Daniëlle

Dat ik tegen haar zijn ook tegen mijn man heb gezegd. Ik trek dit niet meer. Ik vind dit niet leuk. Maar tegelijkertijd is het helemaal niet erg genoeg. Het functioneert prima. Niemand ziet wat aan hem. Hij loopt niet zwalkend over straten. Uren in de kroeg. Alles wat je je voorstelt bij een alcoholist. Dat is hij niet. Maar het is niet mijn man. Die daar dan s'avonds op de bank zit. Met wie ik...

die fijne relatie hebt. Nee, totaal niet. Nee, nee, nee. Hele andere reacties dan die je normaal zou geven. En dat is dus op een gegeven moment verergerd. Dus eerst in de coronaperiode.

Overigens niet door corona. Daar deden we verder niet heel veel mee. Dus dat heeft ons niet zo heel erg geraakt verder. Maar wel het feit dat we natuurlijk veel meer thuis waren. We hadden altijd bij ons buiten. Mocht iedereen altijd langskomen, een feestje vieren. En de jongeren uit de buurt kwamen dan. En dat was bij ons altijd heel gezellig. Ochtends altijd koffie, uurtjes. Dus wij hadden eigenlijk gewoon een hele leuke tijd. In die coronatijd. Als het maar buiten was, dan hadden we verder nergens probleem mee. Dus we deden lekker met warmen.

Maar dan gaat het natuurlijk ook gezellig drinken. Dus toen kwam het... Ik dan niet, maar de mensen om me heen wel. En dat haalde ik ook in huis. En dat vond ik hartstikke gezellig. Toen is het er wel ingeslopen dat het nog normaler werd.

En is het nog normaler dan, om daar een beeld bij te krijgen, dat je eigenlijk elke avond in die staat van zijn belandde? Of nagenoeg elke avond? Elke avond. Gewoon elke avond? Gewoon elke avond. En dat drinken begon dan voor het avondeten, na het avondeten? Ja, dat werd steeds vroeger natuurlijk. Op een gegeven moment was het zes uur, toen was het na het eten. Toen was het voor het eten, toen was het middags vier uur. Wat drinkt hij? Voornamelijk zwaar bier en wijn.

Ja, het hele lieve, zorgzame... Nou, hij is niet lief dat ze verkeerd wordt. Ontzettend zorgzame man. Heel opgeruimd en netjes. Hij doet zijn dingen. Wat hij moet doen, doet hij. Hij legt zijn bijdrage volledig. Wel meer dan ik, denk ik. Ja, meer zelfs. Ja, dat is altijd wel een beetje... Misschien een stomme vraag, maar wat is je probleem?

Nou ja, het is erger geworden. Steeds veel erger. En inmiddels is het zo erg dat hij overdag ook drinkt. Dat houdt hij zeker op werkdagen heel erg tot het minimum. En hij functioneert dan ook prima. En hij is gewoon ontzettend goed in zijn werk. Dus dat leidt er echt niet om. Niemand werkt er iets van. Maar ik weet het. Want ik hoor hoe hij reageert.

En dat is anders. En inmiddels is het zover, na de afgelopen twee jaar gegroeid... dat hij een hele nare dronk heeft. Hij is agressief, boos. Niet fysiek agressief, maar verbaal. Boos, aanvallend. Op jou ook? Op mij. We hebben iemand bij ons inwonen, mijn tante.

Is het jouw tante? Het is eigenlijk helemaal geen familie. Dus je noemt haar gewoon tante? Wij noemen haar gewoon tante. Dat is zo gegroeid. We kennen haar al heel lang. Ze woont al een hele tijd bij ons. Ze heeft het moeilijk om zich veilig te voelen. En bij ons voelt ze zich veilig. Dus we hebben op een gegeven moment gezegd. Ga lekker met ons mee verhuizen. Ik stel nogmaals de vraag. Maar wat is je probleem dan nu? Het is natuurlijk gewoon niet leuk thuis.

En dan gaat het weer een week heel slecht. En dat wordt slechter, dat bouwt op. En dan zegt hij, ik ga weer stoppen. En dan gaat hij stoppen en dan heb je tegenwoordig pilletjes voor. En dan kan hij, dat helpt dan. Maar wat is jouw, nogmaals, wat is jouw probleem dan? Dat het heel onbehagelijk is, dat snap ik. Ontzettend onbehagelijk.

Dat is mijn alles. Dat is de meest geweldige man die ik me kan voorstellen. Voor mij en de mensen om me heen. Het is gewoon een briljante man. Maar op het moment dat hij gedronken heeft... en dat is dus steeds vaker, steeds meer, steeds langer... dan herken ik hem gewoon niet. Het wordt steeds erger, steeds agressiever, verbaler, lastiger. Ontzettend kort lontjes.

En dat was het nog niet eens zo erg als nu. Dat hebben we ook uitgesproken. In het begin van onze relatie. Heb ik of hebben we de voorwaarden gesteld. Als je zegt ik ga weg. Dan meen je dat. Dus het is niet na een ruzie even. Ik ga weg. Dat vind ik geen veiligheid.

En dan denk ik dat het uit is. Dus ons beginpunt. En ook mijn beginpunt is. We blijven bij elkaar. Dus op het moment dat ik tegen hem zeg. Ik wil uit elkaar. Dan meen ik dat. En dan moet ik daar ook consequenties aan verbinden. En ik heb wel. We hebben gesproken. Dit is niet mijn leven. Ik wil dit niet. Dat weet hij. Maar ik ga niet. En eigenlijk heb ik besluit genomen dat ik helemaal niet ga.

Als ik mensen om me heen zie. Die in een nare relatie zitten. Of ongelukkig zijn thuis. Dan denk ik. Pak je biezen wat leg je. Je bent toch een zelfstandige vrouw. Hoppa. En ik doe dat niet. En ik heb er vaak over nagedacht. Er komen daar heel veel. Voor's en tegens. Blijven. Mijn man is gewoon ziek. Hij heeft alcoholist. Hij heeft een probleem. Dat is ook gewoon een ongelofelijke ziekte.

We zijn getrouwd. Het huwelijk is voor mij niet iets vrijblijvends. Dat is iets dat je aangaat. En dat is een commitment. Daar horen goede en slechte tijden bij. Toen ik een slechte tijd had, was hij er ook voor mij. En ik moet er ook voor hem zijn. En...

De vraag is natuurlijk alleen, hoe lang en tot welke prijs? Ja, waar ligt die grens? En waar is het nog goed voor mij? Maar waar word ik dan egoïstisch als ik te veel voor mezelf kies? Dus ik vind het niet erg om voor mezelf te kiezen. We hoeven niet naar een situatie te kijken dat ik niet voor mezelf durf te kiezen.

Twee vragen. Ziet hij de ernst van de situatie in hoe dat voor jou frustrerend voor jou is? Ziet hij dat in? En de tweede vraag is, heeft hij pogingen ondernomen om te stoppen? En zo ja, welke? Misschien eerst met de eerste vraag. Nou, allebei de vragen ben ik geneigd nee te antwoorden. Of dat helemaal eerlijk is, weet ik niet. Hij doet geen poging om te stoppen. Hij stopt regelmatig en dan is dat vier dagen. Maar dan weet hij eigenlijk al, er komt een moment dat ik weer ga drinken. Dat weet hij. En daar hebben we het heel vaak ook al over gehad.

in een reguliere circuit... zeg maar via de normale verslavingszorg... afvallen. Afkikken. Afkikken. Dat paste ook niet toen bij mij. Ik moest toen met ook span... wilden ze ook dat ik opgenomen werd. Ik heb daar uiteindelijk lang over onderhandeld. En dat is toen niet gebeurd. En ik heb het zelf gedaan.

Mag ik dan zeggen dat hij heeft opgegeven dat hij kan stoppen? Dat hij dat opgegeven heeft? Ja, ik eigenlijk ook. We hebben het wel onderzocht en nagekeken. Is het uitgesproken naar elkaar? We moeten hier allebei mee leven, niet? Nee. Niet met zoveel woorden? Nee, maar ook niet zonder zoveel woorden. Dat is gewoon niet uitgesproken. Ik heb de hoop opgegeven en ik denk dat hij het nooit echt van plan is geweest.

Het lijkt alsof je die stap niet mag nemen van jezelf. Nou dat je het zo zegt. Die heb ik wel een keer genomen. Dat floepte er toen uit. Dat was wel een hele stressvolle situatie hoor. Zowel voor hem als voor mij. Met verhuizen, gedoe thuis. Geld en dingen die niet lukten. En toen was het een keer heel erg. En op een gegeven moment zei ik tegen hem. Ik wil eigenlijk dat je vertrekt.