Agnieszka

Sakrament namaszczenia, no Pan Bóg przecież uzdrawiał, jak ja już o tym wiedziałam, że może nas też teraz uzdrowić. Ale mówię, Boże, jak ja bym chciała, żebyś mnie uzdrowił. Wiecie co, tak pomyślałam, że podejdę do tego sakramentu namaszczenia, ale Bóg zawsze mówił, że też tego byłam świadoma, że wiara, że trzeba mieć wiarę, nie?

Ja mówię, Boże, jak tu wykrzesać tą wiarę, nie? Ja mówię, jak tu wykrzesać tą wiarę? Ja mówię, Boże, i wtedy pamiętam, jak podchodziłam do tych balasek, uruchomiłam jakby całe władze moje ludzkie, jakie posiadam, czyli tak mocno, ja mówię, Boże, ja nie mam tej wiary, bo ja nie mam tej wiary, ale tyle, ile mam. Wiem, że jak chodziłeś po ziemi, uzdrawiałeś, wiem, że jesteś obecny w tym sakramencie, wiem, że jesteś obecny w tej żołharskiej, którą za chwilę przyjdę i wiem, że możesz teraz uzdrawiać tak, jak wtedy,

Proszę Cię, uzdrów mnie. Ci oddaję ten ból tego kręgosłupa, ja Ci oddaję tą całą sytuację. Proszę Cię, zrób coś z tym mnie. I tak nie wierzę, ale nie wiem, zaraźmy mu niedowiasu, to było na takiej zasadzie. I tak mocno skupiałam się, w ogóle starałam się nie rozpraszać, uklękłam i księża nas namaszczali. I no, trochę dziwnie wyglądałam, nie wiem, bo podchodziły osoby albo na przykład, widać było, bez włosów, prawda, jeżeli były młode.

albo starsze, które ledwo idą, no i ja tak sobie przyszłam po prostu, tej choroby nie widać, no ale mówię, chyba mnie nie wygonią. No nie widać, ale jednak była. Ale była. Pamiętam, ja uruchomiłam jakby wszystkie moje władze, takie wewnętrzne, skupiałam się, mówię, Boże, pomóż mi, pomóż mi, naprawdę. Na tyle, na ile potrafiłam, bo wiary to ja w sobie, wiecie, takiej nadnaturalnej to nie czułam, w ogóle nie czułam w sobie wiary, że ja wstanę i będę uzdrowiona, w ogóle nie czułam tego nic.

I mówię, Boże, ale pomóż mi. Potem wróciłam po tej mszy do domu. Za dwa dni miałam mieć ostateczną kontrolę i już miałam powiedzieć, od kiedy zaczynam leczenie w tej klinice. I już w pierwszej nocy poczułam, że tego bólu nie ma. Po prostu nie ma tego bólu, nie? Ale ja pomyślałam, no nie, wydaje mi się.

zasugerowałam się, prawda, tutaj ten sakrament namaszczenia, ja bardzo chciałam być uzdrowiona, no to ja mówię, spokojnie, spokojnie, nie będę się sugerować, nie będę się cieszyć, zobaczymy, co powie ten lekarz, za dwa dni mam kontrolę. No i tak normalnie poszłam do pracy i tak dalej, na drugi dzień znowu, no ja nie czuję tego bólu, ale sobie pomyślałam, nie, nie, nie, ja nie będę się tutaj sugerować, bo to wiadomo, sakrament namaszczenia, ja tak bardzo tego chciałam, że to może jakoś psychika podziałała, nie, nie, nie. No i w końcu przyszedł moment tej konsultacji, ja nie zapomnę tego lekarza. On mi sprawdza ten kręgosłup jeszcze raz,

I mówi, Boże, takim przerażonym tonem, coś Ty zrobiła, co tu się dzieje? I ja w tym momencie taka załamana, on miał taki głos, ja mówię, co, już się kompletnie popsuję, już nawet Wy mi tu w tej klinice nie pomożecie. A on dalej bada, bada i mówi, nie, nie, to wszystko znikło, coś Ty zrobiła? On tam prawie krzyczał, nie? Ja tak się patrzę, ja mówię, ale co tam jest, co się dzieje? On mówi, wstań jak po moim, trzy miesiące po moim leczeniu, czyli tym długim leczeniu, na które miała się decydować.

Czyli w tej sytuacji proszę przyjechać za kontrolę za miesiąc. Wcześniej nie ma takiej potrzeby. Wszystko tutaj jest naprawione za mnie. I taki wściekły wyszedł przed tą drzwiami. Ja tak siedzę i mówię, Boże, co się dzieje, nie? Co to znaczy? Ja mu to tak szybko powiedział, jak siedział. Ja mówię, co w ogóle się dzieje? I potem tak połowę się ubrałam, wyszłam na ten korytarz, dołapałam go i mówię, coś ty zrobiła? A ja wiem, że to jest osoba wierząca. Ja powiedziałam, byłam do sakramentu na maszczenie. Aha, dobra. No to przyjdź za miesiąc, wszystko jest w porządku.

Stał się cud. No i stał się cud. To nie znaczy, że ta choroba, bo ona mi co parę lat, znaczy co parę, co ileś tam lat powraca, taki ostry stan. I na przykład dwa lata temu też miałam taki bardzo ostry stan. Też przyjmowałam sakrament namaszczenia chorych i mi Pan Bóg nie pomógł. I po prostu musiałam podjąć to leczenie w tej klinice. Ale wtedy, i ja nie wiem słuchajcie, dlaczego Pan Bóg tak działa, ale to nie powoduje w ogóle we mnie jakby braku wiary, że Bóg może to uczynić. A czemu mnie nie chciał? Nie wiem.

Nie wiem. No właśnie, tak jak wspiera, że raz pomoże, ale raz nie. Nie zawsze jest kolorowo. Nie zawsze jest kolorowo, natomiast wtedy pamiętam dosyć ładnych parę lat w ogóle nie miałam żadnego bólu i tak dalej. No i znowu oczywiście zaczęłam jakieś pustaki nosić. No i to był mój błąd.

bo ja nie mogę takich rzeczy robić. No, wiecie Pani, czyli Pani to zepsuła. Ja to zepsułam, a było tak dobrze. Ale wtedy, no nie zapomnę tego, wiecie co, ale też jest takie moje doświadczenie. Kochani, nie noście pustaków. Jak będzie problem z kręgosłupem. Ale słuchajcie, ja też mam takie, ja mam w sobie już jakby bardzo silnie też obudzoną wiarę w to działanie tego sakramentu namaszczenia i spotykam, słuchajcie, moich przyjaciół. Kumpel nagle do mnie dzwoni kiedyś tam

I mówi, słuchaj, ja mam coś, mi wykryli w gardle, Boże, ja mam mieć operację, jakiś guz. Słuchaj, w ogóle, przecież oni mi powiedzieli, że mogę przestać mówić od tego momentu. No to no tragedia, nie? Ale ja muszę się już decydować, bo ten guz się powiększa, coś tam, coś tam. Przerażony w ogóle. I ja go tak słucham i wiem, że jest tak samo nawrócony, jak ja przeżywam w swoim życiu takie nawrócenie i że prawie codziennie Eucharystia, często spowiedź. W ogóle, no żyję przy Panu Bogu bardzo blisko, w kościele katolickim.

Ja go tak wysłuchałam, wysłuchałam, wyżalił się, ale miałam już tylko jedno w głowie. I ja tak mówię, słuchaj, przecież ty masz swojego stałego spowiednika, prawda? A on mówi, no mam, no i co, nie? Ja mówię, słuchaj, a czy ty przyjąłeś sakrament namaszczenia chorych? Nie, no Aga, przestań, no nie umieram, nie, no to jest... No i ja mu zaczęłam tłumaczyć od strony teologicznej, że to nie chodzi o to, że kiedy umierasz, tylko po prostu właśnie masz tutaj, rozrasta się...

Dopiero jak wytną, to stwierdzą, czy to jest głos złośliwy, czy nie, ale wyciąć muszą. Wycięcie grozi, że on przestanie gadać, bo on coś tam... Ja mówię, słuchaj, co ty w ogóle wariujesz? Ty musisz iść do... A co ty, Aga, kto mi uwierzy? Ja chodzę, ruszam się, że jestem ciężko. Ja mówię, idź do twojego spowiednika. Po prostu jutro słyszysz? Zmusiłam go. Mówię, masz iść, ja zadzwonię, cię skontroluję. Masz iść do tego spowiednika i mu powiedzieć tak, mam tak, a tak. Proszę o sakrament namaszczenia. Nie wierzę, żaden ksiądz ci nie odmówi. Ja mówię, nie wierzę, żeby ci odmówił.

I wytłumacz mu, że to jest takie coś, z takim obciążeniem. On już nie śpi po nocach, bo tak się boi ten mój kumpel, nie? I on mówi, no dobra, Aga. Ja mówię, słuchaj, to ty zadzwonisz. I słuchajcie, on miał i się obiecał mi na drugi dzień, nawet gdzieś tam był umówiony z tym spowiednikiem, że to tak wszystko się zgrało. I on nie zadzwonił na ten drugi dzień. Kolejny dzień nie zadzwonił.

Kolejny dzień nie zadzwonił. I ja się bałam, bo ja mówię, kurde, albo już jest po tej operacji, coś się stało, albo już nie gada, czy co. Ja się po prostu bałam do niego zadzwonić. I miałam odwagę po około tygodniu, nie? Zadzwoniłam do niego, a on tam, no, Czeziaga, dzwonisz, no, wiesz tam, bo jadę w trasę, coś tam. Gadał jakiś tam duperelak, nie? Przez 10 minut. Ja w ogóle bojałam mu się zadać to pytanie. I w końcu w ogóle nie gadał tej choroby, a bo wiesz, jak był przerażony tydzień wcześniej, nie?

Ja w końcu mówię, ty słuchaj, a ty co tam z tym twoim gardłem? A to coś, ja się w ogóle przestałam przejmować, a co ty tam, niech sobie dzieje co chce, najwyżej, co tam, Aga, ja jestem w stanie łaski, najwyżej umrę, ja się żadnej operacji nie poddaję, ja się nic nie boję, ja tam tych wszystkich lekarzy mam gdzieś. Ja mówię, dobra, ale słuchaj, no ale co, ale poszedłeś do tego sakramentu.

A, no tak, jak wtedy zadzwonisz, tak, ja na drugi dzień poszedłem, nie? Ja mówię, i co? No, i ten ksiądz się pomodl, tak, namaścił mnie tu, na rękach, tu wszystko pomodlone, ja mówię, i tak dalej, nie? Ja mówię, no i co? A nie wiem co, nie idę na żadną operację, w ogóle ja to kicham, nie? No i znowu zaczyna w jakichś samochodach gadać, nie? I ja sobie uświadomiłam, no bo jaki jest skutek działania sakramentu?

Niekoniecznie uzdrowienie. Tam jest w skutkach opisane, że skutek sakramentu mężczyzny jest podniesienie, wzmocnienie i też może nastąpić uzdrowienie. Ale jest podniesienie, wzmocnienie, uzdrowienie, prawda? I on doznał takiego wzmocnienia i podniesienia...

To był dzieciak, ten oczywiście żyje do dzisiaj, w ogóle nie gada o żadnych guzach, tam się nic nie dzieje, on nawet nie wie, czy to znikło, czy nie, ale wiecie, on zupełnie psychicznie zaczął inaczej funkcjonować. On już nie spał pomca, on się tak bał, po tym sakramencie w ogóle, on do tygodnia o tym zapomniał, że w ogóle coś tam miał jakiś problem.