Agnieszka

Młoda. No i najpierw pomyśleli, że fanaberia, że nie wiem, coś tam, ale ja po prostu codziennie, bo mnie tak ciągle dało do kościoła, to już nie była kwestia w niedzielę. No i potem co na tej mszy? Boże drogi, ja po raz pierwszy po 18 latach usłyszałam, co ten kapan w ogóle mówi na tej mszy. Usłyszałam stałe części mszy świętej, czyli kolektę, tą, którą miałam na początku i pamiętam, jaka byłam zachwycona, jak się wsłuchiwałam, jakaś była modlitwa nad darami chyba i w pewnym momencie ja taka w ogóle, słuchajcie, z takimi kwadratowymi oczami, z tak...

Na wdechu, wiecie, taka półgodzinna msza, taka totalna nuda, nie tak? Mówię, czy stare babcie i ja? No i ksiądz, który tak dosyć szybko, a ja nagle słyszę, co on mówi. Panie Boże nad tymi darami, niech te dary aniołowie zaniosą przed Twoje oglicze do niebaja.

Ja to wszystko z czasem wyobrażałam, jak z aniołu zabierałam te dary i to wszystko widziałam po prostu swoimi oczami. To było fascynujące po prostu. Ja tak chodziłam na te mszy, przy każdej mszy nudnej niby, w cudzysłowie, słyszałam co innego. I to już było to działanie Ducha Świętego we mnie. Zostałam tak niesamowicie przyciągnięta do Eucharystii tak naprawdę. Ja nie miałam żadnych konferencji, nikt mi w ogóle o tym nie mówił.

Ta dziewczyna też mi nie mówiła, ona mówiła, no przyjmij Jezusa jako swojego Pana, a jest tam natychmiast przyciągnięta do Eucharysty. I chyba dostałam taką, ja to obserwuję potem w życiu, taką łaskę w ogóle wiary w taką rzeczywistą obecność Jezusa w Eucharysty. Dla mnie to jest absolutnie, ja nie mam z tym problemu w ogóle.

No tak, ale to wiesz co, nie, z tą miłością Bożą to było tak, że to były pierwsze, tak powiedzmy, dwa lata. To było niesamowite, takie faktycznie odczuwanie, takie bardzo żywe i myślę, że wtedy Pan Bóg mnie bardzo mocno leczył. On mnie po prostu zalewał tą miłością i to były takie, wiecie, jak to jest, zaraz taki konwertyta po nawróceniu, to jest takie, takie cukiereczki Pan Bóg daje, nie, tam po dwóch latach to już przyszły trudy pewne,

Ale jeszcze chcę tutaj dokończyć, bo co jeszcze odczułam takie, znaczy to w ogóle było poza mną, nie? To była tak, ta Eucharystia, ja zaczęłam biegać codziennie i codziennie było fascynująco i wspaniale i codziennie po prostu, jakie cudowne są te msze i te światła widziałam i to wszystko po prostu, no Duch Święty tak we mnie działał. Oczywiście też chodziłam do komunii.

Ale druga rzecz, do której się zostałam w ogóle, nie chcę się śmiać, jak ja sobie to przypominałam, wiecie co, w naszym domu było dużo egzemplarzy, w ogóle dużo książek na ścianach wszędzie, wszędzie i dużo egzemplarzy Biblii, różnego rodzaju, różnych wydań. Tłumaczeń to wtedy nie, to raczej były tysiąclatki, chociaż też się tam jakieś zaplątały, chyba jakieś też psalmy, branż tetera. Moja rodzina generalnie dużo czytała i pamiętam, siedzę w jakimś pokoju i jem śniadanie pewnego dnia, po tym nawróceniu to było, nie wiem, czy tydzień, czy dwa, czy trzy, ale tak chyba do miesiąca.

I siedzę i sobie jem śniadanie i tak patrzę na te ściany z tymi książkami i sobie myślę tak, kurczę, wezmę coś do poczytania, zawsze do śniadania coś brałam do poczytania, no bo wstawałam o dziwnych godzinach, było lato, więc nie jadłam z nikim, z rodziną, tylko sobie sama jadłam i tak nagle z nad tych kromek taki mój wzrok patrzył, Biblia, ja uwiedliłam i poczułam to samo, co z tą mszą, no takie...

Biblia, Boże, Biblia! W życiu tych Biblii nie widziałam, nie? Idę, słuchajcie, z natygość Bóg, tą największą, takie porządne wydanie tysiąclatki i tak mówię, Boże,

Nie naprawdę, gdzie co z tego śmiać, wiecie co? Chodziłam koło tego 18 lat. No i dorwałam tą Biblię z tej półki, położyłam przed sobą tak jak zwykłą książkę, zaczęłam dogryzać tą kromkę i tak otworzyłam na chybił, trafił. Coś tam zaczęłam czytać i niesamowite, niesamowite. I tak zaczęłam czytać jakieś psalmy, jakieś coś. Mówię, Boże, wiecie, ja słyszałam psalmy na mszach od dziecka.

Ale ja po raz pierwszy zachwyciłam się, słowa mnie zachwyciły. Potem znowu gdzieś tam przywertowałam, otworzyłam na jakiejś stronie i patrzę i czytam. Synu, jeśli chcesz służyć Panu, przygotuj swą duszę na doświadczenie. Bo ludzi, to jest z mądrości Syracha, ja to teraz źle zacytuję, bo już zapomniałam. Bo jak złoto wytapia się w ogniu, tak ludzi miłych Bogów piecu utrapienia. I cały taki ten fragment, ja byłam taka zachwycona tym fragmentem,

I nie wiedziałam. Ja dopiero po latach się przekonałam, że to było słowo dla mnie. I ja miałam te cukiereczki przez dwa lata, a potem się zaczęło to doświadczenie, o którym tam była mowa. Ale w ten sposób też odkryłam Biblię. I to było takie w ogóle fascynujące. Potem od października gdzieś jakaś splnota niedaleko się znalazła i to już tak poszło dalej, prawda? Natomiast faktycznie to, no od tego mam tutaj, jak mówię, zaczęły się cuda w moim życiu i one jakby do dzisiaj są.

Ale to jest związane z naszą relacją z Bogiem. Ja w ogóle uważam, że jeżeli my mamy żywą relację z Bogiem, to takie doświadczenie ponadnaturalnych rzeczy jest czymś naturalnym. Ja wiem, że ktoś, kto słucha i teraz pomyśle, a nie doświadczam cudów. Nie. Naprawdę to trzeba się modlić. To się pomódl do tych cudów. To będziesz ich doświadczał. Powiem teraz o jednym z nich, o tym, który zahaczyłaś na początku. Ja od dziecka chorowałam na kręgosłup i to była zawsze taka poważna sprawa u mnie. I właściwie przez całe życie w taki, siaki, owaki sposób był ten kręgosłup leczony, ale tam później...

to było już tak po trzydziestce dosyć, ja zaczęłam już odczuwać takie ogromne bóle, no i w pewnym momencie mi tam już były konsekwencje jakby tych chorób kręgosłupa i tam kolejne się dołączyły do tego kręgosłupa i w pewnym momencie usłyszałam, no tu już tylko operacja.

No i po prostu mówię, boże, jak to operacyjne, nie, no nie, ja nie chcę operacyjnego kręgosłupa. Nie, nie zgadzam się, nie chcę w ogóle, nie. I oczywiście to nie jest tak, że ja zawsze byłam, teraz mówię pewnym głosem i już doświadczyłam tego cudu, ale wtedy nie, wtedy bałam się, byłam wystraszona, no po prostu to było coś okropnego, no to od lekarza do lekarza. No i w pewnym momencie dowiedziałam się o takiej klinice prywatnej, która leczy takie stany i bez operacji. No i w tej klinice, no tak, owszem, ale to było mega, mega drogie, nie?

Ja tam gdzieś tam byłam już pod kontrolą w tej klinice, sobie co jakiś czas jeździłam, żeby polepszyć mój stan, ale to były takie krótkie leczenia, też nie było tak dużo pieniędzy. No a jak zajechałam z tym moim stanem takim, gdzie już lekarze mówili oficjalnie, że tylko operacja, a tam powiedzieli, no nie, my wyprowadzamy, ale takie trzytygodniowe leczenie, no naprawdę były dziesiątki tysięcy, to było bardzo dużo pieniędzy.

Ja gdzieś tam mijałam na kupce, wiecie, uzbierane, bo już pracowałam takie pieniądze, ale one były na co innego przeznaczone, no, nie wiem, na czarną godzinę, żeby zaoszczędzić, może kiedyś mieszkanie kupię, wiecie, na jakieś takie rzeczy. I nagle to wszystko wydać na leczenie, nie? I tak się, no tak, tak mi to nie pasowało, nie? Ale już jeździłam na tę kontrolę, ból był tak potrafiony.

Po prostu, że wiecie, nie umiałam się w nocy w ogóle przewrócić z boku na bok, tylko musiałam się obudzić, jak chciałam się przewrócić, kontrolować to i przewracać się w takim uniesieniu w ogóle na rękach, żeby nie było żadnego ruchu w biodrach czasami. To też był ból, ale do wytrzymania, a gdybym tak spontanicznie się przekręciła, to już nie wiem, co by było, nie?

Ja w takim stanie jeździłam do tej kliniki, no i oni mnie tam kontrolowały, no ale to już musi Pani podjąć decyzję, nie? Kiedy zaczniemy to leczenie, bo to nie można przedłużać, tu się może ten stan pogarszać. Byłam taka jakaś załamana i pamiętam, przyszedł taki, no ja przez całe życie starałam się w tygodniu chodzić do kościoła, bo już czułam moc Eucharystii, no i znowu kiedyś tam poszłam do kościoła, już byłam wtedy w Krakowie w Sanktory Młosierdzia i okazało się już na miejscu,

Jak byłam w kościele, księża ogłosili, że dzisiaj jest 11 luty, czyli Matki Boskiej z Lourdes, uzdrowienia chorych i my będziemy udzielać sakramentu namaszczenia chorych. I kto jest poważnie chory, tutaj tłumaczyli to oczywiście, w kościele, to proszę podejść tutaj do balasyk. I ja wtedy tak się tego uczepiłam, ja mówię, Boże, no tak, no.