Chantal

Ja, maar niet vallen, want ik dacht dat je nu ging zeggen van vallen. Nee, als het echt sneuvelen is en je breekt iets, dat niet. Maar mensen die struggelen met de gladheid, waar ik er zelf ook een van ben. Ik ben zelf keihard ook onderuit gegaan op mijn rug. Ik weet ook waar. Ja, het was op een bepaald eventachtig gebeuren met mijn kind. Mam, gaat het? Ben ik echt onderuit gegaan, ook als een kakker lag op mijn rug. Zagen we dat?

Ja, dat denk ik wel, ja. Ik lag echt als een beetle, als een kever op mijn rug met mijn pootjes zo, met Ted naast me. Mam, mam, gaat het wel? Ja. Wat wou ik nog? O ja, je moet als een pinguin lopen. Ja, de tip is nu al te laat, want echt de eerste gladheid is voorbij. Maar hoe loopt een pinguin dan?

Nou, je moet niet gaan glijden, maar een penguin loopt waggelend zo en die tilt zijn voetjes op. Dus die stapt op het ijs eigenlijk? Ja, die stapt op het ijs. En je moet ook niet, want de normale mens loopt... Die rolt zijn voeten af? Die rolt zijn voeten af. Dus die loopt gewoon zo. En penguins die rollen niks af, dus die stappen gewoon. Dus dat moet je dan doen.

Ik doe dat nog eens één keer met je handen. Dat hoe de normale mens loopt. Ja, dan zie ik toch de danser in jou. Weet je dat? Ik kan dat denk ik niet zo sierlijk als dat jij dat daar weer zit te doen. De Michael Jackson. Hier, kijk eens even die hands. Ik heb...

Geen zin meer om over mijn handen te praten, dus ik ga over wat anders praten. Ik was naar Liverpool met mijn zoon, mijn oudste, die ging naar auditie doen op een Music Academy. Hoe heette de zaal waarin hij auditie deed?

Ja, daar stuurde ik jou een foto van. Ja, dat heette de Paul McCartney Auditorium. Nou, klinkt dat fancy of klinkt dat fancy? Ja, maar het is ook... Ik heb daar natuurlijk met mijn hart buiten mijn lijf gezeten. Want dat heeft dan niks te maken met dat je zelf op zo'n school in Amsterdam hebt gezeten. Maar gewoon dat je met je oudste kind...

gaat dan misschien uit huis. Nou ja, daar komen we nu nog niet op. Want dan ga ik alleen maar huilen. Dus daar hebben we het dan maar over. Maar ik was daar en

Ik vond dat gewoon een hele emotionele dag. Want hij was heel relaxed. En ik ben natuurlijk dan wel zo'n moeder die de hele tijd zegt... Heb je ingezongen? Als je nog ademhalingsoefeningen wil. En je schouders naar achter. Die arme jongen. Op een gegeven moment kon hij me echt wel...

En de Paul McCartney auditorium duwen. Hij dacht hou je kop. Maar toen appte ik jou nog. En ik had ook mijn moeder aan de telefoon. Toen zei ik nog van op dit moment. Want al die zalen klonken allemaal muziek en zo. En toen dacht ik op dat moment had ik bijna gewild dat ik er geen verstand van had. Ja.

dat ik kapster was of zo. Want dan had ik daar rustiger gezeten. Maar nu, omdat je zelf 180.000 audities hebt gedaan... en ook op zo'n school... weet je te veel hoe die spanning is. Dus ik dacht... ik wist precies hoe hij zich voelde. Maar ja, dat is nooit hetzelfde. Maar...

Toen weet ik nog dat ik dacht van nee, maar het is ook wel weer fijn dat ik weet hoe het is op zo'n school, want dan zit ik hier toch relaxed. Nou, ik zit op mijn telefoon, want als ouder mag je helemaal niks doen, moet je beneden in de kantine wachten.

Dus ik zat eigenlijk niks te doen. Op een gegeven moment hoor ik uit een ruimte. Stop this, stop this, I don't want this. Echt een ruzie. En ik had mijn telefoon in de oplader. Maar je bent in Engeland, dus je hebt ook zo'n adapter. En het is best een oud gebouw. Dus ik storm van die stoel. Want het was een ruimte en de deur was open. Ik storm van die stoel. Ik trek die oplader mee, die adapter. Ik trek een stukje het stopgeluid.

contact mee, want dat was een labiel stopcontact. Zo heeft Paul McCartney het nooit gewild. Zeg ik er even bij. Ik stoor om die ruimte. Wat is het? Wat is het? Ja, ook heel goed. Ik had altijd heel goed Engels. Wat is het hier? Wat is dat hier? Maar toen kon ik het op dat moment niet. En ik heb dus net gezegd tegen mijn moeder, nee, maar het is ook wel weer fijn dat ik weet wat voor omgeving dit is en dat ik thuis ben in de wereld van toneel en muziek.

En dan heb ik dat dus net geschreeuwd tegen twee mensen. Er zitten twee mensen aan de tafel en dan zegt hij... Oh, I'm so sorry, we're just practicing for an audition.

zijn ze gewoon een scène aan het oefenen. Hoe dom is dat? Je weet, je bent op zo'n fame academy. Een creatieve scenery had je aangeboord. Ja, en net dacht ik nog van... nee, maar het is wel goed dat ik in dit vak ook zit. Want dan weet ik welke omgeving ik ben. Dan gedraag ik me normaal veel beter dan mijn man hier had gezeten. Want die weet natuurlijk helemaal niet hoe dat allemaal werkt... op zo'n creatieve, artistieke school.

Heb ik daar bijna een vrouw gered, dacht ik. Bijna een man in zijn nek geslagen. En wat zei je? Oh, it sounds really... Dus zei ik... Oh, I'm so sorry, of course. Yes.

No, but I'm an actress myself. And I was in a musical. So I know when you're acting scenes. But I thought you were in a fight. So bye. And that's why I said, wat is dit? En dat spijt me. Maar toen zei ik het later tegen James. Toen we buiten stonden. Eind van die dag. Hij zei, als ik hierbij was geweest. Oh, dat is zo erg geweest.

Nou, ik zeg nee. Ik ben maar blij, want ik ben zo'n moeder die meteen wil redden. Dus misschien had ik wel een vrouw gered van een man. Maar ja, dat sloeg natuurlijk helemaal nergens op. Dus dat was mijn genante moedermoment. Elk eigen bedrijf start als een droom. Maar eentje beginnen kan best overweldigend zijn. Je bent tegelijk ontwerper, marketeer en logistiek manager. Gelukkig is er Shopify.

TV Gelderland 2021

en start vandaag nog voor 1 euro per maand op shopify.nl. Weet je wat ik zo lief vind? Dat je dan zegt, ja, ik moet er niet aan denken... dat hij dan het huis uit gaat. Daar gaan we het niet over hebben. Maar je gunt hem wel die auditie en je gaat met hem mee. Dus tegelijkertijd geef je hem ook een klein duwtje. Want hoe fantastisch is het dat hij nu al weet... wat zijn richting is, wat zijn pad is. En of dat forever is, weet je niet. Maar hij weet het nu al. Dat is wel echt fantastisch.