Alexander Klöpping

En dan heb je natuurlijk een aantal dingen die goed moeten gaan. Stel dat we dat zeggen, de autowasserette is acht minuten van mijn huis. Kan ik beter lopen of mijn auto pakken? Veel modellen nu, bijna allemaal, sommige niet, maar dat bijna allemaal zeggen dan, je moet lekker gaan lopen. Maar dan kom je daar natuurlijk zonder je auto aan. En wij als mens moeten dan lachen dat we denken, is dit nou super intelligentie? Dan moet ten eerste dat model weten, ik twijfel.

Dat is stap één. Ik moet iets anders gaan aanroepen in mijn groep. Want ik weet het niet. Dus dat moet je fixen. Ja, dus het moet ook als soort van die jaggedness. Daarvan is nu nog geen zelfreflectie. Precies, dus het moet de zelfreflectie zijn. Oei, dit is er eentje waar ik niet de snelle luidspraak over moet doen.

omdat het nooit de kans heeft gehad. Dat is niet magie. Dat moet het leren. De leerlingen moeten tijdens de opleiding al opgeleid worden voor het team waarin ze terecht gaan komen. Voor die samenwerking. En als het ware die...

samenwerkingsinfrastructuur... wat alles dan aan elkaar verbindt... dat is in het verleden geprobeerd. Daarom noem jij het ook een naïeve approach. Want daarmee doe je eigenlijk een waardeoordeel van... jij denkt dat dit gaat werken... maar dat gaat het echt niet hoor. En betekent dat dan ook dat jij... persoonlijk... best wel kunt...

Want Lacoon is best wel cynisch. Die is best wel aan het downhypen, aan het antihypen. Van jongens, jongens, wacht even. Ik ben ook onder de indruk wat er nu allemaal gebeurt. Ik zie het ook. Maar denk nou niet dat we nu ineens doorstoten naar AGI vanuit wat we nu hebben uitgevonden. Er is nog een hoop te doen. Hij zegt eigenlijk, we missen nog hele componenten van de cirkel. Die jaggedness. We moeten nieuwe sterren gaan maken die we naast elkaar kunnen leggen.

Op hele grote schaal. En dan komen die dingen misschien samen. En zo druk je misschien de Jaggedness eruit. Gewoon puur met die Coding Agent. Het is wel boeiend. Want eigenlijk. Even als voor het gemak van het gesprek. Lecoen zit hier ook aan tafel. Dan vraag ik aan hem. Voor wat er nog uitgevonden moet worden. Aan spelers in het team. En de coördinatie binnen het team.

Hoe lang duurt dat nog? En dat hij dan zegt... daar zijn we nog wel tien jaar mee bezig. En als ik dan aan hem vraag... wie is we? Dat hij daar dan misschien toch ook nog... met menselijke intuïtie zit. Dat hij denkt dat we als mensen... dit allemaal moeten gaan uitvinden. Want wat ik jou nu hoor zeggen is eigenlijk... ik ben het met hem eens...

De vraag is alleen of de bottleneck die hij ziet... voor hoeveel novel science en oplossingen er nog gedaan moeten worden... niet ten delen opgelost wordt en versneld wordt... door uit de hand gelopen previous paradigm transformers...

die als junior researchers LeCun's problemen gaan oplossen in een tempo dat zelfs hij misschien intuïtief, we zijn heel erg aan het gokken nu op wat hij denkt en voelt, die man is honderd keer zo slim als ik, dus dat is prima. Dus die zit nu tegen mij te zeggen, nee, zelfs

Ik heb in mijn tien jaar rekening gehouden met... Met supergoede coördinaties. ...keer 10.000. Zo moeilijk is dit probleem, weet je wel. Maar toch, ik merk wel, voor mij... Ik projecteer het even op Lecoen. ...is mijn intuïties. Ik ben constant... Toen ik vandaag in de trein zat naar de studio... ...zat ik op een gegeven moment gewoon te denken... ...volgens mij heb ik er nu het meeste aan... ...om te reflecteren op mijn eigen intuïties. Daarmee bedoel ik te zeggen...

Ik vind het, je hebt het typisch voorbeeld, dat wordt in heel veel eerstejaars economieopleidingen altijd aangehaald, dat wij als mensen een bijzonder slechte intuïtie hebben als het gaat om compound interest. Omdat we eigenlijk geen interne simulatie kunnen draaien van exponentials, alleen maar lineair, omdat we dat het meest hebben gezien als wezen. Dat is dan mijn invulling. We zien niet zo vaak exponentials en daardoor hebben we daar geen intuïtie voor. Maar ze bestaan wel. De geschiedenis zit vol met exponentials. Zeker.

Dus hier zou ik... Ik merk dat in een soort hyper-exponentials of whatever... er zullen vast mooie wiskundige namen voor zijn. Ik heb al een bijzonder slechte intuïtie voor exponentials. Ik heb een bijzonder slechte intuïtie voor vier dimensies in plaats van drie. Daar kan je blijkbaar als wiskundige na tien jaar werken met vier dimensies... een intuïtie voor ontwikkelen. Maar ik merk dus ook dat in veel gesprekken, ook nu met jou... dat wij dan zeggen... Ja, dat duurt nog wel tien jaar. Maar zeggen we dan...

Houden we daar dan constant rekening met het feit... dat er ook door AI geduwd wordt in wie die wetenschap aan het doen is?

En dan is misschien nog één van de blinde vlekken die daar zit, in ieder geval bij mijzelf, is dat er een verschil is tussen executie, dus taken uitvoeren en interpreteren wat dat betekent. Dus het resultaat van die taak weer verwerken binnen een systeem. Wat probeer ik te zeggen, er is een heel oud software engineering boek geschreven.

waar de myth of the man month, de mythe van de mannenmaand, oftewel, en dan met man grotendeels engineers. Mythical man month. Ja, de mythical man month, dankjewel. Het idee dat als je een project hebt dat met één persoon tien maanden duurt, dat als je er tien personen tegenaan gooit, dat het dan nog maar één maand duurt.

En dan blijkt het ineens veertien maanden te duren... omdat de overhead van het toevoegen van die extra personen... het langer laat duren. En er zit zelfs grafiek in dat boek van... bij hoeveel mensen je weer terugkomt om de oude tien maanden... bij twintig of zo. En dan boven de twintig ga je inderdaad terug naar zes maanden. En al dit soort, ik roep nu een getal als voorbeeld. Het punt is dat veel van de problemen in de fuzzy realiteit... waar realiteit ook de wereld raakt. We leven niet...

alleen maar in computergames... dat daar... als jij een complex systeem hebt... waar nodes in zitten van stukjes software... die tot resultaten moeten komen... en dat al die nodes ineens instant resultaat gaan leveren... van de een op de andere dag. Dus alle blokkers in jouw bedrijf... die technisch waren...

Kan je alles daarvoor. Maar uiteindelijk vind jij dan. Hé, de nieuwe bottleneck is nu dat ene bruggetje. Waar al die auto's die met z'n twintigen naast elkaar reden overheen moeten. En dan had jij het er nog over dat je zei. In een puur computational realm. Als alles informatie was. En dan heb je dat het niet alles informatie is. Maar wat wel een interessante bruggetje is naar de fysieke wereld. Als we het nu dan toch hebben over. Je hebt je digitale wereld. Maar er is ook nog een fysieke wereld.

Dat kan wel heel veel welvaartcreatie uiteindelijk opleveren. Het is een beetje Hassabis idee, Demis Hassabis... van de laatste uitvinding is een synthetische uitvinder. Ja. Want als je een uitvinder uitgevonden hebt... dan gaat de rest vanzelf. Ik denk dat het laatste misschien wel... om het af te sluiten is...

Ja, en ik denk ook dat je hebt eigenlijk twee dingen nodig, op z'n minst, om tot een soort, ja, dat gevoel over je heen te krijgen wat jij nu beschrijft, wat Carpati heeft gehad, wat ik op mijn eigen manier binnen mijn eigen werk een aantal keer heb meegemaakt, vooral in de laatste maanden. Een gevoel waardoor ik...