Alex Ploeg

Dus het leren werken, dat moest ik nog onder de knie krijgen. Dus ik ben met studies op filosofie aan het studeren. En toen haalde ik een vakje niet. Gewoon dat ik het laatste paper niet af had gemaakt op tijd. En dan dacht ik, oké. Het werd een soort sneeuwbal die ging rollen. Dan moest ik het volgende semester nog een extra vak halen. En dan lukte het weer niet. En op een gegeven moment liep ik heel ver achter...

En daar wilde ik steeds niet mee dealen, omdat ik niet wist hoe ik dat ging oplossen nog op een gegeven moment. En dan krijg je dus een soort fase van dat ik niet eens de afwas ging doen. Omdat ik dacht, als ik de afwas ga doen, dan moet ik ook de kamer opruimen. En als ik de kamer ga opruimen, moet ik eigenlijk dealen met het echte probleem, namelijk die...

Dus de oplossing die ik uiteindelijk vond, was ook, ik heb op een gegeven moment met iemand gepraat en die zei ook van, als jij denkt, ik voel het even niet of ik vind het even moeilijk, geef jezelf dan ook vrij. Hoe vaak was het ook, ga maar in de stoel even die emotie voelen. Oh, ik voel nu even dat ik het moeilijk vind, dat ik dit ding, dat heel veel komt neer op een hele basis dingen. Oh, ik voel nu frustratie of angst over dit ding. En dan op een gegeven moment gaat de emotie voorbij.

En ik dacht, ik geef mezelf ook vandaag vrij van werken aan dit ding. En dat gaf me dan... Nou, dan kan ik wel even de afwas doen. Want ik hoef toch niet te werken aan dat paper. En dat was een soort...

omweg die ik toen had gevonden. En dan krijg je een goed gevoel over... nou, ik heb die afwas gedaan. En dan op een gegeven moment merkte ik een soort kettingreactie... de andere kant op van... dat het een soort empowerment is. Dus ik heb toen eigenlijk geleerd... ik moet juist niet hard voor mijzelf zijn. Dat is mijn situatie. Ik ben van de carrot, niet van de stick. Dus ik moet mezelf juist lokken in goed gedrag. In plaats van zeggen... ik heb woude collega's bijvoorbeeld. Peter Panning is een goede vriend. Die is heel hard voor zichzelf.

comedy aan het bedrijf is. Ja. Heel anders dan jij. Ja, hij doet het meer als een... Voor mij ziet hij het ook, daarom werkt het ook goed met Ruud Wijsma, die zien het allebei, praten ze ook in voetbaltermen erover. Ja. En ik, voor mij is het spel. Ja. Voor mij is het juist, ik moet juist mezelf actief in een

En dan ging ik gewoon heel veel series kijken of podcasts luisteren. Toen was het een beetje de tijd dat podcasts een nieuw ding waren. Ik denk 2006, een beetje 2006. En gek genoeg, weer even een zijtakje, ik kom zo terug, is dat mijn grootste comedyopleiding zijn die jaren dat ik alleen maar comedy tot me heb genomen in bed.

Oh ja? Eigenlijk heb ik mezelf een hele gek... Ik heb gewoon crazy... Ik heb encyclopedische kennis van komedie gekregen. Want je hebt ook een heel goed geheugen van jezelf. Ik heb een redelijk goed geheugen. En ik heb soort van vier jaar lang alleen maar alles en alles over. Ik heb elke podcast over komedie verslonden en over het maakproces. En dat was nog de hele vroege dagen van de podcast dat je gewoon nog je iPod...

aan moest sluiten aan je computer. En dat dan vanuit iTunes... werd er dan een podcast in je iPod geladen. Precies, ik weet nog de Ricky Gervais show... was een van de eerste podcasts die er was. En dan was ik heilig. Dan ging ik die downloaden. En dan kon je daar maar drie seizoenen van... van acht afleveringen of zo. Dat is ook helemaal niks.

Veel en van alles. Kijk, in de voorstelling... Maar kookte je voor jezelf? Jawel, jawel. Ik kookte wel. En er was ook een fase dat ik altijd wel broodjes bepaalde. Maar die magnetronen broodjes bepaalde in huis had. Dat soort dingen. Dat lekkere, kleffige, met dat vleesige middenkantje. Ja, precies. Ik krijg er wel zin in als ik dat maak. Ja, heerlijk. Maar dat voelt voor mij ook als dat soort perfecte eten... voor iemand die nergens aan het doen is.

Ja, ja. Het is een beetje treurig eten. Maar, dus kijk, voor de duidelijkheid... die fase, zoals ik in de voorstelling al zei... is alsof het één groot blok was. Maar de werkelijkheid is wat meer erin en eruit. En er, weet je wel, fases van... en dan nu kan ik wel weer eventjes een beetje... en dan val je weer eruit. Ja, maar ik vind het eigenlijk niet als één groot blok. Ik vind het meer als... tenminste, zoals ik het ervaren heb in de voorstelling... als, zou ik maar zeggen... nou, eigenlijk zoals ik het zei... als iemand die hier tegen moet vechten...

Maar goed, misschien heb ik het in lichtere mate ook in. Maar ik kan het me ook gewoon supergoed voorstellen. Ik vind het heel erg logisch. Het leven is ook gewoon een gedoe. Ja, heel veel gedoe. Ja, het leven is echt heel veel gedoe. Ja, en... Ja, het is ook... Af en toe beweegt het op je en je verwachtingen. Je verwachtingen van jezelf en wat andere mensen ervan gaan vinden. En wat ik er zelf eigenlijk van ga vinden via andere mensen. Ja, en wat voor mislukkelingen je jezelf ook vindt.

Ja. En dat is dus...

Het is grappig, het maken van een voorstelling is altijd parallel aan het onderwerp van de voorstelling. Dat is altijd de... Dat ik merkte dat perfect is the enemy of the good. Dat is ook het ding wat ik met maken ook heb geleerd op een gegeven moment. Als je bijvoorbeeld gaat schrijven... Vroeger kocht ik een mooi opschrijfboekje. Zo'n goed merk en dan wordt het mooi. En dan zie je jezelf in je mooiste handschrift...

Briljante ideeën. Maar daar maak je dus geen goed materiaal mee, heb ik gemerkt. Je moet juist lelijke kutschriften hebben. Omdat het niet uitmaakt. En dat is hoe je eigenlijk tot echte goede ideeën komt. Want je moet juist jezelf, je moet al die hoordes wegwerken van dat het...

Nee, wel echt. En ik probeer mezelf daar actief toe te zetten, want dat vergeet je heel makkelijk. Want het is altijd, dat is ook je ambitie, dat groeit meteen door. En dan is meteen, oh deze zaal is vol, maar nu wil ik die grotere zaal vol. Ik probeer wel echt actiever stil te staan bij het, hey kijk eens waar je bent en kijk eens waar je vijf jaar geleden was of waar je tien jaar geleden was of wat dan ook.

En dat is met deze voorstelling in het bijzonder, en Friet van mij zei op een gegeven moment ook, eigenlijk het feit dat je nu een voorstelling hebt gemaakt over die periode en dat dat zo'n succes heeft opgeleverd, is een soort van de ultieme overwinning op die periode eigenlijk. En zo voelt het denk ik ook wel en daar probeer ik wel af en toe actief bij stil te staan.

In 2008 of zo. Ik doe nu bijna twintig jaar. Ik ken al zoveel mensen die gewoon gekapt zijn. Ja. Inmiddels. Ik had het met Ryan Pandele laatst over. We zijn een beetje tegelijk begonnen. Dus we gaan altijd een beetje zo tegelijk op. En ook gasten met aanleg. Dat is wel echt goed om af en toe stil te blijven staan. Het feit dat je rond kan komen van dit is al bijzonder. Is waanzinnig. Ja.

Weet ik niet. Ik gebruik het nooit op depressie, want ik heb nooit daar... Een diagnose of iets? Nee, precies. Ik heb geen medicatie of dat soort dingen. Ik kan me wel redelijk goed verder inbeelden hoe dat is, zeg maar. Omdat ik wel dat gevoel ken. Maar...

Nee, ik had niet het gevoel, ik ben nu iets heel nuttigs aan het doen. Nee, dat niet. Maar ik had wel het gevoel, dit is... Het was echt nooit echt een twijfel geweest. Dit is eigenlijk waar ik wil zitten of moet zitten. Of dat gaat nog op een manier. Gaat het heus nog wel komen? Ergens is dat toch wel in mijn achterhoofd altijd gebleven. Wacht even, wat is in je achterhoofd? Dus comedy dingen. En dat het op een of andere manier... Het moest gewoon. Dat je een sluiproute zou vinden daarnaartoe. Dat ik dat wilde doen. Of dat ik dat ging doen, ja.