Agnieszka

Ja to obserwowałam, to jest coś, potem jeszcze jedną sytuację miałam z koleżanką z guzem mózgu, tak samo, niesamowita przemiana zaraz po sakramencie, tak jakby na własne oczy oglądałam to. I w ogóle muszę, kurczę katolikom, którzy w tygodniu, ja przez to mówię, że naprawdę mają relacje z Panem Jezusem,

chodzą do kościoła, zapominają o sakramencie namaszczenia chorych. Może jest za mało nauczania o tym, nie wiem. Ludzie może myślą, że to jest właśnie dla osób już takich umierających albo bardzo chorych. Właśnie, tak. I naprawdę warto przyjmować, bo ja z mojego, z mojej działki jakby, nie tylko to moje uzdrowienie, ale też tych moich znajomych, których, no ja muszę im za każdym razem przypominać.

On mówi, a to ja pójdę, bo jest jakaś grupa tam wstawicza, ja mówię, dobra, niech się pomodlą, ale po co ci grupa wstawicza, pierwszy jest sakrament, to jest moc, tam co to jest sakrament, to jest widzialny znak niewidzialnej rzeczywistości, tam faktycznie Pan Jezus, to jest w tym akurat momencie na maszynie jest jakby skanalizowana ta moc uzdrawiania, którą Jezus nosił, kiedy chodził po ziemi.

Ona jest oczywiście nie tylko w tym sakramencie, bo tak samo przyjmujesz komunię, możesz być uzdrowiona, kiedyś byłam, fizycznie uzdrowienia też jak komunię przyjmowałam, po prostu po przyjęciu komunii. Każdy sakrament jest uzdrowieniem, szczególnie też sakrament spowiedzi, też o tym zapominamy, tu chodzi o te uzdrowienia bardzo dużo, takie wewnętrzne też, emocjonalne, duchowe uzdrowienia, prawda?

Czyli skutki grzechów, które nosimy. My sobie nie zdajemy sprawy, że dużo naszych cierpień takich emocjonalnych biegniemy gdzieś tam do psychiatry, gdzieś tam, bo mam depresję, a idziesz do porządnej spowiedzi. I może się okazać, że ci tam połowę tych lęków przynajmniej odejdzie albo więcej, nie? Bo to jest też sakrament uzdrowienia, tylko w innej dziedzinie, nie?

Ale ja jestem troszkę taka przerażona, że ja muszę osobom, które są bardzo aktywne w kościele katolickim, przypomnieć o sakramencie namaszczenia chorych. Że najpierw to, a potem jeszcze grupy jakieś, prawda, samotne uzdrowienie, wspomagające się też modlą. Ale najpierw ksiądz, tu jest moc, z sakramentem namaszczenia chorych.

To znaczy, ja kiedyś w końcu się zdecydowałam, modliłam się o Pompejankę, bo mi bardzo trudno, bo wiele moich znajomych już modliło się i bardzo mnie zającało, bo otrzymywali łaski, ale ja zawsze się bałam takiego długiego zobowiązania, ja mówię, kurczę, boję się jakby, o, teraz się zdecyduję, bo jestem na fali emocji pozytywnych, tutaj ktoś mi opowiadał właśnie, jakie to cuda otrzymał i tak dalej, nie? I ja bardzo długo, no parę lat ja się nosiłam z tym, mówię, no tak, no ale

52 dni czy ileś. Ja mówię, Boże. Tak właśnie, bo to zaznaczmy jeszcze dla tych, co nie wiedzą, że to jest 54 dni odmawiania trzech części różańca. Tak, na dzień. Czyli naprawdę dużo też tak czasowo, nie? A ja zawsze się bałam, no i co jak w 45 dniu coś się stanie, że nie będę mogła, rozumiesz? Oczywiście tam ludzie do tego podchodzą, że a, to można przerwać i potem znowu kontynuować. Ja myślę, że nie, że jeżeli jest 54 dni, no to jednak te 54 dni po kolei, że to tak powinno być.

No i ja się w końcu zdecydowałam, ale też taka bardzo rozsądna osoba mnie dobrze do tego przygotowała. Taka moja koleżanka, która odmawiała i mi powiedziała, dobrze, decyduj się, ale pamiętaj, że teraz myślisz, że nie, ale ja ci mówię, że tak, to jest tyle dni, że na pewno stanie się tak, że przychodzisz do domu po pracy i jeszcze czymś nie wiadomo, wykończona i tylko myślisz o łóżku i oczy ci się zamykają, patrzysz, jest dwudziesta trzecia,

I masz jeszcze Pompejankę do odmówienia, czyli trzy części po kolei. I ty mi teraz powiesz, że tak nie jest, ale ja ci powiem, że tak będzie, bo zły zamiat o ogony mi wszystko będzie robił, żebyś to przerwała, żebyś nie odmówiła i tak dalej. Ja to przeżyłam, bo ona już modliła się Pompejanki i ona mi powiedziała tak, i w takim dniu pamiętaj, nie możesz usiąść, ani nie możesz się położyć, absolutnie.

wszystko będzie przeciwko Tobie, no bo będziesz wykończona. Musisz wtedy modlić się i chodzić po pokoju. Słuchajcie, ja pomyślałam, nie, to już tak wszystko wykładam, że nie dopuszczę takiej sytuacji, no bo to faktycznie wtedy odmówić. I oczywiście, że przyszedł taki dzień i wtedy mi ta rada niesamowicie pomogła. Oczywiście, że to było po jakimś 40 dniu, pod koniec już, prawda? I ta rada mi bardzo pomogła, bo faktycznie przyszedł taki dzień i ja musiałam po prostu chodzić o tej słynnej 23.30.

rzęsami po podłodze, żeby być w ruchu, żeby nie zasnąć, prawda? I faktycznie, na pewno były jakieś łaski, ale one nie były tak spektakularne, żebym teraz nawet jej sobie przypomniała. Wiem, że pomodliłam się i zawsze fascynuje mnie, że inne osoby otrzymują faktycznie takie, no, dosyć spektakularne łaski właśnie w modlitwie, modlitwą pompejańską,

W internecie chyba są nawet jakieś takie całe fora, gdzie ludzie się dzielą, zachęcają, strony, prawda, żeby się modlić, mnóstwo cudów jest opisanych, jak na religii właśnie robiłam.

Mówiłam o Pompejance, jak się modli i tak dalej, to też dzieciom czytałam, żeby zachęcić. Natomiast właśnie taki fajny jest ten nasz kościół katolicki, że my mamy tyle możliwości zdobycia, w cudzysłowie, takiego cudu. Popatrzcie, jeżeli na przykład zafascynujesz się jakimś świętym, nie wiem, świętą Ritą, świętym Antonim, świętym Józefem,

Jest tyle podanych form modlitwy, prawda? I można się modlić nowennowo. Są podane te modlitwy nowennowe, czyli przez dziewięć dni z rzędu, albo wyznaczasz, wybrasz sobie jakąś jedną modlitwę i przez dziewięć dni będziesz się modliła, prawda? I też wymadlasz cuda za stawiem Cudnego Świętego, czyli jest święty, wiemy, że już jest w niebie, stoi przed tronem Boga, modlisz się do Niego, a On stawia się za Ciebie do Boga, prawda?

I ja wielu moich znajomych, wiele takich cudów, ja też przez modlitwę właśnie do jakichś tam świętych świadectwa, albo mówiłaś, jak jeszcze Pan Bóg może uzdrawiać, no teraz mi przychodzi do głowy właśnie świadectwo mojej koleżanki, jej syn miał chyba 6 lat i ona odkryła, że on coś źle patrzy, jakoś tak i poszła z nim do okulisty. I co się okazało? No okazała się tragedia, okazało się, że na jedno oko widzi bodajże 40%,

a na drugie, nie wiem, czy to było 100 czy 90, nie wiem, tak już dosyć prawie dobrze, ale na to 1,40%. No i ona po prostu w szoku, nie? Dziecko 6 lat, nikt nie przypuszcza, on sobie jakoś tam z tym radził, nikt tego nie zauważył. Ona była tak przerażona po prostu, no bo tam nie była jeszcze określona konkretna choroba, ale ta matka była świadoma, moja koleżanka, tego, że on bardziej korzysta jakby z tego zdrowego oka, więc to zdrowe oko może być sprzeciążone.

Więc za chwilę może też coś się stać, dokładnie tak okulistka powiedziała, może coś się stać, że może to oko się bardzo silnie pogarszać, a to gorsze może nagle zacząć nie widzieć też, nie wiadomo w którym kierunku to pójdzie, prawda? Była po prostu przerażona, ale była w naszym kręgu osób takich mocno bieżących. Opowiadała nam i mówi, słuchaj, no to wtedy gdzieś wszyscy biegaliśmy do świętej Rity tutaj w Krakowie,

22 każdego miesiąca Augustianów jest specjalna msza na bożeństwo do Świętej Rity. No i mówi, słuchaj, idź do Rity, bo to jest od spraw beznadziejnych. I ona tam zaczęła się modlić nowenny, pobiegła do tej Świętej Rity. Mówimy, weź kup róże, bo tam są potem róże święcone. A, no i dobrze. I ona mówi, była w takim lęku o to dziecko, prawda, i miała być kolejna wizyta, już druga czy trzecia, u tego okulisty. Ona w tym czasie była u tej Świętej Rity, bardzo się modliła gorąco.

Po prostu o cud, jak modlić się. Kolejny cud. Ona się modliła dla swojego syna o cud po prostu, z tymi oczami. Ona mówi, że zwariuje z lęku. Ona cały czas już spać nie będzie, co z tymi oczami, nie? Ona miała dopiero 6 lat. Pamiętam, ona nam po tym opowiada, już po fakcie. Mówi, przyszła po tej modlitwie z tą różą. Ta róża była poświęcona