mi, no dobrze, no chodzisz do kościoła, ale czy ty przyjęłaś Jezusa jako swojego Pana i Zbawiciela? No i ona zaczęła mi opowiadać, co to znaczy, że ja mam porównać to, porównała życie, kiedy nie przyjąłam Jezusa jako swojego Pana i Zbawiciela, do tego samochodu, w którym ja kieruję, a obok siedzi Jezus. Czyli ja podejmuję decyzję, kiedy przyspieszam, kiedy biorę...

zakręt, kiedy hamuje, kiedy się zatrzymuje. I ona mówi, a czy ty jesteś w stanie teraz powiedzieć, Panie Jezu, to ty siadaj tutaj za tą kierownicą, a ja się przesiadam obok i jedziesz tak, jak ty uważasz z tym moim życiem dalej. Oczywiście to było poparte jej świadectwem i takim bardzo ogromną zachętą. Jednocześnie

ogłosiła mi kerygmat, czyli cztery prawa duchowego życia, Bóg Cię kocha, Bóg ma dla Twojego życia wspaniały plan, jednak wszyscy jesteśmy grzeszni. Ja wtedy właśnie się na to zdecydowałam, jej słowa tak na mnie podziałały, ja teraz już wiem, że to był Duch Święty, który przez nią działał. I uklękłam, ona mi bardzo prostą modlitwę powiedziała, ja ją powtarzałam, w bardzo prosty sposób, Pan Jezu, przyjmuję Cię do mojego życia, wszystkie odeszli, wszystkie problemy, moją rodzinę, wszystko, co mnie otacza i Ty od tego momentu kieruj tym życiem. I się zaczęło.

To znaczy, w ogóle nie spodziewałam się moich reakcji. Ja po prostu wybuchnęłam płaczem. To był jakiś taki... Zaczęłam szlochać absolutnie. Co też było dla mnie takie już wtedy bardzo dziwne, uzdrawiające, bo nie byłam nauczona do tego, aby w taki sposób okazywać emocje. Płacz był dla mnie synonimem słabości. Jak już płakałam, to gdzieś tak sama do poduszki w nocy. Natomiast nie ujawniałam swoich uczuć. I to było takie bardzo wyzwalające. Jednocześnie poczułam ogromny przypływ miłości. Nie wiadomo skąd. Czuła to Pani.

Tak, ja to po prostu wewnętrznie czułam. To było tak potężne, że to było absolutnie nie do zahamowania. Ogarnęłam jakaś taka radość. To w ogóle, to był cały zespół takich jakby nawet doświadczeń, doznań emocjonalnych. Potem się okazało też duchowych, że te emocje to było tylko jakby takie zewnętrze. To co się działo i kiedy powtórzyłam tą modlitwę, wsiadłam na rowerek, bo przyjechałam do koleżanki na rowerku i tam te 8 kilometrów wróciłam do domu i byłam tak podekscytowana i to już potem te zdarzenia tak poleciały sobie swoim torem faktycznie.

że kiedy przyjechałam do mojej miejscowości, to było lato, to ja nie wiedziałam, co ja mam z sobą zrobić. Mnie rozpierała taka radość, taka miłość. Było tak niesamowicie. I w tym wszystkim stanęłam na rynku i zobaczyłam kościół. Kościół tam stał od mojego urodzenia. I to była jakaś taka godzina ani nie nabożeństwa, ani nie mszy. No tak, tylko wcześniej go pani nie zauważyła, a teraz nagle.

Byłam prowadzona i teraz patrzę kościół i w zupełnie spontaniczny sposób pojechałam, stawiałam ten rower i buch, do tego kościoła mnie przyciągnęło. Kościół pusty, żadnego nabożeństwa, wiecie, lato, jakaś taka godzina 15 czy 16, muszę dopiero o 18, więc puściutko, Najświętszy Sakrament, jak to w naszych kościołach, wieczna lampka.

I ja po prostu trzęsę się, emocjonalnie to było takie, to już trwało już którąś tam godzinę. I ja mówię, Boże, co się ze mną w ogóle dzieje? Ale tak chciałam tam być. Ja nie wiedziałam dlaczego, ale chciałam tam być. No i tak jakby posiedziałam w tym kościele i nie wiedziałam dalej, co ja mam robić, no bo modlić się to ja umiałam ojczyna, zdrować Marii, koniec, ja nie umiałam się modlić swoimi słowami. No i potem pobiegałam do domu i zaczęłam się rzucać na szyję mojej mamy, ściskać ją, mam dziecko, co się z tobą dzieje, nie?

No ja mówię, ja przydałam Chrystusa za swojego Pana, co Ty tam gadasz, usiądź tu grzecznie w ogóle, co Ty wyprawiasz, nie? I ja zaczęłam, mamo, wszystko się zmieniło, mamo, wszystko się zmieniło. On mówi, dobrze, dobrze, czy się zmieniło? To ja Ci powiem za kilka miesięcy.

Czy się zmieniło, nie? No i to było takie bardzo rozsądne podejście, ale faktycznie się od tego momentu bardzo dużo zmieniło. No mój brat przeżył to wcześniej. On wtedy studiował we Wrocławiu i tam spotkał się z grupami charyzmatycznymi i przeżył tego typu właśnie nawrócenie. I potem mi powiedział, że on modlił się od tego czasu o nawrócenia w swojej rodzinie. No i faktycznie ja tego zupełnie poza nim jakby to się stało. I on wiedział, co się ze mną dzieje. On bardzo dobrze wiedział, co się ze mną dzieje.

Ja od tego momentu, to było takie przedziwne w ogóle, mnie tak ciągnęło do kościoła, że ja zaczęłam codziennie chodzić na mszę, po prostu cała wiocha zaczęła gadać, a będzie siostrą zakonną, ale ja w ogóle nie czułam, że ja chcę iść do zakonu, ale czułam, że chcę iść codziennie na mszę. I ja codziennie po prostu, wiecie jak to w takich małych miejscowostkach, pięć starych babć i ja, osiemnastka, nie, taka młoda.