Anastazja

Witajcie kochani, ja nazywam się Anastazja, a to jest podcast pod jednym niebem. A w dzisiejszym odcinku usłyszymy nie jedną, nie dwie, ale kilka historii cudownych uzdrowień. Opowie je dla nas osoba, która takowe cuda doświadczyła, zaobserwowała, bądź też była ich aktywnym uczestnikiem. Jest ona zatem żywym dowodem na to, że niemożliwe czasem staje się możliwe.

W międzyczasie poznamy również kilka form wyrażania swojej wiary, które my możemy zastosować, aby również dostąpić czegoś cudownego. Jesteście gotowi? No to zaczynamy!

Dzień dobry, szanowni Państwo, jesteśmy teraz z Panią Agnieszką. Dzień dobry, witam wszystkich. Wiem, że dostąpiła Pani cudownego uzdrowienia kręgosłupa. Czy może nam Pani coś o tym opowiedzieć? Jak w ogóle wyglądał ten problem z tym kręgosłupem? Jak to się zaczęło? Ja teraz zadam Ci pytanie, a skąd Ty wiesz, że ja takiego cudu doświadczyłam? A?

Mam swoje źródła, dziennikarstwo zobowiązuje. Nie, tak na poważnie to tutaj pani Agnieszka uczyła mnie kiedyś religii, to był ogromny zaszczyt dostąpić tych lekcji i teraz postanowiłam przeprowadzić z panią wywiad, bo uważam, że jest to coś naprawdę inspirującego.

Niesamowite jest też to, jak się tego słucha, takie przeżycie, bo na pewno jest tutaj wśród słuchaczy wielu ludzi, którzy odczuwają taką miłość Bożą, ale gdy się tego nie miało, a nagle się to dostało, to jest tym bardziej fascynujące.

No tak, to w takim wypadku trzeba ich uświadamiać. A czy możemy powiedzieć o jakichś innych formach zapośrednictwa, w których można doznać uzdrowienia? Na przykład ja wiem z własnego doświadczenia, że bardzo dużą moc ma na przykład nowenna pompejańska. Czy mogłaby Pani coś rozwinąć ten temat troszkę?

Teraz to mi się płakiet zachciało. Niesamowite, niesamowite. No właśnie, te przykłady, co Pani podała, to jest niewyobrażalne. Ja też właśnie zapytałam dlatego o tą Pompejankę. Mogę teraz powiedzieć ja z mojego doświadczenia. Moja mama odmawiała właśnie tą modlitwę.

Ale nie tylko ona, bo znam też wiele innych osób, które to robiły. Też chodziły po pokoju i już wiem, dlaczego akurat chodziły. Także już się wyjaśniło. Ale właśnie, to co Pani powiedziała, że fajne jest to, mówiąc kolokwialnie, że każdy może zostać uzdrowiony w inny sposób. Jedni przez sekret namaszczenia, inni przez jakąś modlitwę. Mamy tyle świętych, tyle patronów, tyle wszystkiego. I jeszcze jedną kwestią...

o której chcę tutaj zagadnąć. Pani tutaj już się uśmiecha. Są pielgrzymki, bo to też jest taka forma chyba, może można doznać jakoś przez to uzdrowienia. Jest to też taka kwestia pokory. I właśnie, była pani na wielu pielgrzymkach. Czy to się zgadza?

żeby ludzie przyszli do Boga. To jest chyba najlepsza zachęta właśnie. A propos tego opowiadania o swoim życiu, to jest najlepszy przykład i jest Pani go w stanie dobrze opowiedzieć. W ogóle Pani z takim zaangażowaniem to opowiada, tak samo jak na katechezie, nic się nie zmieniło. Dzięki Ci bardzo, cieszę się. Także bardzo fajnie. Dobrze, to na sam koniec, co powiedziałaby Pani dla naszych słuchaczy? Jakiś przekaz prosimy.

Jedźcie na najbliższą pierwszą sobotę miesiąca do Częstochowy. To się opłaca. Kochani, opłaca się, bo jak widzicie, cuda są czasem takie małe, niezauważalne. Myślimy, że to nie jest cud, a to jednak jest cudem.

A czasem takie większe, które nie dopuszczamy nawet do naszej świadomości. Dobrze, i tym miłym jakże akcentem kończymy nasz dzisiejszy odcinek. Dziękujemy, że byliście z nami. Tak, dziękuję bardzo. Do usłyszenia, do zobaczenia. Trzymajcie się, do usłyszenia.

Witajcie kochani, ja nazywam się Anastazja, a to jest podcast pod jednym niebem. A w dzisiejszym odcinku poznamy Mateusza, dziennikarza sportowego oraz jego pogląd na życie, zamiłowanie do tego czym się zajmuje oraz poznamy jego zawód. Jesteście gotowi? No to zaczynamy!

Właśnie, bo ty jesteś dziennikarzem z wykształcenia. Powiedzmy tak. Też go powiedzmy. Udaję dziennikarza, no powiedzmy tak. Dobrze, na cele wywiadowe jesteś dziennikarzem. Powiedz, skąd w ogóle twoje zamiłowanie do tej dziedziny? Że do dziennikarstwa? Przede wszystkim stąd, że w 2005 roku, jak

Dojdziemy do tego. Ale to teraz właśnie skupmy się na tym dziennikarstwie. No to w podstawówce zacząłeś już słuchać, zacząłeś czytać, wszystko się kręciło tak, jak ma być. W gimnazjum tośmy z chłopakami zamiast o zadaniach domowych myśleli, kiedy muszę na ciupienie. Godzina 18 to był święty czas, nie? Co wtorek bądź czwartek. A później poszłeś na studia. Później jeszcze w studium byłem, realizacji dźwięku.

A po szkole średniej przyszedł czas na studia tutaj w Krakowie. Tak, szeroko pojętej szkole średniej, dokładnie. Czyli od dziecka już wiedziałeś, że chcesz iść w tą stronę dziennikarską. Powiedzmy, że tak, no wiesz, nie było to wiadomo to, że 10 lat i byłem pewny, że się uda, że będzie fajnie, prawda? Wiadomo, ale już gdzieś były te zaczątki.

Właśnie, o to też miałam Cię zapytać. Czy mi pomaga? Nawet nie, nawet nie. Naomi, oczywiście. Tobie myślę też, myślę, że całemu społeczeństwu. Ale no właśnie, bo ona trochę pomaga, ale z drugiej strony niszczy kreatywność ludzi. Ja tak uważam. Czy Ty się z tym zgodzisz?

W przestrzeni się dobrze orientujesz. Z technologią też nie masz problemu. Nie, bardzo lubię, wiesz. Sprzęty. Tak, tak. Co Ci w ogóle pomaga tak w codziennym funkcjonowaniu? Ale w jakim kontekście? No właśnie z takich technologii.

A tylko i wyłącznie. Nie, dobra, czasem taką też. Aha. No dobra, a jest coś, co przez Twój problem z widzeniem, a raczej niewidzeniem sprawia Ci trudność? Zbieranie szkła. Rozbitego? Tak, oczywiście, że rozbitego. Co Ty, rozbijesz? Raz rozbiłem kubek. To raz. Dobra, ale poza tym? Poza tym, bo kody z obrazka wszelakie na stronach internetowych przy rejestracji.

Dobrze, że chcą weryfikację. A teraz już nie ma tej weryfikacji, teraz już masz aplikację. Wiem, że teraz nie ma, ale ogólnie taki pomysł to trochę...