Mateusz

Witajcie kochani. Cześć Mateuszu. Cześć, cześć. Jak się miewasz? No wiesz co, fajnie jest. Powiem Ci szczerze, że dużo się dzieje, dużo ciekawej pracy dziennikarsko-promocyjnej. Bardzo ciekawe weekendy i to pod kątem tyfle informatyki, pod kątem sportów zimowych, pod kątem literackim też ciekawe. Się szykuje tydzień, więc no jest ciekawie. Narzekać nie ma na co.

Miałem 10 lat, to mój tata bardzo lubił oglądać rozgrywki piłki nożnej, konkretnie lubił UEFA rozgrywki i Puchar UEFA to konkretnie był, bo to już Pucharu Zdobywców nie było od pięciu sezonów. No i pierwsze, niestety, z punktu widzenia historycznego, takie starcie, które świadomie obejrzałem, to był dospel Katowice z cementarnicą Skopje. Było 1-1 i 0-0 i wiadomo, co to oznaczało w tamtym okresie.

że dospel Katowice wyleciał z 5 razy notowanym niżej rywalem, natomiast pominąwszy to też bardzo dużo w tamtym okresie miałem książek Braille'owskich. Nie wiem czy pamiętasz, na przełomie lat 2013-2014 było dużo takich książek w miękkich oprawach.

Ja miałem takie książki też Braille'owskie i one były fajne, dlatego że nie były one długie, a można było coś przeczytać i czymś się zajawić. Nie zapomnę, jak miałem Tejwa Janssona, słynną Dolinę Muminków. To była jedna z pierwszych książek. Tak, ale książkowa wersja zupełnie fajniejsza niż bajkowa, niż telewizyjna. Przede wszystkim dlatego, że w książkowej wersji nie jest to wszystko tak zmienione, prawda?

Natomiast potem już przyszły lepsze klasyki. Przyszło Figur Birkland, kiedy pije kogut, prawda, o szkolnym życiu młodych Szwedów. Też Dzieci Szklarza, też Kolumbna Haveli, Marco na Sycylii, czyli generalnie do takich przygodowo-podróżniczo-bajkowych książek było dużo. Tak, i tak się tym zajawiłeś, zacząłeś czytać?

Coraz więcej, tak. I oglądać też co w wakacje nasze wyczyny naszych piłkarskich drużyn też. I ta ironia w głosie jest wyczuwalna i przypadkowa nie jest, jak chodzi o tamten okres.

Czyli tutaj też zamiłowanie do sportu, rozumiem, że coraz więcej też meczy oglądałeś. No tak, wątpliwej jakości wtedy z udziałem naszych drużyn, ale cóż zrobić, tak było. A to tylko piłka nożna czy coś jeszcze? Wiesz co, piłka ręczna też była i tu akurat było fajnie, bo przecież lata 2004-2013, no to jest czas Bogdana Wenty, to jest czas właśnie...

kiedy polska drużyna osiąga sukcesy największe. Słynna jedna węta, prawda? Czyli 30 sekund. 45, przepraszam. To jest ten mecz z Norwegami, kiedy Artek Siódmiak trafia do siatki na 31-30. My w półfinale gramy i nie dajemy rady. No, faworyzowanym Chorwatom wtedy przez cały turniej, bo to generalnie wtedy Domago i Duwniak, Plażenko, Laskowicz, bracia Walciciowie, którzy potem w Kielcach grali wtedy

W coraz lepszym klubie. No i przede wszystkim też siatkówka. Przełom podstawówki i gimnazjum. Myśmy z chłopakami mieli wtedy... Mieliśmy radyjka tranzystorowe i się słuchało wtedy Radio Kraków. W swoich najlepszych czasach transmitowało muszyniankę. Wtedy już Fakro Muszyna. Bo Fakro się dołączyło jako sponsor w roku 2005. Jeszcze wcześniej było to Polskie Wody Mineralne, prawda? Muszynianka, Muszyna, ale to...

Ciebie na świecie jeszcze nie było. No i oglądało się te pamiętne starcia z Cannes, Dynamem Moskwa i też to jest ironia, bo pamiętne z racji tej, że z grupy się wyjść nie udało. Natomiast no wtedy to wiadomo, to był już minąwszy to, to był okres, kiedy

No pojedyncze zawodniczki brylowały na polskich i światowych parkietach, bo wtedy Kasia i Kamila Mróz i śp. Agata, która dołączyła potem do Muszynianki z Bielska. Też Tina Lipicer-Janewa i reprezentantka Słowenii, wcześniej tylko Lipicer, potem Janewa, bo weszła za Konstantina Janewa, prawda? Mhm.

I wtedy jeszcze Amanta Carter, która ostatecznie do pierwszej reprezentacji Stanów Zjednoczonych się nie przebiła, ale pukała do drzwi i potem jeszcze dołączały kolejne ciekawe osoby, a to w późniejszym okresie była Ewelina Cvetanowa, reprezentantka Bułgarii, Karolina Wensing i Pilon Standeby, mówię po holendersku celowo, reprezentantki Holandii, po polsku Debi Stampilon. Także też to był taki czas, kiedy no można było wiele rzeczy robić, a że człowiek nie miał wtedy jeszcze w domu

kodowanych kanałów, to domyślasz się, że się lewych stron szukało, prawda? Internetowych, żeby... Oj, nie wiem, czy powinniśmy to mówić, ale tak. Powinniśmy, dlatego, że to jest duch tamtego czasu, prawda? To jest duch tamtego czasu. Jeśli coś chciałeś, no to czy Justice TV, czy Meczyki, czy Laola, swoje triumfy święciły. Potem Polwizja była. Ale to jest osobna historia. Mam nadzieję, że do Polwizji wrócimy, bo to jest ciekawy temat pod kątem medialnym. Pod kątem rynku medialnego, bo to był fenomen akurat.

Realizacji dźwięku. No i co powiesz o tym kierunku? Nie wiem, podobną? Personalnie szło mi różnie, natomiast pod kątem tego, czy mi się przydał, tak. Przydał Ci się? W jaki sposób? Wiesz co? Jak chcę coś usłyszeć i chcę wyciągnąć jak najwięcej, to celowo biorę w swoje międzyuszne słuchawki, żeby usłyszeć jak najwięcej. Po prostu mam wyczulony słuch tak, że jak widzę, że jakieś zawody są, czy coś się dzieje, jakieś przedsięwzięcie, czy koncert,

W dużej hali typu, nie wiem, Tauron Arena, Thorwar, Salt Lake City Arena czy Crying Arena w Calgary, prawda? To już się włącza w głowie, słuchaj tego na słuchawkach. Dlatego, że wtedy masz fajną panoramę dźwięku, fajnie to jest odbierane i ten naturalny pogłos pozwala Ci włapać jak najwięcej szczegółów. To ten kierunek wyczulił trochę Twój słuch.

Wiesz co, wszystko wyczuliło i ten kierunek i to, że w szkole muzycznej byłem długie lata. O, na czym grałeś? Powiedzmy bez wielkich sukcesów, ale... Oprócz, że na nerwach to... Też czasem, ale na fortepianie, na organach i na klarnecie też się zdarzało. Powiedzmy, że na fortepianie... Wow, no to nieźle. No dobrze, no ale sukcesów większych z tego nie było. To wiesz, tak jakby Kazachowi powiedzieć w skokach narciarskich, wow, nieźle, bo do pięćdziesiątki awansowałeś. No nie, no niestety u mnie, jak chodzi o instrumenty, było to samo, ale czy z perspektywy czasu...

Tego żałuję? Myślę, że nie. Myślę, że to nie była moja droga w 100%. Znalazłem inną drogę, w której się realizuję i dobrze. I każdy musi gdzieś tą drogę inną znaleźć. A po drugie, Ty pamiętaj o tym, że biznes muzyczny to jest biznes niepewny. Dlaczego? Dlatego, że czasami sytuacje są takie,

że ty nie wiesz, czy podpiszą z tobą umowę, czy nie, czy pewne organizacje na tyle podpiszą z tobą umowę, że będziesz mógł z tego żyć, czy staniesz się artystą jednego sezonu. I przykład najbliższy. Patricia Kazady. To jest aktorka, jak wiesz. No tak. Ale która z matem pokorą wylansowała singiel w 2012 roku, prawda?

i stała się artystką jednego roku. Samo Matt Pokora stał się producentem niestety jednego roku. I czy to było od nich za zależne? Nie. Bo wtedy zaczął fajnie tworzyć David Guetta, zaczął się przebijać Ariana Grande, Bruno Mars się zaczął coraz mocniej przebijać i to gdzieś powodowało, że

Wpadli ich z tego rynku, chcący, niechcący, ale tak to niestety działa, więc nie żałuję. Kierunek na pewno na coś się przydał. Kierunek się przydał, natomiast dobrze, że uciekłem z tej branży z perspektywy czasu, naprawdę. Kierunek się przydał, instrumenty, szkoła muzyczna, to na pewno nie ma czego żałować. Trzeba różnych rzeczy w życiu próbować.