Mateusz

Czego ja się spodziewałem akurat, bo zanim był selekcjonerem, słuchałem, taki serial był emitowany w Kanal Plus, nazywał się Chłopcy z Zabrze. Był wtedy trenerem górnika Zabrze przez większość tego filmu. W ostatnim odcinku jest dopiero Kamil Kiercz. Tu było widać takie ludzkie podejście. Jak ktoś miał słabsze spotkanie, to potrafił trener Urman skrzyczeć, ale potrafił wytłumaczyć pedagogicznie i psychologicznie, czego oczekuje. To jest klucz. Konkret. Tak, dokładnie tak. Ja już słyszałem, gdy była nominacja, to

Nie będę mówił, co robiłem z radości. Na potrzeby podcastu skakałeś. Tak, no powiedzmy, że skakałem. Ale właśnie dlatego, że poznałem po tym serialu bliżej postać selekcjonera. Wróćmy jeszcze do ciebie. Jakie masz plany, marzenia na przyszłość? Rozgraniczmy jedno z drugim. Wiesz co, łączy się jedno z drugim czasami. Dlatego, że założyć rodzinę by się kiedyś przydało. Nie ukrywajmy. I się ustatkować jako człowiek.

By się przydało, w sensie, żebyś chciał. Tak, ale mówię, by się przydało z przymrużeniem oka oczywiście, dlatego że przede wszystkim takim marzeniem na teraz i planem, bo to się łączy, jest jeszcze lepiej łączyć życie prywatne i pracę. Tego, że praca się kończy w weekend, a ja nie mogę odejść od dziennikarskich spraw. Choć serce mówi odejdź, wyłącz tego laptopa, nie?

Czyli to jest bardziej tak, że ty sobie karzysz, a nie, że musisz. Tak, wtedy ja sobie karzę, ale wiesz, to wynika z tego, że ja po prostu to strasznie lubię. Ale to dobrze, że masz do tego zamienienie. Jasne, tylko lepiej trzeba łączyć życie prywatne niż pracownicze, bo wtedy, że tak powiem, może by było więcej czasu na spotkania i tak dalej. To by było dużo fajniej. Kiedy ciągle jest praca, praca to wiadomo. To jest dużo gorzej. Tak, nie ma czasu na nic innego. To jednak też jest...

Ale uczę się tego cały czas, tak. Dobrze, to dobrze. Oby tak dalej. Oby tak dalej. Coś jeszcze poza tym? No, jeszcze poza tym chcę powiedzieć, że dziennikarstwo to jest piękny zawód, nie tylko pod względem pracy i finansów, ale łączenie go z czymś, co pozwala pomóc drugiemu człowiekowi, to jest jeszcze piękniejsza sprawa.

Ale czy poza tym jeszcze jakieś planowe marzenia? Poza rodziną i pracą? Wiesz co? Pojechać za granicę na Bałkany, konkretnie właśnie kierunek Albania. Kiedyś tam w życiu. Dlaczego akurat tam? Ciekawy kraj, pełen kontrastów, biedy niestety, śladów po rządach enwerachoczy. Podobno bardzo mili ludzie na zewnątrz. A to myślę, że to jest bardzo bliskie planowe marzenie. Powiedz nam jeszcze trochę o fundacji, w której pracujesz.

w której pracuję współcześnie, rzecz jasna. To jest Fundacja Szansa Jesteśmy Razem, dawniej Fundacja Szansa dla Niewidomych, a jeszcze na samym początku Unia Pomocy Niewidomym. Organizacja, która zrzesza pasjonatów, zapaleńców, którzy chcą nieść pomoc osobom z dysfunkcją wzroku, osobom niewidomym i słabowidzącym, a że ja jestem osobą niewidomą, to, że tak powiem, doskonale rozumiem potrzeby takich osób. Sama idea tego wielkiego, ja się tego nie boję nazwać, pospolitego ruszenia na czele

Z hetmanem wielkim koronnym Markiem Kalbarczykiem, wcześniej z jego wychowawcą doktorem Jackiem Kwapiszem z Lasek, rozpoczęła się 10 stycznia 1992 roku. To 34 lata, gdzie fundacja odniosła i odnosi niekwestionowane sukcesy. Zwłaszcza warto wspomnieć o tym, że 7 lat później powstał największy światowy zryw. Zryw pomocy, zryw integracji, zryw nowinek technologicznych.

Wielki zryw pomagania, unowocześniania, nowoczesnej rehabilitacji, jakim była, jest i jestem przekonany, że będzie do końca świata i jeszcze dłużej Reha for the Blind in Poland. Wielkie spotkanie osób niewidomych, słabowidzących i ich bliskich, gdyż tego nie można nazwać konferencją.

Nazywając to konferencją, spłycilibyśmy jakość tych spotkań do sztywnych referatów. A to nie są sztywne referaty. To są seminaria, spacery po mieście, integracja, ale nie tylko. Koncerty, podczas których swoją obecnością zaszczycają fundacje najsłynniejsi przedstawiciele polskiej sceny muzycznej. Tacy jak bracia Cugowscy już mieli zaszczyt wystąpić, miał zaszczyt wystąpić Krzesimir Dębski, znany ze współpracy z Mieczysławem Szcześniakiem i Edytą Górniak,

a także w ostatnim roku, ostatnio na centralnych uroczystościach we Warszawie występowała grupa korba znana choćby z utworu pod tytułem Małpe kupcie mi. Reha for the blind in Poland to moment, w którym docenia się osoby niewidome i słabowidzące, a także firmy, które są im przyjazne.

To docenienie wyraża się poprzez konkurs Idol Roku. Nagroda przyznawana w czterech kategoriach – Idol Środowiska, Idol Światowy, Media, a także Instytucja Przyjazna Osobom Niewidomym i Słabowidzącym,

Jest wielkim wołaniem mówiącym to my, osoby z dysfunkcjami wzroku. Pracujemy, uczymy się, tu jesteśmy. Propagujemy nasz świat, pomimo naszych ograniczeń chcemy być wśród ludzi. Jesteśmy pełnoprawnymi obywatelami. Instytucje dostępne i ich docenienie to sygnał. Dziękujemy Wam za to, że nasze potrzeby są potrzebami również Waszymi, a idol światowy

To nagroda przyznawana innowatorom będącym w swoim kraju dla pełnosprawnych przedstawicieli społeczeństwa inspiracją i nadzieją na to, że równe szanse to nie puste słowa, to realne, pełne specjalistycznej wiedzy i pasji działanie.

Znamiennym jest to, że w tym roku prób 34-lecia powstania Fundacji obchodzone są również trzy inne rocznice. Pierwszą z nich jest 20. rocznica zatrudnienia etatowego pierwszego pracownika. To zatrudnienie było wielkim świadectwem i rozpoczęciem kolejnej misji Fundacji – znajdowania pracy dla tych, którzy chcą wszystkie swoje talenty prezentować, bo pracownicy Fundacji nazywani są tyflospecjalistami. W teorii i w praktyce to ludzie,

zajmujący się najnowszymi trendami rehabilitacji osób z niepełnosprawnością wzroku i poradnictwem, ale to również ludzie posiadający niezliczoną liczbę innych talentów – speakerskich, prezenterskich, muzycznych. To wszystko w jednym miejscu. W Fundacji Szansa jesteśmy razem.

Warto też powiedzieć, że drugie rocznice to tzw. piętnastolecia. Pierwsza z nich to piętnastolecie powstania pierwszego tzw. tyflopunktu, czyli specjalistycznego biura regionalnego, w którym możesz uzyskać pomoc, nie martwiąc się o to, czy musisz jechać do Warszawy czy nie, bo pomoc na miejscu to najbardziej szczytna forma wsparcia beneficjenta, czyli klienta fundacji.

a, mówiąc mniej formalnie, przyjaciela, człowieka, którego poznaje się również pod kątem prywatnym, pod kątem jego kłopotów, radości i miłości, gdyż Fundacja to nie tylko miejsce szkoleń, to miejsce również pomocy, pomocy tym, którym jest smutno,

Którym jest źle i którzy chcą swój los poprawić. Trzecią piętnastolatką, jak ja nazywam tę rocznicę, jest moment zorganizowania pierwszego turnieju o Puchar Prezesa Fundacji Szansa Jesteśmy Razem w showdownie, czyli w tak zwanym cymbergaju dla niewidomych.

Gra ta polega na przesunięciu piłki na stronę przeciwnika za pomocą paletek, a specjalistą w tej grze jest Adrian Słoninka, trzykrotny mistrz świata i dwukrotny mistrz Europy, przyjaciel i propagator tej dyscypliny w wielu miastach.