Anastazja

Witajcie kochani, ja tak jak już wspomniałam nazywam się Anastazja, jestem studentką dziennikarstwa i komunikacji społecznej na Uniwersytecie Ignacjanów w Krakowie i w tym podcaście chciałabym poprzez rozmowy z różnymi ludźmi przybliżyć Wam perspektywę postrzegania świata przez osoby z niepełnosprawnościami. I pomimo, że określenie to brzmi dość dosadnie, w rzeczywistości takie osoby bardzo często, bez większych trudności, funkcjonują jak reszta społeczeństwa. Oni po prostu robią to

Słysząc określenie niepełnosprawny, ludzie mają w głowie różne wyobrażenia, z których większość najczęściej niestety jest mylna, bo nie mając do czynienia z takimi osobami na co dzień, nie zdajemy sobie sprawy z wyglądu sytuacji.

Hmm, ale zaraz, czy faktycznie? Może tak naprawdę nie mamy do czynienia ze świadomością dotyczącą obecności takich ludzi wśród nas, gdyż np. nie afiszują się z tym na prawo i lewo, a wada sama w sobie nie jest zauważalna na pierwszy rzut oka. Tutaj postawię tezę, a mianowicie każdy z nas jest nie w pełni sprawny w jakichś dziedzinach życia, czego skutkiem jest potrzeba pomocy czy wsparcia ze strony bliźnich.

I to jest całkowicie normalne, dlatego nie wyobrażam sobie, żeby osoby słabsze, potrzebujące były w jakikolwiek sposób traktowane inaczej czy gorzej ze względu na to, jakie są. Dobrze, ale żeby zbytnio się nie rozwodzić, bo na ten temat można by wprawdzie mówić dużo, ale wróćmy może do tematu głównego dzisiejszego odcinka.

A więc, co ten podcast ma w ogóle na celu? No przede wszystkim chciałabym pokazać, jak wygląda życie widziane z nieco innej perspektywy, czasem nawet niewidziane, gdyż naszymi gośćmi będą w głównej mierze osoby borykające się z problemem wzroku.

I teraz co po niektórzy pomyślą sobie, no ale dlaczego akurat taka dziedzina, dlaczego akurat takie osoby? No słuchajcie, z prostego powodu, ponieważ ja osobiście bardzo identyfikuję się z takimi osobami, gdyż jak niektórzy już wiedzą, niektórzy może nie, to się dowiecie, bo nie jest to jakąś wielką tajemnicą, ja również bardzo słabo widzę, bardzo słabo.

Czy się tego wstydzę? Nie, ponieważ nie jest to zależne ode mnie i nikt inny, nikt z Was również nie powinien się tego wstydzić. I teraz, kochani, przedstawię Wam tak bardzo pokrótce moją historię. Otóż do trzech lat widziałam bardzo dobrze, wprawdzie nie jak soku, ale na poziomie zadowalającym. Po tym czasie, właśnie w wieku tych trzech lat,

W silniejszym oku wdał się stan zapalny, do tego wysokie ciśnienie. Jeszcze byłam alergikiem, to był maj, więc wszystkie piłki, wiecie, się zebrały i wstawiły przeciwko mnie. I już wtedy, po tym czasie, nigdy moje oko nie ujrzało więcej światła dziennego. Natomiast drugie towarzyszy mi aż do dzisiaj. No niestety stopniowo traci ono swoje zastosowanie.

Mówiąc wprost, niewykluczone, że za kilka lat jedyne czym będzie mi dane patrzeć będą tylko oczy wyobraźni. Żyjąc tu i teraz staram się nie myśleć o tym, jednak ta świadomość zawsze gdzieś tam pozostaje z tyłu głowy, a czasem mam wrażenie nawet z tyłu serca, ponieważ boli to. Myślenie o tym boli, dlatego staram się myśleć jak najmniej.

A tak nawiasem mówiąc, wiecie jaki jest plus niewidzenia? Że nie widzi się problemów, ani przeszkód, ani trudności.

Z reguły niechętnie mówię ludziom o tym, że postrzegam wszystko ciutkę inaczej, a spowodowane jest to najzwyczajniej tym, że po prostu nie lubię, gdy moje życie czy też moje myśli kręcą się wokół jednego tematu. Wiadomo, gdy potrzebuję coś zakomunikować, gdy potrzebuję pomocy, oczywiście, jak najbardziej, ponieważ tak jak już mówiłam, nie wstydzę się tego.

Natomiast nie chcę, żeby to było głównym tematem wszystkich moich rozmów. Mam nadzieję, że rozumiecie o czym mówię, a jeśli nie, to przynajmniej staracie się zrozumieć. Po prostu czuję się i chcę się czuć na równi z innymi i żyć podobnie.

że tak powiem normalnie, tak? W tym miejscu nie mogę nie wspomnieć o tym, jak bardzo jestem wdzięczna za wszystkich wyrozumiałych, życzliwych i empatycznych ludzi napotkanych na swojej drodze. Wy wszyscy, którzy jesteście aktualnie ze mną, wspieracie mnie. Dziękuję Wam. Po prostu. Nawet nie zdajecie sobie sprawy, ile znaczy dla mnie Wasza otwartość i obecność.

I tutaj kolejny powód powstania tego podcastu, a mianowicie uświadamianie społeczeństwa. Słuchajcie, w dobie XXI wieku ciągle mówi się o tym, jak to nie należy odrzucać osób biednych, czy ignorować słabszych, potrzebujących. No i wszystko fajnie, wydawałoby się, że trafia to do ludzi, a tymczasem, spoiler, nie do wszystkich trafia, niestety.

Przykładowo widząc w sklepie kogoś, kto wygląda bądź zachowuje się w specyficzny sposób, ludzie patrzą na takiego człowieka wzrokiem mówiącym, skąd to takie stworzenie się tu wzięło? I to jest przykre.

Dlatego tli się wewnątrz mnie takie światełko nadziei, że po wysłuchaniu takich czy innych historii ludzie bardziej otworzą się na innych, a także nauczą się umiejętnego pomagania. Bo tutaj taka uwaga, sztuką nie jest tylko chęć pomocy, ale sztuką jest również pomoc umiejętna. Przykładowo często możemy napotkać taką sytuację, na przykład na ulicy. Podchodzi do nas osoba, która chce nam pomóc.

wszystko fajnie, tylko że chce nam pomóc w sposób nieumiejętny, nie taki, jak potrzebujemy. I zamiast się zapytać, to próbuje na siłę coś zrobić. I później jest, o, bo chciałem pomóc, a ktoś nie chciał i był taki w ogóle arogancki, to ja już więcej nie będę pomagać.

Nie, nie o to chodzi. Należy podejść, zapytać się, czy ktoś w ogóle tej pomocy potrzebuje, jeśli tak, w jaki sposób i tyle. Świat od razu będzie piękniejszy. Nauczmy się tego. Narasta we mnie ogromne pragnienie, aby ludzie emanowali dobrocią i chęcią pomocy.

Mówię teraz o wszystkich ludziach, bo słuchajcie, każdy z nas jest istotą społeczną i potrzebuje bliskości. Każdy czasem sobie nie radzi, potrzebuje pomocy czy wsparcia ze strony bliskich albo dalszych. Nikt nie jest perfekcyjny. No nie powiecie mi, że jesteście perfekcyjni, bo po prostu wam w to nie uwierzę. Każdy czasem nie wyrabia.

I nikt, naprawdę nikt nie powinien się wstydzić tego, jaki jest, dopóki nie ma na to wpływu. Tutaj ciekawostka. Macie wpływ na swój charakter, dlatego dbajcie i pielęgnujcie go jak tylko możecie. Korzystajcie i żyjcie pełnią życia, tak jak ja się staram. Pomimo licznych wątpliwości, które są w mojej głowie, w sercu jest też pewnego rodzaju spokój.