Leez

Lisa, fijn dat je er bent. Ja, ik ben ook heel blij dat ik hier mag zijn. En je bent hier niet alleen, hè? Nee, ik heb mijn hondje bij. De meeste mensen denken, daar is ze weer met haar hond. Maar kijk, hij gaat overal mee naartoe. Ja, ik schrik ervan. Hij kent eigenlijk evenveel volk als jij. Ja, hier wel ook. Hij komt wel regelmatig ook mee richting de Radio 2-studio. Dus hij is hier echt al als een vis in het water. Hij kent het hier. Ja, hond aan huis. Ja, zoiets.

Ja, dat was echt een heel specifiek moment. Ik zat in de auto van Antwerpen richting huis toe. En op de Maria Theresia-lei zelfs. En ineens begon ik me echt niet goed te voelen. En ik ben toen ook, want mijn gsm was plat, ik kon het niemand niet bereiken. Ik wist niet, wat gebeurt er nu? Dus ik ben uiteindelijk naar Carrefour binnen gewandeld toen, een winkel. En ik heb toen gevraagd aan een medewerker van mij, alsjeblieft mijn moeder bellen.

En dan is dus mijn mama mij echt moeten komen halen. En dan heb ik de auto daar ook laten staan. Ze hebben ook direct naar het ziekenhuis gegaan, omdat we niet wisten wat er aan de hand was en zo. En wat voelde je dan precies? Ja, precies of ik ging de hele tijd flauw vallen. Ik zag niks. Ik had precies zo'n brain fog, zo'n plastieke zak over mijn hoofd, waardoor ik het allemaal niet meer echt meemaakte en zo. Ik was precies in een of andere rare wereld.

En alsof ik echt mijn bewustzijn ging verliezen. Dus daarom dat ik ook geen auto meer durfde rijden. Want ik denk, dat is gevaarlijk dan. Maar ik zat toen ook op medicatie, op cortisone. Heel zware cortisone-medicatie. En dan zijn we naar het ziekenhuis gegaan. En toen zeiden ze ook van, ze moeten daar direct mee stoppen. Want dat kan ook wel echt de oorzaak zijn van die paniekaanval nu.

Was het toen al direct duidelijk dat het een paniekaanval was? Nee, dat niet, want ze hebben uiteindelijk ook een neurologisch onderzoek gedaan toen. En toen is er ook uitgekomen dat ik epilepsie had. Dus ik dacht eerst dat het een soort van epileptische aanval zou zijn geweest, wat het uiteindelijk niet was. Ik ben toen ook naar een huisdokter gegaan met te zeggen van ik voel dit en ik voel dat. En die had mij toen medicatie voorgeschreven. Ik wist niet welke.

En ik kom daarmee thuis en ik zeg tegen mijn vader, die heeft ook geneeskunde gestudeerd, ik zeg, ja, die heeft mij dit voorgeschreven. En hij zegt, ah, maar dat zijn pilletjes tegen paniekaanvallen. Ik dacht, hm? Want hij had helemaal niet tegen mij gezegd, ja, maar dat zijn eigenlijk paniekaanvallen die je hebt. Ik denk, allee, ik krijg daar nu ineens medicatie voor, dus ik heb dat ook vertikt van die te pakken, want ik denk, ah...

Heb je dat sindsdien, sinds die eerste aanval, nog vaak gehad dan? Dat is aan stilletjes aan wel gebeterd. En ik ben daar eigenlijk in principe, want bij mij manifesteert zich dat ook heel vaak terwijl ik aan het rijden ben in de auto. Dat is ook scary. Dus ja, zo gewoon binnenwegen, geen enkel probleem. Maar bij mij is een trigger autostrade, omdat dat dan ook allemaal sneller gaat. Die auto's komen sneller langs mij, dan weet ik niet goed waar ik moet kijken. En zeker als er geen pechstrook is.

Dat is bij mij echt het ding van, oké, als ik nu iets krijg, kan ik mij niet veilig aan de kant zetten. Dus ik vermijd nu ook ten allentere autostrades zonder pechstroken. Dan rijd ik liever een uur om, binnendoor. Dan heb je een hele lijst van, dit zijn... Ik zoek dat echt op voorhand op.

Ja, ja, ja. Maar ik ben daar ook een hele lange tijd vanaf geweest. Dus ik denk dat ik mijn eerste paniekaanval rond mijn 24 had. En dan heb ik ook ineens terug zes, zeven jaar gewoon perfect kunnen autorijden naar Oostenden. Het maakt dan al niet uit. En dan ben ik vorig jaar in maart, 16 maart, weet ik nog goed, van een trap gevallen. Van mijn keldertrap, maar echt heel serieus van een trap gevallen.

waardoor ik ook een bar zat in mijn heiligbeen en zo. En de dag nadien vertrokken we naar Milaan op citytrip met de vrienden en ik ging rijden. En iedereen zit bij mij in de auto en ineens begin ik het terug te krijgen in de auto, terwijl ik er jaren vanaf was. En het was zo echt van dag één op dag twee was dat ineens terug. Dus nu ben ik daar nu terug al een jaar mee aan het...

Een struggler, om het zo te zeggen, ja. En wat onderneem je daar dan tegen? Of wat heb je ondertussen al geprobeerd of gedaan? Ja, in het begin reed ik gewoon echt de autostraden niet meer op. En dan denk ik, ja, oké, maar ik mag hier niet aan toegeven. Dus dan ga ik wel rijden bijvoorbeeld met mijn moeder langs mij. Als ik het bijvoorbeeld... Moest het dan toch mislopen? Dat er iemand de auto kan overnemen. Zeker als ik het dan met cruise control adaptive opzet of zo, dan kan ik tegen iemand niet botsen of zo. Dan voel ik mij daar al wel wat veiliger bij. Dus ik...

Het vermijdt het niet helemaal, maar het is wel echt bij mij van... De ene dag kan ik echt perfect naar Brussel rijden, het maakt me niet uit. En de volgende dag kan ik dat totaal niet. Dus het is echt dag op dag ook nog wel, ja. Ja, het feit dat je daar zelf precies compleet geen controle over hebt, is toch... Ja, omdat het bij mij voelt het vooral echt en dat begint...

naar mijn beleving. Niet mentaal. En dan ben ik soms ineens aan het rijden... en dan gebeurt er toch iets dat ik precies zo... even niet aanwezig ben. En dan krijg ik ook zo'n warme gloed van binnen... omdat ik precies van iets verschoten ben... dat er niet is...

En vanaf het moment dat ik dat onnozelklein tikje heb, ben ik vertrokken. Dus je voelt eerst iets lichamelijks dan? Ja, en dat is heel moeilijk bij mij. Soms op het podium ook. Toen ik terug begon met zingen, dat was dan bij mijn broer als backing vocal. Maar ik was toen eigenlijk heel ziek. Ik had een heel zware kroonopstoot. Ik heb de ziekte van kroon. Waar ik ook weer cortisone voor moest pakken. En ik bleef fulltime werken en ik deed die optredens. Terwijl ik eigenlijk ziek thuis moest zitten. Ja.

En toen is dat ook voor de eerste keer op het podium begonnen. Omdat ik lichamelijk er los over was aan het gaan. En dat ik ook zo draaiingen begon te krijgen. Dat ik echt het gevoel had van... Ik kan niet meer op mijn benen staan. Je moet me vastpakken. Je zag dat om de duur ook echt wel. Het gaat niet goed.

Dus ja, en dan is dat jammer, want ik heb dat nooit gehad op podium en toch blijf je daar nu vaak aan denken. Dat is nu echt al veel beter. Maar toch soms denk ik, ik hoop nu dat ik het niet krijg op podium. En dan voel je dat toch weer komen, dat fysieken. En dan is dat precies of je zenuwstelsel is overprikkeld en kan het gewoon allemaal even niet aan.

En het lukt uiteindelijk altijd. Ik ben nog nooit neergevallen op het podium. Maar vanaf het moment dat het in mijn hoofd schiet, of ik krijg toch een klein epileptes aan, val ik op het podium, want ik blijf al rechtstaan. Dan is dat gewoon echt soms een uur erdoor gaan en dan is het gewoon net iets minder plezant. Jawel, dat lijkt me nu net niet ideaal.

Nee, dus ik ben altijd heel blij als ik een show heb gehad en dat ik gewoon moeiteloos heb kunnen doorstaan. Ik denk, ik hou hier zo hard van. Maar er zijn ook shows dat ik denk, komaan, aan welk nummer zitten we? Ik voel me echt niet goed. Kom op, we blijven lachen en de mensen hebben dat niet door. De vaste fans die altijd komen, die hebben dat wel door wanneer het niet zo goed gaat. En zijn paniekaanvallen een soort angsten?

Dan begin ik heel veel te friemelen aan alles. Dan probeer ik afleiding te zoeken van de sensatie die ik voel. Dan ben ik heel de tijd in mijn haar en ik ga mijn eigen weer verzetten. En dan ben ik heel oncomfortabel, omdat ik mijn eigen hele tijd wil afleiden van het gevoel dat in mijn lichaam gebeurt. Is er genoeg begrip voor, voor dit soort paniekaanvallen ?

Ik denk dat het vooral heel moeilijk is om te begrijpen, want vroeger had ik ook vrienden en die zeiden, ik heb een paniekaanval en ik kende dat toen nog niet. En ik dacht echt, ja, maar wat is dat? En dan probeerde ik dat zelf ook op te zoeken, maar ik kon dat gewoon niet voelen. Dus ik dacht, ja, doe gewoon even kalm. En dan gaat dat wel voorbij. Maar ik snap ook die reactie, want uiteindelijk denk je, allee, maar er is niks aan de hand, dus adem gewoon en het is toch voorbij. Maar dat gaat zo snel niet. En dan is het vooral heel moeilijk, denk ik, voor mensen die niet weten hoe het voelt.