Kasia Uzieblo

In het verleden, tijdens de adolescentie, tijdens de kinderzijd, ook zo geweest. Is dat ook op verschillende domeinen geweest? Of was dat alleen maar thuis? Dus je voelt het al, veel informatie nodig over een persoon. Dus dat is al één uitdaging. En dus je hebt heel wat dossierinformatie nodig. Dat afgetoetst kan worden. Want alleen maar afgaan op het verhaal,

van de cliënt, dat is natuurlijk uitdagend. Want als je met iemand van een dergelijk profiel zit... ja, leugenachtig gedrag is nu wel een kenmerk. Dus je moet ook de omgeving gaan bevragen eigenlijk? Want dat wordt zelden gedaan, spijtig genoeg. Gewoon omdat het haast niet haalbaar is of werkbaar is. Maar je wilt wel in een ideale wereld een dossier hebben... waar verschillende bronnen afgetoetst zijn en gesproken zijn. Politie...

Enerzijds binnen het justitieel dossier, maar ook familie, vrienden, noem maar op. Maar dat krijg je zelden.

Dus in de praktijk. Dus dat is een uitdaging. En je moet dan eigenlijk echt weten op welke criteria moet je je focussen, op welk gedrag moet je je focussen en moet je dat evalueren. Dus je hebt opleiding daarvoor nodig, je hebt wel gedragswetenschappelijke achtergrond nodig. Dus dat is niet snel snel op te lossen met een Google-test. Dus zo at random zeggen, mijn baas is een psychopaat. Je kan dat denken, maar dat is ver van een diagnose. Ja.

Dat kruipt in je hoofd. Ik wil daar ook niet flauw over doen, maar ik merk ook dat er meer en meer openheid is onder professionals om over zulke zaken te praten, want dat was tien jaar geleden niet zo. Maar je merkt toch wel, het heeft een impact op ons. Of je nu werkt met mensen die zedendelicten plegen, of gewelddadige dracht stellen, of met psychopathie, of met slachtoffers. Je leert een andere kant van de maatschappij kennen, waardoor je toch wel minder vertrouwen krijgt in die maatschappij.

Waardoor je ook in kleine dingen anders staat in het leven. Ik merk dat bijvoorbeeld in de opvoeding, dat ik toch wel vooral denk aan de mogelijke gevaren. En dat ik dan voorzichtiger ben en dat ik zelf moet opletten van niet overdrijven.

Ik heb wel sneller schrik, maar je probeert daar wel tegen te... Misschien ook van nature uit, daar niet van. Maar je denkt aan andere scenario's dan bijvoorbeeld een partner die niet in die sector werkt. Dat kan wel een impact hebben, maar dan is het vooral belangrijk vanzelf te reflecteren.

Als het te ver gaat, bijvoorbeeld dat je echt bepaalde zaken gaat vermijden, zoek hulp. Ik hoor het van sommige collega's die dan heel enthousiast en gemotiveerd in het werkveld stappen, die er ook uitstappen omwille van die reden. Dat het te zwaar is. Ze krijgen dan zelf kinderen en al die verhalen kunnen ze dan niet aan. Ik heb ooit gesproken met iemand die moordonderzoeken doet en die zegt eigenlijk letterlijk hetzelfde van de...

In het begin lukte mij dat allemaal om dat goed los te koppelen. Thuis te komen en het allemaal los te laten. Maar ja, naarmate je ouder wordt en zelf en gezin start, dan merkte ik daar een impact op. Dat ik echt op een bepaald moment ook dossiers rond kindermisbruik...

Kon ik ook even niet aan. Liever niet op dat moment. Maar ja, het is zoeken. En je merkt ook, ik denk ook aan politieagenten die beelden van kindermisbruik voortdurend moeten bekijken. Ja, dat zijn echt wel niet vanzelfsprekende jobs. Die mensen moeten op handen dragen dat die dat willen doen. Ja.

Absoluut. En ik werk nu ook, ik doseer niet alleen aan de VUB, maar ik werk ook aan Hulplijn 1712. En daar kom ik nu ook te maken, niet alleen met het plegerstuk, maar ook met slachtoffersluik. Ja, dat komt ook wel binnen, om eerlijk te zijn.

Dat is een heel, heel lastige. Zelf, dan hoor je verschillende verhalen, maar ja, ik ga die wel doen veranderen. Zelden loopt dat goed af, in de zin van, je gaat er sneller zelf uit geblust geraken en helemaal als slachtoffer eruit komen dan dat jij er sterker, of je relatie eruit komt.

Dus op dit moment kunnen wij daar weinig aan doen. En heel vaak hebben die mensen juist begeleiding nodig, gespecialiseerde zorg nodig. En dat is geen evidente, want als jij geen criminele feiten hebt gepleegd, niet veroordeeld bent bijvoorbeeld, dan ga je zelden in die gespecialiseerde zorg dat je nodig hebt terecht kunnen.

En dan zeker als psychopaat heb je weinig zelfinzicht, dus ga je dat zeker zelf niet opzoeken. Nee, ga je zelf niet opzoeken. Sommigen zoeken het dan wel op, maar dan hoor je toch wel vaak dat het gaat om eens over zichzelf te kunnen praten. Dus dat moet je ook wel opletten natuurlijk. Maar ja, ook voor mensen, klinici die daar weinig ervaring mee hebben, dat is een heel uitdagende groep, moet je echt wel ook opletten als professional.