Alex Ploeg

Het hoeft geen prijzen, maar gewoon welke vibe hangt er? Ik moet niet precies zeggen waar het is, maar het is echt een huisje. Een jaren dertig woning met een tuintje. Het ding was, dit is voor mij allemaal nieuw. Ik heb hiervoor nooit een huis kunnen kopen of iets. En ik had tijdens corona, woonde ik met mijn vriendin, wou we samen gaan wonen tijdens corona. En toen zaten we dus in mijn vorige appartement. En dat hadden we zo dicht op elkaar, dat we elke dag met het thuiswerken en de lockdowns...

Elke ochtend moest de papercissor stonen wie dan in de slaapkamer moest werken. Dus toen deze kans voorbij. Ik dacht, oké, ik heb hier een werkkamer. Dat soort dingen. Dat is alles waard. Dat vond je wel chic. Ja, dat vond ik wel. En heel prettig. Ja, vooral geestelijke gesteldheid. En vind je het nog een soort verplichting die je aangaat? Van huis kopen en dan met je vriendin samen. Het is ook wel...

Het is vooral een, ik voel opeens, oh nu ben ik een, het voelt een soort echte volwassenheidsstap. Oh nu ben ik echt iemand die meedoet en ik betaal belasting en ik heb een huisje en ik heb lasten en daar moet ik over nadenken. En dat is ergens gaat dat ook in tegen al mijn comedy principes van, dat voelt toch als een soort piraten eiland van mensen die ook maar wat doen.

En is dat echt, echt, echt zo? Of is dat ook iets wat je voor de vorm zegt? Voel je dat echt? Of voelt het ook als een hele logische stap? Het voelt als een logische stap en ik ben heel blij dat ik hem maak. Want de afgelopen jaren denk ik voor mezelf gewoon wat volwassener in het dingen regelen en fixen. En alle dingen die ik haat.

En ik merk dat het me eigenlijk veel meer rust en regelmaat geeft dan ik had. Want ik ben best chaotisch. Maar het voelt ook als een soort, oh ja, dat is echt een nieuwe Alex. Ja, en wat ik begrijp uit je voorstelling en ook wel uit de interviews die ik met je ken. En ik luister je podcast ook af en toe. Die je met Pepijn en Christine, Pepijn Schoneveld en Christine de Boer maakt.

Ja, precies. Dus mij onttrekken of juist denken... dingen wegschuiven, voor me uitschuiven, kop in het zand. Dat was lange tijd mijn natuurlijke reactie. En nog steeds een beetje. Ja, precies. Dat is nog altijd iets waar je tegen moet vechten. Heb je eigenlijk ooit geanalyseerd waar dat precies een oorsprong heeft...

Ja. Ik doe al jaren niet anders naast het podium. Ik denk... Ik weet het niet. Ik kan allemaal de psychologie van de koude grond erop loslaten. Ik denk dat het ergens te maken zal hebben met... heel erg willen dat alles oké is. Ik ben eigenlijk denk ik gewoon heel gevoelig. Misschien een beetje overgevoelig. En dan heb je de keuze... En ook een beetje perfectionistisch en zo. En dan is een beetje de route... Of ik kan overal controle over hebben. Of zeggen...

Ja, het boeit allemaal niet. En dan doe ik liever niks. En dat voelde lange tijd de veilige route om te nemen. Of niet mijn best te doen, zodat je niet kan falen. En dat gevoelige of het overgevoelige, dat zit er dus in... dat je eigenlijk bang bent voor het oordeel van anderen... of de mislukking die er op de loer ligt, of wat dan ook. En dat dan het niet doen altijd... Voelt alsof ik er zo voor heb gekozen. Dat was lange tijd, denk ik, niet de bewuste gedachte... maar ik denk stiekem wel de motivatie daarachter, ja.

Die ik ook in mezelf ervaar. Zo'n tegenstrijd die ik zelf ook niet helemaal kan plaatsen. Waar denk ik wel dingen uit voortkomen of zo. Maar dat is ook eigenlijk waar deze voorstelling een beetje over gaat. Het gevoel is dat... Voor mij gaat het over contact. En dat ik vind dat ik dat nodig heb. En dat we dat moeten doen. We met z'n allen, maar ik vooral persoonlijk. Maar ook dat het... Ik zeg ook letterlijk van... Andere mensen zijn mijn redding, maar jullie zijn ook mijn probleem. Dus die tegenstrijd, dat is voor mij een beetje dat ding. Ik wil iets...

Maar ik vind het ook... Ja, is dat niet... Maar is dat niet... De meeste performers hebben niet dat ding ergens. Ik heb het gevoel dat het altijd zo gepaard gaat. Ik hoorde het ooit iemand omschrijven als... Vaak een combinatie van hoog zelfvertrouwen en laag eigenwaarde. Dus wel denk ik kan het allemaal. En ook ergens vinden...

Dat kan een zandkorrel zijn waar je persoonlijkheid zich omheen vormt. Als oester. Of als de parel. Ja, de parel van je persoonlijkheid zich omheen vormt. Maar ik bedoel het allemaal... Ik heb vaak het gevoel dat oudste kinderen... vaak net iets beter met verantwoordelijkheid nemen... en daadkrachtig zijn. Ik zie de middelste kinderen vaak eerder een creatieve route op... of juist de andere route op dan de eerste. En de derde wisselt een beetje. Ja.

In ieder geval voel jij je ten diepste een middelste kind in dat gezin. Ik denk het wel, ja. En met name in de zin van de peacekeeper. Dus heel erg ook juist dat middelen en dus het gevoel hebben dat iedereen moet oké zijn. En juist de grap is ook vaak een manier om de spanning te breken.

Of juist, ik merk het nog steeds in groepen... als juist iemand heel dominant is... ga ik juist die naar een tandje lager... ga ik juist grappen over die persoon maken. En was er veel peace te keepen bij jou thuis? Valt mee. Het is niet niks... geen heftige heftigheid. Maar in principe allemaal lief. Ik denk wel dat... gewoon drie jongens überhaupt is wel chaos. En mijn vader was wel... werkte hard en veel...

En mijn moeder moest ineentje dat een beetje zien te schipperen thuis. Dus ik denk dat daar wel gewoon een gezonde chaos een beetje hing soms. Ja. En op wie van je ouders lijk je het meest? Dat is een hele goede vraag. Echt beide.

Maar ik merk steeds meer toch dat ik op mijn vader begin te lijken. Terwijl dat altijd is waar ik me tegen aan het strijden was. Waar was je tegen aan het strijden precies? Nou, ik denk de... Gewoon als je dat dan denkt. Ik denk juist op mijn eigen persoon te zijn. Ik lijk fysiek gewoon heel erg op hem qua uiterlijk. Dat überhaupt al. Dus ik merk de laatste tijd heel erg dat ik zo...

Dan sta ik gewoon opeens in de keuken met mijn vriendin te praten. En dan neem ik een bepaalde houding, doe ik op een bepaalde manier mijn armen over elkaar. En dan denk ik, dit is precies wat hij doet. Zo grappig. Het is de tragiek van het leven. Of van die kleine dingetjes. Mijn vader heeft van die...

Als hij eigenlijk vindt dat je iets verkeerd doet, dan zegt hij zo, oh, zal ik even een trucje leren? En dat betekent, je doet het helemaal verkeerd en ik zal het even voor je doen. En dan doet hij dan even missies of speels, maakt hij daar een trucje leren van. Dat je dat nooit meer hoeft te doen. Het is een hele lieve man, maar hij is wel ook echt een perfectionist en het moet wel op een bepaalde manier gebeuren. Hij is lief en dwingend.

de dingen dan heel goed of volledig willen doen... ja, toch ook wel presteren, denk ik. Of zo. Het zit net zo goed in presteren als in iets helemaal goed willen doen. Of als iets volmaakt willen doen. Er zit ook een soort toomloze ambitie in. Toomloos, maar een flinke ambitie zit er. Ja, ik denk het wel, ja. En dat is soms niet... Het product komt altijd ten goede, merk ik. Ik denk juist dat ik in het loslaten van...

En perfectionisme heeft natuurlijk ook heel erg iets van het zo goed mogelijk willen doen. Exact. En ik denk dat ik, als ik bijvoorbeeld naar mijn shows kijk, dat ik dat... Dat is echt de opdracht die ik aan mezelf heb gegeven. Dat is ook de reden waarom ik het Unplugged heb genoemd. Is dat ik eigenlijk terug wilde naar een bepaalde... Dat was een opdracht aan mezelf eigenlijk om een bepaalde...

Naar een basis terug te gaan van nee, ik wil gewoon met de mensen zijn. Een beetje live, simpele elementen. Omdat ik denk ik met vorige had ik allemaal een paar experimentele meta-achtige dingetjes toegevoegd. Ik had bijvoorbeeld stukken erin als dat ik ging stand-uppen. En dat je dan op een band de gedachte van de stand-up hoorde tijdens het optreden. Wat steeds een leuk idee is. Maar in de praktijk zorgde dat dus voor heel veel. Oké, de timing moet perfect zijn. De technicus moet het op het juiste moment indrukken.