Jadwiga Fujawa

Ale po prostu ja od tego odchodzę, bo mnie po prostu męczy to kolejkowanie. I bawię się też dobrze z tyłu na koncertach. Wiecie, potańczyć, wiecie, pośpiewać. No, ale stanie przy barierkach oczywiście też jest bardzo fajne. No i co? No i myślę, że ja się bardzo dobrze bawię na koncertach, prawda? Śpiewam, tańczę.

Ja natomiast, no zgadzam się w 100% z koleżanką, no już odchodzimy od tego kolejkowania. Czy za tym tęsknię? Może trochę czasami, ale jak myślę sobie, że mam kolejkować, to no, to już wolę stać z tyłu. No i co, z tyłu też się można dobrze bawić, nawet lepiej niż z przodu czasami, mi się wydaje. Z przodu mimo wszystko, moim zdaniem stoisz, żeby nagrać dobre nagrania na Instagrama, a nie w sumie po to, żeby się jakoś super bawić. No zgadzam się w sumie. Jest tutaj coś z prawdy.

Taki, że no wiecie, popatrzy zawsze coś na was, czy coś. No to jak najbardziej to rozumiem i to jest super, ale ja uważam, że tu i tu jest spoko. W sensie, bo jak też widzę 55 raz jedną, inną, samą osobę, to to już nie jest takie, aż takie wow dla mnie.

Ja po prostu straciłam tą iskrę, mi się wydaje. Czyli już po prostu nie czujesz tego, jak wychodzisz z tego koncertu. To nie masz tak, jak miałaś, jak wychodziłaś z Kasperczyków za pierwszym razem. Nie mam tak. Może po prostu muszę znowu poczuć ten vibe tych barierek na przykład, może wtedy to wszystko by wróciło. Mhm, okej. Bo to jest jednak co innego zdanie przy tych barierkach, a z tego może dlatego ja tego już nie czuję.

Może, nie wiem, to nie tak, że mi się nie podobają te koncerty, bo mi się podobają, mnie jakby to jara, ale to już nie jest to, co właśnie na tych samych początkach jakby. No bo wiesz, no wtedy się wiesz, jarałaś, co nie, tym. Teraz to jest dla ciebie normalne. No. Że ty idziesz na koncert. Nie wiem. Że to jest nic nowego. No, znaczy wiadomo, że się cieszę, ale to już nie za pierwszym razem. No tak, oczywiście, rozumiem.

Co wtedy czujemy? Ścisk w brzuchu, łokcia w prawym barku, telefon na głowie, ręce na włosach, włosy wypadają, ręce wszędzie, ścisk, ból nóg, jakiegoś prawego buta na twojej lewej stopie, coś też w kolanie czujemy, ale tak do końca nie wiem co.

Bardzo się boję w ogóle o to, że będę krwawić. Ja się cieszę, że ja nie mam jakichś nie wiadomo jak długich włosów i że te włosy nie sięgają o te barierki, bo ja myślę, że ja bym była kurwa łysa.

Problemy nieraz. Może chcecie opowiedzieć o tych problemach, jakie napotkowałyśmy na swojej drodze? No to tak, no to ja z takich dramatów pamiętam tak. Przede wszystkim dla mnie największym jakby takim, największym właśnie koszmarem i smutkiem, który sprawił mi jakiś koncert, to nie był koncert, na którym byłam. To był koncert, na który nie mogłam się wybrać.

byłam kiedyś ogromną fanką. Dalej należy w moim sercu Jan Klausia. Był to grudzień 2021 i miałyśmy zakupione bilety na koncert właśnie tej bogini Leokadii, różowo-włosej. I niestety przez sytuację w kraju, jaką była właśnie choroba COVID, nie miałyśmy zaświadczeń o szczepieniu i nie mogliśmy wejść na koncert, bo wejście na koncert było tylko z zaświadczeniem ze szczepienia. No i myślę, że

Miałyśmy jeszcze problem z wiekiem, na przykład właśnie z koncernem Kacperczyków. Zawsze musiałyśmy mieć zgody, to jest problem, a właśnie na Kacperczykach naszej koleżanki, która jeszcze nie miała 16 lat, bo jak nie masz 16 lat, to musisz wejść jakby z opiekunem, dorosłym opiekunem. Ona nie miała 16 lat wtedy, ale no jakoś się udało, udało się wejść. A jeśli chodzi myślę, że o takie moje jeszcze problemy, no to

Myślę, że problemem było trochę to, że ja miałam 16 czy tam 17 lat, a chciałam jechać na koncert do Szczecina. Myślę, że mojej mamie to nie było do końca na rękę, ale mimo wszystko nie ograniczała mnie w tym jednak. Jednak mogłam jechać do tego Szczecina na ten koncert. Na pewno też była sytuacja, gdzie robiłam jej prezentację, czy mogę jechać na jakiś koncert, że bardzo mi na tym zależy. To było też, myślę, problematyczne. W sensie myślę, że to dalej jest problemem troszkę dla mojej mamy, jak jadę do Szczecina na koncert.

No to na ten moment myślę, że taki najlepszy koncert, na jakim byłam, to mam takie dwa. Jest to trasa w ogóle Okiego w zeszłym roku, już dwa lata temu. Jest to właśnie Oki Gdańsk, bo to był pierwszy rozpoczynający koncert w ogóle z całej trasy. Jak ta trasa się nazywała? We Are, kurwa, Era 47? Tak. Z trasy We Are 47, bodajże tak się to nazywało. I to było takie wow, wow dla mnie. Bardzo dobrze się też bawiłam...

Na tej samej trasie, tylko że w Krakowie. I myślę, że w ogóle bardzo dobrze się też bawiłam na macie w Gliwicach. Też mi się tam bardzo podobało, bo takie fajne piosenki grały, tak fajnie po prostu było. Taka zimowa trasa. Tak, tak. Były tylko dwa koncerty na Gliwicach, były fajne.

A najgorszy? A jeśli chodzi o taki najgorszy mój koncert, to myślę, że był to jakiś Q-con, bo zawsze tam musiałam jeździć, a nie do końca to jest jakby mój typ po prostu muzyki na ten moment. I myślę, że to będzie coś właśnie z takiego Q-cona, no.

Wiecie, jaki mi koncert bardzo się podobał? Mata na SBM w 2023 roku. Też był fajnie. Zastanawiałam się właśnie nad swoim najgorszym koncertem i miałam już powiedzieć, że go nie mam, każdy koncert był fajny, ale przypomniało mi się, że jednak koncert BDS-a, pięciogodzinny, w Warszawie, to był taki osobny koncert w Warszawie, no po prostu zmiótł mnie, te pięć godzin pod sceną było dla mnie za dużo, ale na przykład pięć godzin BDS-a na sam festiwalu było dla mnie w porządku.

A na Sanie to tak chyba przyjechałyście po prostu za niej, dobrze się bawiłyście. Tak. No to ja myślę, że takim top, no to myślę właśnie BDO jest pięciogodzinny koncert na Sanie, albo Mata pięciogodzinny koncert na SBM-ie. Jeszcze na pewno wyróżnienie specjalne dla Okiego w Krakowie. Wiem, że rozmawiałyśmy już o dramatach, ale myślę, że warto do tego wrócić.

Tak. My na pewno miałyśmy opóźnienie pociągu, jak jechaliśmy do Wrocławia, kiedyś takie długie, jak ja jechałam z Jadwigą. A na jaki koncert? Wrocław Hip-Hop Festival. Mieliśmy wtedy opóźnienie milionowe. 210 minut opóźnienia. Który rok? 2023. My niby też miałyśmy opóźnienie, jak jechaliśmy do Wrocławia, jak pociąg się zepsuł, to niby wtedy na Bambi. Tak, no. Do Wrocławia też. No to jest traumatyczna podróż. No czyli Wrocław zawsze pociągi, opóźnienie. Jak teraz jechaliśmy na Matatu, to też było chyba jakieś opóźnienie, nie?

Ja bym, na przykład, oszalała. Ja bym, na przykład, oszalała, jakbym 210 minut miała czekać. Jakieś zgubienia w tłumie? Tak. Zazanna i Kania kiedyś zgubiłyśmy w tłumie. Za którym razem? Bo wydaje mi się, że w ogóle kilka razy się zgubiłam w tłumie. Ja pamiętam taki moment. OKI Kraków właśnie, ten jeden z topowych koncertów. Zazanna tak poleciała w pogo za artystą, albo jej nie, że po prostu jej nagle nie było. Koleżanka chciała zrobić mashpit z OKI po prostu.

Punkt awaryjny. Wiedziałyśmy, że jeśli któraś się zgubi, albo na przykład jeśli byliśmy na koncertach właśnie z takim naszym jeszcze jednym kolegą z Wrocławia, to wiadomo było, że jego i nas po prostu trzeba było szukać przy tym jednym właśnie koledze. Tak. Fanie Okiego. Pozdrawiamy. Pozdrawiamy. A w ogóle, jeżeli na przykład jedziecie większą grupą, to powinniście sobie ustalić właśnie jakiś punkt, w którym się na przykład spotykacie po koncercie. I my tak nieraz robimy, wydaje mi się. No.

Emocje, emocje, emocje. Co z emocjami? Chcesz o tym powiedzieć? Dobrze, dawaj. Płaczesz nieraz na koncertach? Mimo moich dużych emocji odczuwalnych i powiązania więzi z artystą, czasami właśnie spojrzy, puści oczko. Myślę, że jedynie dla mnie takim przełomowym momentem, gdzie najbardziej czułam w ogóle swoje emocje sobie z artystą, odbywało się, gdy Oki na swojej ostatniej trasie wykonywała piosenkę Ok, Ok, Ok.