Jose

Mawawala na ang marka at mapapalitan ito ng biwanag. Salagay mo ngayon? Kakayanin mo bang makipaglabang sa mga aswang? Hindi ka pa nga tuluyang gumagaling. Isa ako, Manunugis Carmen. Kalahati ng buhay ko nakikipaglaban ako sa aswang. Hindi lang ito ang sugat na ininda ko. Merong mas malala pa. Tingnan mo naman, buhay pa rin ako hanggang ngayon. At mabubuhay pa ng matagal.

Pero kung sakali, hawakan mo ng mahigpit ang anting-anting sa bulsa mo. Kapag may marinig kang kaluskos o kung anumang kakaibang tunog, huwag kang mag-atumiling gumamit ng mga sandata mo. Parang hindi nakakayanin ang katawan ko. Ang makipaglaban pa, hindi ko nasigurado kung kaano pa ako katagal makakalaban. Ngayon nauunawaan ko na kung bakit kinakatakutan ka ng marami aswang Jose.

Ang magdala ng liwanag sa gitna ng kadiliman, yun ang layunin ko. Alam ko na darating ang panahon. Magiging ligtas ang naga para sa mga taong katulad natin. Pabot na lang nandyan ka, Jose. Hindi ko alam kung anong mangyayari sa amin ng anak ko kung hindi kita nakilala. Tama lang na ipagkatiwala kami ni Dan sa iyo. Bilib din naman ako sa katapangan mo, Carmen.

Ikaw na atang pinakamatapang na albularyan na nakilala ko dito sa Naga. Hindi ka natatako tumarap sa kampo ng kadiliman. At hindi mo iniisip ang sarili mong kaligtasan para lang protektahan ang iba. Yun ang uri ng tapang na hindi mo makikita sa marami. Noong una, may mga pag-aalinlangan din ako. Hindi ko alam kung kaya ko bang harapin ang lahat ng to. Ang mga nilalang na hindi ko alam kung paano palalabanan.

Jose, parang wala ng panganib sa paligid. Walang kalaban na sumunod sa atin. Oo, Carmen. Sa wakas nandito na tayo. Sa tuktok ng bundok, ang mga espiritu ng kalikasan ang nagbabantay. Dito, hindi tayo maaabala. Simulan na natin ang aktual. Tanging sa lugar na ito, sa ilalim ng kabilugan ng buwan, makakamit ang paglilinis sa kailangan natin. Ipinagdadasal ko na sana magtagumpay tayo.

Huwag kang mag-alala, Carmen. Alam ko na sa bawat dasal at bawat akbang, ang liwanag ay magsisilbing gabay natin. Kapag natapos natin ang ritual, mawawala ang marka ng kadiliman. Mitiwala ako sa iyo, Jose. Hindi kita bibigoyin, Carmen. Papalayain ko kayo mula sa kadiliman. Ikaw nang bahala sa aming mag-ina.

O mga espirito ng bundok at kalikasan, kami lumalapit sa inyo. Ibinabalik namin ang kadilimang nagdulot ng panganib sa aming buhay.

Gabayanin niyo kami at dalhin ang liwanag sa aming landas. Magtulungan tayo upang ang markang ito ay mawala at ang bagong buhay ay magsimulang magbukas. O mga espiritu ng bundok, kami humihiling na inyong tulong. Patubayan niyo kami upang makamta ng kaligtasan. Ang aming lakas ay nagbumula sa inyo.

Halos magtatakip silim na nang makabalik kami sa kubo. Handa ka na bang iwan ang baryong ito at sumama sa akin, Carmen? Oo, Jose. Handa na ako. Siguradong matutuwa ang mga tao sa bayan. Pag nalaman nila na magiging albularya ka doon, ang kaalaman mo sa mga halamang gamot ay makakatulong sa marami.

Nakakalungkot nga lang dahil mawawalan ng albularyong lugar na to. Alam kong marami ako matutunungan dito, pero hindi ko kahit sakripisyong karigtasan namin mag-ina. Huwag kang mag-alala, Carmen. Kakausapin ko si Noel. Isa din siyang manggamot at manunugis. Sigurado mapoprotektahan niya ang baryo na ito. Baka nga dito makapag-asawa yun.

I'm Dr. Priyanka Wally, a double board certified physician.

In the United States, I mean, 50% of Americans are pre-diabetic.

Along the central Texas plains, teens are dying.

Suicides that don't make sense.

Strange accidents and brutal murders.

In what seems to be a plot ripped straight out of Breaking Bad.

Listen to Paper Ghosts, The Texas Teen Murders on the iHeartRadio app, Apple Podcasts, or wherever you get your podcasts.

It's Brooke and Jeffrey in the morning, and I feel like where are you is probably the least used phrase in sign language.

Right there.

Or instead of a lot, no one's there to see it.