Chantal

Wij waren naar Ajax omdat Teddy, die was mascotte. Ja, dat is leuk. En dan krijg je zo'n mail. Wat leuk dat je mascotte wil zijn. Vond ik best wel gekkig klinken eigenlijk. Want dan stel ik me voor in zo'n pak met zo'n heel groot hoofd. Maar het is gewoon als je zelf in een Ajax pakje. En dan mag je met de Spelen meelopen. En Ted mocht met Gary meelopen. En die was helemaal, dat is een voetballer geweest.

Ik vraag me niet te veel erover. Gewoon Kai. En die voetbalt. En die kan heel veel met een bal. Het is een hele speciale jongen. Die ramt dat veld over. En helemaal trots. Recht terug. Ik zag dat filmpje joh. Maar ik vond hem ook ineens een soort... Volgens mij stuurde ik jou dat. Ik vond hem ineens een soort filmster ofzo.

Hij had een soort look. Jij dacht, this is the moment. This is the moment. I'm walking with Guy. Hij had een goede blik. Zo lief. En hij had de spelers een handje gegeven. Ook Weggorst. Weggorst is een reus, man. Weggorst is een beest van een vent, mama. En we zaten achter de spelers. Het was geweldig. En Finn, die komt eigenlijk al zijn hele leven ook weer met zijn vader bij Ajax. Vak 21 zaten ze altijd. Ik was een beetje

bang dat Vin misschien één kind zou wegduwen en dan het kleine pakje aan zou trekken en dat Vin dan eigenlijk aan de hand van een speler. Stiekem had hij dat wel gewild. Absoluut. En het was ook weer teen, teen. Het begon al in de parkeergarage. Daar gingen we parkeren. Stress, stress. Want we waren perfect op tijd, maar toch stress. Ja.

Toen maakte ik de desastreuze fout om te zeggen, eigenlijk is dit een soort Efteling voor mannen. Nou, toen werd ik echt met de nek aangekeken. Gezant. Mama, hou je mond. En wat was de gelijkenis, vond jij? Nou, dat ik dacht, ja, verheugings. Mannen naar Ajax. Ah, oké. Snap je? Dat is heel positief. Het is heel positief. Ik dacht, ja, dit is ook een soort, ja, pret.

Ik denk dat jij dit niet met een soort positiviteit hebt gezegd. Dat je die zin een beetje naar beneden eindigt. Misschien wel. Maar ik bedoelde het echt recht vanuit mijn hart. Ik dacht, oh ja, ik snap dit wel. Je ziet natuurlijk veel mensen verheugd. Wij komen bij een ingang. Verkeerde ingang. Ik zeg, Finn, er staat toch heel duidelijk waar we moeten... Nee, nee, kom. Ik had een app. Die had Finn opnieuw geïnstalleerd. Omdat ik het natuurlijk allemaal weer niet goed had gedaan.

Moesten we daar bij het poortje nog weer in verifiëren? Stond ik weer met mijn rijbewijs? Want ik heb mijn rijbewijs. Stond ik dat weer in te scannen en te doen op een stoep met een tas erachter? Toch niet de goede. En weer terug, andere ingang. Weet u misschien waar de mascottes zich verzamelen?

Nou, een hele hoop. Toen stond daar natuurlijk een groepje kinderen die nou allemaal mee het veld op moesten. Dus even, ja, zullen we wel nu gaan, Tim? Ik zeg, nee, we wachten even tot ze binnen zijn. Komen we daar binnen? Nee, Tim, kom, we moeten naar voren, we moeten naar voren lopen. Want we moeten, kijk, Ted kan ieder moment, ze gaan het veld bekijken. Ze gaan eerst even wennen aan het veld.

Dus ja, je was al kapot. Ik was al kapot voordat de wedstrijd begon. Ik was natuurlijk hyper emotioneel. Finn ook, die dan zei ja, daar zat ik altijd het vak bij mijn vader. Ja, het was wel echt weer. Ja, ik vond het echt geweldig. Ik ben zelf ook Ajax fan en ik wil nu voor Finn een seizoenskaart gaan aanschaffen.

Maar daarom ben jij nu ook in het rood. Ik ben in het rood gekomen en daarom zei jij ook die witte broek en die witte jas. Kijk, dat had ik even in de kast hangen. Nou, ik ook. Ik had er niet bij nagedacht. Maar dat zal ik de volgende keer wel... Dat jij dan in een spierwit pak met een rode blouse naar Ajax gaat. Dat je daar op de tribune zit. Ik weet niet of Teddy dat zal waarderen. Ik weet het ook niet, maar ik zit er wel. En hij kreeg ook nog een diploma, een mascottendiploma. Het was allemaal weer fantastisch gedaan en...

Ja. Ja. HAVO. Wat had je aan? Wat had ik aan? Nou, ik had wel bijvoorbeeld een tuinbroek. En die had ik zelf dan allemaal chloor opgegooid. Zodat er een soort van leuk patroon zou ontstaan. Wat eigenlijk wel was mislukt. Maar vooral, die broek stonk heel erg. Na die chloor? Ja, want ik was eigenlijk een wandelende chloor. Wel schoon? Wel heel schoon en fris. Geen enkele bacteriën die zich op mij nog kon vestigen.

Maar ook weinig mensen om me heen. Gewoon een eiland van gloor. En je haar? Mijn haar, dat ging ik altijd een beetje toeperen. En ik wilde natuurlijk heel graag... Zo mooi dat je dit doet. Mijn haar ging ik wel een beetje toeperen. Mijn haar ging ik een beetje toeperen. En ik had ook clownschmink, een beetje wit. Want ik wilde natuurlijk eigenlijk op Nina Hagen lijken. Maar ik had daar niet de know-how voor. Had je dan ook zwart haar?

Ja, ik had zwart haar. Ja, zeker. Daar ging je kleuren? Nee, ik heb heel donker haar natuurlijk. Zou ik nu niet meer zeggen, want ik weet niet wat er nu gebeurd is. Uit welk potje er nou, in welk potje er geroerd is. Maar ik had heel donker haar en dat ging dan een beetje toeperen. Een beetje, ja, Suzy en de Banshees-achtige look wilde ik hebben. En ging je dan nog iets lichter je foundation doen dan je was? Ja, zeker. En dan zwart op je ogen?

96, 97, kan dat? Ja, 96, 97. In dat jaar, precies dat jaar. Want in 2000 studeerde ik af. Dat wij er dan allebei hebben lopen scharrelen daar in die kantine. Ken je die koek nog? Ja, de chocolate chip cookie, toch? Ja, die dunnige, echt grote koek. Veel te grote koek eigenlijk. En je had ook een haverkoek met havervlokken. Ook lekker. Vond ik ook heel lekker. Ja.

Ja, leuke school. Maar hij staat er nog steeds, op de Jodenbreestraat. Hij staat er nog steeds. Heb je niet, als je daar langs fietste, altijd wel een nostalgisch, melancholisch gevoel? Zeker. Maar het is zo lang, ik kan me niet meer voorstellen. Ik ben er ook nog wel eens binnen geweest. Met die lift daar, en tiptop, theatertiptop. Ja, het is zo lang geleden. En ik schrik altijd weer. Ik denk, oh jeetje. Ja. Ja, dat is echt een ander leven. Ja.

Ja, en dan altijd ook dat... Op een moment dat ik denk van, oh nou, lekker. Ja, maar ook zo van, we moeten dat eigenlijk van... Dat jij dan al die rommel maakt. Ik heb altijd het gevoel dat ik enorm rommelig ben. Ja, dat is ook de boodschap.

Ja, waarom doe je dit zo? Wat is het nou? Jullie zijn allemaal rommel. Mijn kant, hij zei wel deze week... Mijn kant van de slaapkamer is helemaal opgeruimd. Met andere woorden, jouw poepkant... waar allemaal poep ligt met drollen en pies... en oude sokken, niet...

En ook vaak als kleding in kasten wordt gegaan. Dan wil ik het liefst zelf doen. Anders ligt er een shirt van Ted bij mij. Of een broek van de jongens. En mijn broeken liggen bij de jongens. Dat wil ik gewoon nooit meer meemaken. Ik denk dan, waar ben je mee bezig? Op mezelf wonen. Wat ik nou toch weer zag. Nou, wat ik nou toch weer zag. Maar eigenlijk niet weer. Wat ik nou toch zag. Zielig is de dode kraanvogel. Ja.

Dus ik kan niet één ezel kopen. Als jij een ezel wil kopen, vind ik het goed. Maar dan moet je er altijd een ezeltje bij kopen. Want een ezeltje alleen... Eén ezel al heftig. Laat staan dat je er twee moet kopen. Ja, maar dan kunnen ze met elkaar lekker spelen natuurlijk. Eén ezel is...

Oh ja, als je een bovenwoning hebt, vind ik dat wel heftig. Dat is waar. En kijk, we hebben ook al Evert erbij. Dus dan heb je twee ezels of één ezel en Evert. De bever. Ja, Evert de Gevert. Kijk, dan... Ik zou Evert Zandgoed zijn huis niet hebben.