Mikołaj

to ta muzyka jest taka wyniosła, że wchodzisz do Karmory i mówisz, wow, to jest siedlisko wieźminów, nie? Ja bym bardziej powiedział, że właśnie jak macie Nowigrad, to stara się być takim...

po prostu miastem, gdzie folk występuje bardziej na obrzeżach Welen, jak macie jakieś z Kairą Metz jest misja, parę misji nawet, to tam bym powiedział, że folk najbardziej pasuje, albo z misją z Wiedźmami. Czyli uważasz, że folk nie jest aż takim przewodnim, muzyka folkowa nie jest? Nie.

Nie wiem, znaczy nie jestem w stanie wybrać, który jest najlepszym soundtrackiem, bo po jednej stronie, tak jak powiedziałem na początku, jest Minecraft, który ma po prostu fajne piosenki niezależne od siebie, a z drugiej strony mamy Wiedźmina, który kompozycyjnie po prostu bardzo dobrze się składa. Dlaczego nie mówisz o swoim ukochanym Doomie?

Mój ukochany Doom. Doom ma po prostu muzykę rockowo-metalową, ciężkie brzmienie też. Fajnie się w niego gra z muzyką, bo ta muzyka podnosi ciśnienie. Ale to nie jest moja ani ukochana gra, ani nie uważam tej muzyki za coś takiego mega, mega, mega. Ja bym bardziej powiedział, że nie wiem. To, co mi siedzi w głowie od samego początku tego podcastu, to jest Pickstep z Minecrafta.

Jest wspaniała piosenka, naprawdę uwielbiam ją. Mega jest taka dynamiczna, ciężka i bardzo pasuje do klimatu netheru, jak się ją znajdzie i odpali. Nie wiem czy kojarzycie. Chyba kojarzę. Ok. No dla mnie to chyba będzie Death Stranding 1, ale dlatego, że tam

Boże, nie pamiętam, jak ona się teraz nazywa. To jest taka, bo ona była bardzo popularna, ze wstawianiem główek w jakiejś kolejności. Mówisz o Incredibox. Tak, Incredibox, tak, mam tą grę i powiem tak, no bez Sandraka, bez żadnej muzyki ta gra byłaby tragiczna, nie? Nieważne, jakby się w nią grało.

Nie. Nie, w sensie nie, nie, nie czuję takiego przywiązania emocjonalnego do piosenek, w sensie to może nie, że jest mi smutno, ale że taką, no, nostalgię czuję, no to właśnie przy piosenkach z Minecrafta, nie? Okej, no też. No, ale to nostalgię bardziej niż smutek.

Człowiek w świecie technologii. Jaj bardziej ludzkie niż my oraz czym jest transhumanizm. O moralności w grach takich jak Detroit Become Human. Sztuka wyboru między dobrem naszym a dobrem ogółu. Jak gry pokazują przyszłość i czy naprawdę powinniśmy się bać androidów. Czemu gracze sięgają po gry, gdzie sami decydują co się zaraz stanie. To już teraz w Restart Podcast.

masz cyberpsychozę albo nie masz, tylko to jest tak jakby spektrum, tak jak z chorobami psychicznymi, po prostu to zależy od przypadku. Okej, czyli może będzie szansa na przykład, nie wiem, w przyszłej części cyberpunka, że będziecie mieli na przykład bardziej rozwinięty temat cyberpsychozy?

To jest właśnie ta dobrze zrobiona iluzja wyboru. Jeśli chodzi o The Walking Dead, podświadomie po prostu chcesz, żeby te postacie cię lubiły, gdzie tak naprawdę nie będą tego robiły, bo po prostu są tak zaprogramowane, że nieważne co wybierzesz, i tak zrobią jedną rzecz. Ja jeszcze wrócę do Wiedźmina, taka szybka dygresja. Tam są dwa znaczące wybory.

No. Czerwony baron. No okej. Krwawy baron. Krwawy baron, przepraszam, tak. Krew czerwona, wiesz. Krwawy baron. No. Bo albo może umrzeć, albo nie. I to samo z jego żoną. W zależności od tego, co zrobisz wcześniej, no to tam później z dziećmi jest też jakby ten. Ale nie będę spoilerował. I na samym końcu.

Kara jako jedna z nielicznych, znaczy później już licznych androidek została kupiona po raz kolejny. I to jest też ważna rzecz, że w androidach da się przynosić świadomość. To jest ogólna wiedza, to nie jest spoiler, że po prostu androidom przynosi się świadomość. I później dowiadujemy się, że

Tak, jest fajny, ale mi się wydaje, że przez to, że jest headlinerem, a historia Marcusa jest bardzo niedoceniana. Też tak uważam. Aczkolwiek, no nie wiem. Ale o Marcusie ciężko mówić, bo no dobrze, no ale... W sensie da się o nim powiedzieć i to zaraz powiem jak coś, bo już mam w głowie ułożone. Okej, no i z Conorem sprawa jest taka, że Conor zostaje przydzielony do...

bardzo fajnie pokazuje, ona się bardzo fajnie rozwija ta relacja. Nie robiąc dużego spoilera, bo w sumie to logiczne jest, wychodzi to z gry, że z nienawidzenia się zostają ziomkami jakby. Ale to też jest takie, że w zależności od tego właśnie jak poprowadzić tą relację, że oni się mogą albo, to będzie love-hate relationship, albo oni po prostu z nienawidzenia się dalej się będą nienawidzić. I to wynika z tego po prostu z zaszłości Henka.

Czyli w ogóle pierwszą misją, jaka jest w Detroit jest to, że po prostu Markusem chcesz uratować, że pierwsza misja Conora jest taka, że na dachu jesteś i próbujesz po prostu uratować Androida.

W sensie, później Androida, wiesz o co chodzi. Znaczy, próbujesz uratować dziecko chyba? Tak. Z rąk Androida? Tak. Nie zabijając tego Androida, bo oni chcą go przekazać w ręce tego. I to od ciebie zależy, czy dobrze poprowadzisz to misję. Czyli na dobrą sprawę chcesz uratować Androida. No, w sumie to tak. No i po prostu od tego zaczyna się historia, że właśnie zostaje Connor przydzielony do Henka i

Konor razem z Henkiem walczą z zaszłościami Henka i jednocześnie z tym, dlaczego androidy zaczynają czuć. I jeszcze a propos Konora, to już chciałem wejść ja, bo już wiem o Markuzie. Głodny jestem, już po prostu w głowie mam jedzenie, ale jeśli chodzi o Markusa właśnie, no to Markus jest pomocnikiem mężczyzny, starszego pana, który jest takim artystą.

malarzem, rzeźbiarzem, więc Marcusowi się żyje dobrze generalnie. On się nie ma co buntować. To jest bardzo ciekawe właśnie, bo on jest tym samym typem robota, androida, jak Kara, czyli to jest robot pomoc domowa, bo są różne typy też androidów, ale właśnie Marcus jest typem pomocy domowej.

I tam zaczyna się akcja, to też nie jest spoiler, że po prostu ten mężczyzna pewnej nocy odchodzi z świata.

No bardziej to na moralność Markusa wpływa. Tak, znaczy w sensie jakby twoją moralność względem tego, jak uważasz, że powinien Markus się zachować, ale właśnie od tego, że ten gościu umiera bądź też nie, na dobrą sprawę później masz kolejne gałęzie właśnie historii. Tak, i to jest właśnie fajne też.