Gert

En ja, dus de mensen hadden daar totaal geen vertrouwen in eigenlijk, als wij begonnen. Maar ja, dan kwam Plop op tv en Plop was direct ook een gigantisch succes. Ja, hoepilaboem, en dan waren we gelanceerd. En Plop werd dan groot in Holland. En dan zo, van het een kwam het ander en we waren vertrokken. Maar ja, dat is allemaal zo simpel niet geweest. Allee, ik bedoel, dat is een groot risico geweest. Dat is ondernemen, hè. Ja, maar je hebt het...

Je twijfelt toch niet met dat? Nee, maar ja. Ik zit hier zo te verantwoorden, maar daar is je niet in twijfel over. Ik wil je dat maar even vertellen. En dan zijn we de opnames van Samson en Gert daar gaan doen. In het begin, dat was geen studio, want daar waren ze nog aan het verbouwen. Dan zaten we in een soort van magazijn, waar we zo wat doeken hadden gehangen en die decors hadden gezet.

Maar dat was er ijskoud in de winter, dus dan hadden we van die mazoetkammonnen, maar dat maakte dan, ik weet niet, veel lawaai. Dus als je dan begon te dragen, moest er iets stilgelegd worden. Dus waren wij er allemaal onder vriezen. Kleedkamers waren er ook niet. Dat was dan ergens in zo, ergens in een kotje achteraf. Dat je moest zitten op stoelen met zo wat tapetjes op de grond, voor niet op de beton te zitten enzo. Ja, als je natuurlijk die afleveringen ziet, dan kun je dat er niet aan zien, maar wij hebben dus helse tijden beleefd. We hebben daar...

Maar dat zijn ook de leukste tijden, toch? Zodat het begint? Ja, achteraf, als je erop terugkijkt, is dat allemaal leuk. Vond je dat ook niet leuk? Jawel, maar op het moment zelf, dat is... Dan denk je soms, waar zijn wij aan begonnen? En dan zo'n kantine of zoiets, dat was er ook niet. Er was een ruimte en dan lieten we smiddags brooien komen, of een keer pizza, of dan reed iemand naar het frituur. Dat soort dingen allemaal. Was het niet zo dat je dan tijdens je opnames een volledige bak cola leegdronk? Ja.

Dat vind ik zo'n verhaal. Dat kan ik moeilijk geloven. Dat was eigenlijk nog vroeger. Dat was voordat we in Schelle zaten. Dan namen we op in een heel klein studio in Brussel. In de Moutstraat. Dat was een studio die was eigenaar van de ASLK. Dat was een bank. Die bestaan hier ondertussen. En wij draaiden daar. En er stond boven zo'n frigo met een cola-automaat. Dat was zo'n systeem. Je moest flesjes eruit schuiven. Dat was een heel raar systeem.

Dat waren opnamedagen die begonnen om zeven, acht uur morgens. En dat duurde soms tot twee, drie uur nachts. Tegen die tijd had ik een volledige bak cola naar binnen gegoten. Om wakker te blijven. Dat waren zo'n zware dagen. Dat was het enige lichtpuntje op de dag. Zo'n glazen flesje cola. Ja, zo'n glazen klein flesje cola. En daar hield ik energie van over. Ja, maar dat is allemaal niet gezond. Ja, maar dat waren maar twee, drie dagen per week hè.

Oké, dat waren maar 48 cola's per week eigenlijk. Dat valt mee. Dat zijn 7 cola's per dag. Dat waren maar 8 à 10 bakken per maand. Allee, bij de opnames hé. Nee, dat is echt waar. Allee, eigenlijk een wonder dat je nog geen suiker hebt ofzo. Of heb jij wel al suiker? Nee, ik denk het niet. En dan in dat klein studio, dat was zelfs zo erg, dan hadden wij zelf geen eigen kleedkamer ofzo. Dan zaten wij allemaal in één kleedkamer, wat ook de schmink was.

En als ze dan eens een beest bij de opname kwam, dan moest dat ook nog mee in die kleedkamer. Dan zaten we er soms mee een krokodil in een kooi. En dan allemaal daar moeten schminken en omkleren. Je zou het ook allemaal niet meer mogen doen, hè? Nee, nee, nee, dat zeker niet. We hebben heel veel dingen gedaan die je nu niet meer kunt doen. Met je kamer.

We hebben alle beesten dat er bestaan in Samson en Geert zien passeren. Een kameel, een olifant, een krokodil, een beer, apen, alle vogels, alles. Een koei, alleen noem de struisvogel die nog een ijgel met een jeansbroek gescheurd heeft aan mij.

Echt waar, met z'n poot, zo'n scheur in m'n broek. Elk beest. We hebben een parkeet gehad, dat heeft op een uur stilgelegen, omdat Danny Verbist, de man die Samson speelde, dat was een vogelaar, die kende veel van vogels.

En dat was zo'n opname met een paar kitchen en dan moesten we dan zo stil zitten. En dan zeiden ze, ja, we moeten zien dat dat niet gaat vliegen. We moeten de vleugeltjes wat bijknippen. Dat deed ze, de vleugels afknippen. En dan kan hem niet weg. En dan knipte hij de vleugels af. Maar ja, niet goed genoeg of niet genoeg. En floep, poep, dat beest vloog naar boven en die ging daarboven zes meter hoog in een lamp zitten. En die zat er en die kwam niet meer terug naar beneden. Als je hem eerst probeert kapot te knippen, dan ben je ook grapweg.

Dus dan hebben wij een uur zitten wachten. Dan hebben we al het licht moeten uitdoen in de studio en een klein lichtje ergens neerzetten, want Danny beweerde dat hij naar het licht zou komen dan. Maar ja, dat gebeurde allemaal niet. En een aap is ook eens naar boven in de lampen gekropen, omdat hij het niet meer zag zitten. En die parkiet is dan op een gegeven moment naar beneden gekomen? Ja, ik denk het wel, ja. En dan hadden we eens twee hamstertjes. Castor en Pollux eten die. En ja, Kon Krukke moest die binnenbrengen. Alberto had een hamstertje, oh, oh, oh.

Dat Amsterdijke was een beetje wild en Koen Krukke was niet zo handig en dat was naar beneden gevallen. En dat potje was uit de kom. En toen? Verschrikkelijk. Ik weet het niet meer zo goed wat er toen gebeurd is. Dus die aflevering is Clara Kleijmans er in Amsterdijk? Nee, dat was nog een andere aflevering. Alhoewel, ik weet het niet meer. In elk geval, met beesten is het eigenlijk maar goed dat er nog strenger op toegezien wordt. Ja, maar voor alle duidelijkheid, toen was dat zo. Dat was normaal.

Ja, maar tijden zijn op dat vlak enorm veranderd. We hebben nog gedraaid met een krokodil. Die lag op de salontafel naast een telefoon en dan moest ik de telefoon afpakken. Maar heb je er nooit iets gevaarlijks mee meegemaakt? Jawel, dat is levensgevaarlijk, hè.

Ah ja? En die man van de krokodil zegt, ja, nou, als hij bijt, het is op zich niet zo'n probleem. Het enige probleem is dat hij niet meer loslaat. Ja, dat is een probleem, hè. Dus die bet u een arm niet af, maar die houdt u vast eigenlijk. Wilt hij nu onder water trekken of dat soort dingen doen? Dus, ja, je zegt dat voor mij gerust te stellen, maar dat is geen geruststelling, hè. Nee, dat is een ongeruststelling. Als je thuis komt met een krokodil aan je arm omdat de krokodil je niet meer wilt loslaten. En die bek is zo strafnootschend, je krijgt dat niet open, hè.

Nochtans is het al lang een hefboom voor open te trekken. Ja, maar het schijnt mee. Ieder mens krijgt dat niet opengetrokken. Dat beest moet iets kunnen. Dat is volgens mij het oudste dier ter wereld, een krokodil. Nu ben je even een straffe uitspraak aan het doen. Ken je ieder oude dier? Een mammoet.

Die leven niet meer. Nee, die leven niet meer. Schilpad. Ik denk een schilpad. Ja, schilpad, krokodil of haaien. Die zijn ook al heel oud. Ja? Ja. Ja, boh, nu wijken we volledig af. Ik zou het niet weten dat dat waar is. Maar boh, we hebben met alle dieren gedraaid. Een olifant die nog leeft. Suzie.

Hoe die leeft nog. Ja, ja, Suzy leeft nog. Die hebben het niet laten vallen, of die zijn het niet beginnen knippen. Dat was toen nog een kindolifant. Ja. En die was bijna door het decor gezakt. Hoe zou dat nou komen? Dat is er niet echt voor gemak, natuurlijk. Nee, natuurlijk niet. En een beer, die heeft de deur van de keukenkast eraf geklopt. Allee? Ja, die zat in de keuken en ineens... En dan, ja, een tijger hebben we ook gehad. Maar dat was eigenlijk een beetje... Dat was echt zielig. Dat was echt te zielig een tijger. Maar al die dingen zijn een beetje zielig, hè?

Ja, maar ja, ik spreek nu van gemakkelijk twintig, dertig jaar geleden. Dus dat zou nu niet meer kunnen. En gelukkig maar. Dat is eigenlijk een beetje dierenmishandeling. We mogen dat zeggen, dat is gewoon zo. Maar in die tijd, ja, dat was eigenlijk allemaal normaal. Alleen maar in ieder geval, proficiat met een mooie verjaardag.

Ja, ik ben... Van je derde kind? Nee, ik ben blij. En als ik dan op de radio enzo die anekdotes allemaal hoor, dan is het alsof heel mijn leven voorbij komt. Maar lijkt dat lang geleden of lijkt dat gisteren? Dat lijkt gisteren. Ja? Ja. Daarom zeg ik je nog eens, Fik, het leven gaat heel snel voorbij. Ja, maar dat weet ik. Ja. Maar bij mij lijkt dertig jaar niet gisteren. Ik weet er niet meer zo heel veel van. Ja, maar ja... Je zei dertig jaar. Allee, 31 jaar. Dus ja, maar dat is normaal. Het leven gaat altijd sneller, hè.