Gert

In verhouding is een maand altijd korter en korter. Als je twee jaar zegt, dan is één jaar de helft van je leven. Bij mij is één jaar het zestigste van mijn leven. Dus dat is zo voorbij. Ik ben 58, want die Ellen zegt altijd dat je bijna zestig bent. Dat is niet waar. Ja, dat is wel waar, maar je moet dat niet altijd benoemen, want...

Ja, zo gaan we niet beginnen. Wacht, is het een vuil verhaaltje? Ja, het is heel vuil. Maar het kwam allemaal een beetje samen deze week. Het was alsof...

Het was deze week, maar dat staat er volledig los van. Ja. Komen eten, heb je dat gezien? Ja, ik vind het een heel sterk seizoen van komen eten. Het was voor mij de beste week ever. Ja, voor de Nederlanders, het bestaat in Nederland ook het programma, maar het is een programma eigenlijk, in Nederland zijn het vijf bekende Nederlanders die bij elkaar komen eten, dus die elk om beurt een dinertje moeten organiseren. En in Vlaanderen heet dat komen eten, maar daar is het maar met vier bekende Vlamingen eigenlijk. Ja.

Ah ja, daar moeten we het straks misschien ook nog eens over hebben. Een throwbackconcert, gepresenteerd door... Manu van Acker. Manu van Acker. Dat heb ik gezien. En hij heeft zelf nog een liedje gezongen daar. Ja. Manu van Acker, ook even... Er zijn mensen in Nederland, hij is een opkomend televisietalent, hè?

En Manu, weet dat je dit verhaal dus wereldkundig gaat maken eigenlijk? Nee, daarmee dat ik zo in dubio was. Het zijn natuurlijk wel echt backstage verhalen uit de showbiz die misschien niet altijd de bedoeling hebben om het levenslicht te zien. Nee, ik snap het, ik snap het. Zeg maar dan even over Junior Eurozone. Wie stond er dan allemaal op dat podium? Want ik heb dat eigenlijk, voor mij ziet dat ver weg zijn hè?

Maar ze is niet geselecteerd. Nee, maar dat kan. Die krijgen duizenden inzendingen. Maar dat zit helemaal in dat nostalgiecircuit. En dingen heeft er trouwens ook aan meegedaan. Oliver van Bazaar.

Dus eigenlijk zijn daar wel... Eigenlijk is bazaar daar ontstaan, eigenlijk. Ja, ik weet niet of het daar ontstaan is, maar die hebben wel los van elkaar in een ander jaar allebei deelgenomen. Nee, maar dat je ziet dat succes van nu die reunie en dan... Ja, de mensen zijn op zoek terug naar nostalgie, hè. Ja. De concerten van K3 in Ahoy, de OG's, want zo heet dat dan, die zijn terug bezig. Het is ongelooflijk, dat succes. De mensen worden zot, hè. Die hebben het gevoel van terug hun eigen jeugd te beleven, hè.

Ja, op den duur werd dat een beetje... Ja, werden die kinderen wel overal een beetje misbruikt en werd dat wel iets te commercieel. Hoe bedoel je? Ja, er waren dan landen die dat echt op een heel andere manier aanpakten. Maar het bestaat nog, hè? Ja, maar bij ons waren dat zogezegde kinderen zelf die een liedje schreven en dat was allemaal heel leuk en heel... Maar ja, dan waren er landen die daar echt grote professionele teams achter zetten en een heel marketingmachine en ja, dan werden die kinderen eigenlijk een beetje... En daarom heeft ons land gezegd, om deze onzin doen wij niet meer mee. Eigenlijk komt het daar wel een beetje op neer.

Ja, is het veel moeilijker om als kind ergens simpel van te dromen? Je kunt zelf iets posten op TikTok en weet ik wat. De manieren om naar buiten te komen of bekend te worden zijn wel veel uitgebreider dan vroeger. Wat ook een soort stress met zich meebrengt. Dat zou kunnen, maar ik heb ook nog meegedaan aan een zangwedstrijd. Wat? Wat, aan de Soundmixshow of zo? Nee, nee, nee. De grote prijs Wilferdi.

Wat is dat? Wilferdi, dat was de zanger. Dat is onlangs een paar jaar geleden overleden. Een heel bekende zanger. Met zijn bekendste nummer? Christine is een heel bekende nummer. Wat is dan wel zijn bekendste? Ja, allee. Dan ga ik het noemen dat het totaal niet van Wilferdi is. Dus we gaan het daarbij laten. Nee, zeg eens. Echt zijn bekendste. Wat wij altijd zingen in de kroeg.

Nee, dat is niet Wilferdi. Dat kan niet. Wilferdi organiseerde elk jaar een zangwedstrijd. En dat werd georganiseerd door Radio 1. En onze moeder had gelezen in de gazet dat er nog inschrijvingen gezocht werden voor de grote prijs Wilferdi. En hoe oud was dat toen? Zestien jaar. En dan heb ik zelf een lied geschreven. En dan heb ik mij ingeschreven. En dan ben ik doorgestoten tot de halve finale. Ja, maar ja, hallo. En met hoeveel man zat je dan nog in die halve finale?

Ja, niet meer zo heel veel. Ik denk in de finale vier en in een halve finale acht. En zat Wilferdi dan in de jury? Wilferdi zat niet in de jury, maar die besliste wel alles. Ken je dat? Die stond zo opzij te zien. Ah, zo bedoel je. Hij was er wel. Hij was er altijd wel, ja. Maar dat was zoiets... Ja, dat was zo mee eindeloos. Veel voorrondes en dan halve finale en finale. En dan zat elke keer zo het café vol. En Wilferdi, die trad dan zelf op. En die... Ja...

Snap je? Dat was zo'n beetje voor wat volk begint te krijgen eigenlijk. Zeg, dat nummer, heb je dat nog? Dat nummer heb ik nog. Ik heb twee nummers gedaan, want dan in een halve finale moest ik een tweede nummer zingen. Mag ik het zingen? Mag ik het zingen?

Je moest zelf iets schrijven of je mocht ook... Nee, dat moest niet. Het was een zangwedstrijd vooral. Er waren dan ook mensen die kwamen een cover doen. Ja. Bijvoorbeeld Sylvie Melody, die kende je. Ja. Je moeder, die heeft ook nog meegedaan toen in dat jaar. Ja, die heette Olga Rendy.

Ken ik het precies van naam ook? Kan dat? Nee, dat kan niet. Olga Rendi. Dat was een artiestennaam. Ze waren allemaal van die zangers. Maar eigenlijk heb ik daar van heel die lichting, dat ik in zat, is er eigenlijk nooit iemand die echt serieus is doorgebroken. Dus ja, Bos, ik ben dus ook deelnemer geweest aan een zangwedstrijd. Om maar te zeggen, Marie is niet die enige die geprobeerd heeft om in een zangwedstrijd te breken.

Ze vond dat wel heel erg toen, denk ik. Dat is normaal. Als je als kind je inschrijft voor iets, dan denk je dat je heel veel kan zijn. Maar ja, als er tien dus tien zendingen zijn, dan is de kans klein. Ik had zoiets een tekenwedstrijd gewonnen. Een kleurwedstrijd.

Dus ik had zo'n kleurplaat ingestuurd en we kregen een bericht. Ja, Proficiat, u heeft gewonnen. Oh wauw, gewonnen. En dan kwamen ze aan de deur. Ja, wauw, en de prijs. Dat was zo'n prul. En voor we het wisten was ons moeder lid van de boekenclub.

Hoe bedoel je dat? Dat was een marketingtruc eigenlijk. Dus ze zeggen, je kind heeft gewonnen, ja, ja, maar ja, en wil je gelid worden van de boekenclub? Blablabla. Het waren gewoon heel veel kinderen die gewonnen hadden. Ja, iedereen won. En iedereen was er nou lid van de boekenclub. En dan moesten ze welke munt een boek bestellen, maar ja, wij lazen niet thuis bijna. Dus dat was een ramp, hè. Als moeder wist je ook nooit welke boek je zou bestellen. En als je niks bestelde, dan kreeg je een boek. Het kroonboekje heette dat.

Dan kreeg je een boek, dat is hun zelfbeslister, want je moest wel iets kopen, dat was contractueel verplicht. Dus ik dacht, ik weet niet wat dat gewonnen, maar eigenlijk was dat een grote marketingstunt. Voilà, nooit meer mogen meedoen aan de wedstrijd. Allee, goed, hoe zit het? Ja, er is een vraag van de luisteraar. Daar was ik al bang voor.

Nu is natuurlijk het vraagstuk, rijdt hij werkelijk niet goed? Of maakt Samantha hier een grote inschattingsfout? En denkt ze dat hij niet goed kan rijden? Want dat is natuurlijk een groot verschil. Want zelf vindt hem dus voor alle duidelijkheid dat er niks aan de hand is. Hij vindt zichzelf een topchauffeur. Ja, misschien is er ook niks aan de hand. En is het een topchauffeur?