Anastazja

A propos studiowania, a propos szkoły, jak względem ciebie zachowują się inne osoby, twoje rówieśnicy, czy po prostu jak to było w szkole, z racji tego, że masz problem ze wzrokiem? To znaczy ja dużo wcześniej, bo w 90 roku poprzedniego studia,

A to przerwa każdemu się należy, tylko niektórzy biorą dwa tygodnie urlopu, a ty miałeś półtorej roku. Ja wziąłem dziekankę. A, rozumiem. Dobra. Co ci daje praca w teatrze? Czym ona dla ciebie jest? Ona...

A teraz z nami kolejny aktor, Tomek. Cześć. Cześć. Tomek, tak jak pozostali, powiedz nam proszę coś o sobie. Jestem aktorem i wokalistą w teatrze Exit. Brałem udział w wielu filmach. Jaki najbardziej film Ci się podobał?

Rzadko Ci towarzyszy. Drodzy Państwo, tak jak mówiłam wcześniej, ci aktorzy w ogóle się nie stresują. I teraz macie na to dowód. Już parę osób powiedziało, że się nie stresuje, tylko po prostu gra. Dla nich to jest pasja, dla nich to jest sens życia. Także bierzmy przykład. To może zaprezentujesz nam jakiś wiersz. Co Ty na to? Tak. Dobrze. No, jaki?

Dziękuję. W tym miejscu pragnę zaznaczyć, że zbliżamy się do końca naszego odcinka. Zdradzę Wam jeszcze, drodzy słuchacze, że po nagraniach pojawiły się łzy wzruszenia, zarówno ze strony moich gości, jak i z mojej, bo to, jak wielką miłością oni się darzą i jak bardzo powierzają swe serca Bogu, jest po prostu niesamowite. Słuchajcie, dla tych ludzi teatr jest pracą tylko z nazwy. W rzeczywistości

jak już, myślę, sami zdążyliście zauważyć, jest czymś znacznie więcej. Ta niewola, o której wspomniałam na samym początku, jest właśnie niewolą niepełnosprawności, ograniczającą ich kajdanami uzależnienia od innych. Czy jednak to przeszkadza im w opuszczeniu siebie i wejściu w rolę kogoś innego? Odpowiedź, myślę, jest jednoznaczna.

I tak, teraz już dotarliśmy do końca. Dziękuję Wam bardzo, że byliście z nami. Mam nadzieję, że Wam się podobało. Trzymajcie się. No i co? Do usłyszenia w kolejnych odcinkach.

Witajcie kochani, ja nazywam się Anastazja, a to jest podcast Pod Jednym Niebem, a w dzisiejszym odcinku poznamy Łukasza, człowieka dotkniętego wstrząsającym wydarzeniem, które to zmieniło jego życie o 180 stopni. Jesteście gotowi? No to zaczynamy!

Powiedziałaś, że jesteś masażystą i tak, był to twój wybór, ale miałeś też ograniczoną możliwość wyboru zawodu. Zgadzasz się z tym? Zgadza się, tak. Ujawnijmy chyba widzom, dlaczego tak się stało, ale może wpierw powiedz nam, jak w ogóle wspominasz swoje dzieciństwo.

Czy wtedy odczułeś już jakąś różnicę w swoim codziennym funkcjonowaniu, czy nie zwracałeś na to jakiejś większej uwagi? Aż tak diametralnie się nie zmieniło, bo tak jak mówię, lewe oko było w porządku, z jednym widzącym okiem też da się w miarę normalnie żyć. To kiedy straciłeś wzrok w drugim oku, bo to też się stało.

A kiedy właśnie tak całkowicie ten wzrok utraciłeś? Po mniej więcej kolejnych trzech latach, na przełomie piętnastego i szesnastego roku życia, no znów ten wzrok w tym lewym oku zaczął tak stopniowo słabnąć. Aż osłabł całkowicie, tak? Praktycznie tak. Wtedy już byłeś nastolatkiem, już byłeś bardziej tego świadomy i powiedz jak wtedy zareagowałeś i jak zareagowali twoi rodzice?

I co wtedy czułeś? Bardziej takie załamanie czy złość? To znaczy chyba tak najbardziej sam czekałem, kiedy coś się zadzieje. Aha, czyli bardziej taka nadzieja.

Tak, tak. Czekałem dzień, drugi, dziesiąty. No, nadzieję zawsze warto mieć, aczkolwiek w tym wypadku niestety doszło do czego doszło. Chociaż, czy niestety? Może tak właśnie miało być, bo właśnie powiedz nam... A, dobrze, może jeszcze powiedz, jak to było ze znajomymi? Jak inni cię traktowali, rówieśnicy?

Tak, tak. Co to się stało? Czemu już cię z nami nie ma? Być może ktoś się dowiedział, dlaczego nie chodzę. Mogliby na przykład zacząć pytać, jak się czuję, co z tymi badaniami. Bałem się po prostu. To nie jest nic prostego. A kiedy już poszedłeś do tej szkoły specjalnej, tam były osoby, które utożsamiały się z tobą, dlatego że one również miały swoje problemy. Więc tak, czy dobrze myślę? Tak.

No i spośród tych kilku kierunków do wyboru, no jakoś właśnie ten technik masażysta przypadł mi najbardziej do gustu. A dlaczego wspomniałam na samym początku, że właśnie okoliczności wpłynęły na ten wybór? A dlatego, że tutaj powiedz, czy się zgodzisz ze mną, że dużo osób niewidomych pracuje w tym zawodzie, bo nie jest to zawód właśnie wymagający jakichś tam wysiłków wzrokowych,

to tutaj będą odsyłać. No na razie póki co jeszcze nie miałem, ale ten kurs no jednak był dosyć niedawno, bo jakieś mniej więcej 4 miesiące temu. A teraz takie pytanie, bo często Twoi pacjenci określają Cię mianem cudoręcznego masażysty. Powiedz i jak się do tego odnosisz?

Ja na przykład postrzegam Cię jako właśnie takiego człowieka bardzo zdystansowanego. Pomimo Twojego stanu zdrowia, pomimo tego, co przeszedłeś, pomimo tego wszystkiego, Ty się dobrze trzymasz, masz duże poczucie humoru, czego tutaj może nie zaprezentowaliśmy, ale tak prywatnie to tak jest. I żyjesz i patrzysz na to, żeby właśnie żyć tu i teraz, żeby było dobrze.

Tak, takie drobne rzeczy, które cieszą, a myślę, że warto. Będziemy już powoli zbliżać się do końca, ale jeszcze nam powiedz, czy masz jakieś motto życiowe? Na pewno masz jakieś motto życiowe, którym się kierujesz na co dzień. Kiedyś pamiętam, chyba już po pracy, gdy już czyściłem gabinet, przebierałem się, jakoś tak nasza mnie taka myśl, taka można powiedzieć nawet trochę filozoficzna, że jeżeli pracujesz z czyimś ciałem, to nie wstydź się swojego.

Dobrze, tak więc dobrnęliśmy do końca. Łukasz, bardzo Ci dziękuję za rozmowę, za przybycie tutaj. Ja również dziękuję za zaproszenie. A Was, drodzy słuchacze, zapraszam do odsłuchania kolejnych odcinków. Dziękuję, że byliście z nami. Trzymajcie się, na razie.

Witajcie kochani, ja nazywam się Anastazja i bardzo mi miło gościć Was w moim podcaście Pod Jednym Niebem. Jesteście gotowi? No to zaczynamy!