Monique

Goedemiddag, want het is middag, vrijdag in Utrecht, het einde van de maand januari en tegenover mij zit Monique. Wie is Monique en wat doet Monique? Ik ben 53 jaar, ik doe grafisch vormgeving, ik heb een eigen bureau samen met collega en ik

Ja, hij heeft een beetje context nodig. Ik luister dus heel vaak wel naar je podcast, zoals bijna iedereen die hier zit. En dan komt er altijd zo'n moment dat je zegt van laat het los. En nu kun je alleen nog maar de dingen doen die je wil doen.

En dan krijg ik altijd een error in mijn hoofd. Want dan denk ik, ik kan dus echt alles doen wat ik wil doen. Ik heb eigenlijk al mijn verplichtingen zo'n beetje uit mijn agenda weten te krijgen. En dan weet ik niet wat ik moet gaan doen. En dan komt er eigenlijk ook nog eens bij kijken. Ik kan wel iets verzinnen. Ik kan natuurlijk wel wat leuke dingen verzinnen. Maar daar heb ik altijd iemand bij nodig. Ja.

En dat maakt je afhankelijk van je vrienden. Dat heb je wel eens in het leven, ja. Dat je afhankelijk bent van elkaar. Ja, en dan heb ik gelukkig genoeg vrienden... die ook wel allemaal in zijn voor iets leuks. Maar ik merk nu dat als... dat ik mijn agenda zo leeg schep van alle verplichtingen... dat ik een beetje stress ga ontwikkelen... bij de hele gewone kleine dingen in het leven. Dus bijvoorbeeld een ommetje maken...

Ja, dan vraag ik het gewoon aan mijn man. Dan zeg ik, als jij er bent, neem je dat en dat even mee. En als hij dan op vakantie is of twee weken weg... en ik moet op een gegeven moment, omdat alle vriesladers leeg zijn... dan ben ik er drie dagen mee bezig dat ik erheen moet. Wat is dat dan voor error in je hoofd? Kun je er iets over vertellen?

Nou, eigenlijk wat heel goed weergeeft wat er dan gebeurt... is als deze podcast op de Oudegracht was geweest... Voor de luisteraars, we zitten nu aan de Breitenlaan. Dat is mijn thuisadres. Ik heb hier ook een studio. En we hebben een studio aan de Oudegracht. Daar zitten we dus niet nu. Nee, maar ik dacht in eerste instantie dat het de Oudegracht zou zijn. En dan wist ik, weet ik, dat het probleem zich gaat afspelen na de podcast.

Want dan denk ik van, nou, ik vind Utrecht een superleuke stad. En mijn auto staat dan toch al in de garage. En het is dan toch al een beetje wijntijd of borreltijd. En dan denk ik, nou, ik heb zin om even een terrasje, wijntje even ontladen. Leuk, stad in. Klein ommetje, hoeft maar een half uurtje te zijn. En dan rijd ik naar huis. Nou, en dan... Dan gaat het mis. Dit gaat mis, voel ik aankomen. Ja, bij de deur denk ik al... Error. Zal ik het centrum verder inlopen? Of zal ik alvast een beetje richting de parkeergarage gaan?

En dan zie ik een winkeltje en dan denk ik, zal ik daar naar binnen gaan? Ja, ik heb eigenlijk niks nodig. Dan loop ik door en dan zie ik een terrasje. En dan denk ik, zal ik hier gaan zitten of daar gaan zitten? Dan kan ik kiezen tussen stoelen. Dan ga je zitten en dan denk ik, zal ik alvast afrekenen? Dan kan ik zo meteen weglopen. Je beschrijft het eigen leven wat we allemaal hebben. Een voldurende stroom aan keuzes. Maar voor Monique is dat error.

Nou, op een gegeven moment dan denk ik... zal ik mijn telefoon pakken? Zal ik mijn tas laten? Nou, dat gaat maar door en door en door. En dan denk ik, geniet ik hier wel van? Zit ik hier nou een beetje te genieten, ja of nee? En dan denk ik, ja, ik kan net zo goed naar de auto lopen. Auto pakken, lekker naar huis. Plof ik thuis neer, schenk ik daar een glaasje wijn of iets whatever in. En dan kan ik daar even ontladen. Want ik ben een half uurtje of drie kwartier ben ik thuis. Maar ja, dat maakt gewoon natuurlijk...

Dat je denkt, waarom ga ik niet even de stad in? Ik vind dat heel leuk. Of althans, ik vind de stad heel leuk. Maar ik vind het in mijn eentje. De hele tijd erg hoor. En dan denk ik, als er iemand bij is... dan stelt mijn hoofd geen enkele vraag. Dan is het helemaal leeg. En wat is dan de fundamentele vraag die je hoofd de hele tijd stelt? Het zijn gewoon allemaal van die kleine keuzes. Waarvan ik op een gegeven moment denk, ik heb hier geen zin meer in.

Laat mij gewoon vrij, zeg maar, zonder na te denken... een beetje meanderen door zo'n stad heen. Maar dat kan jij niet. Nee, dat kan ik niet.

Ja, die vraag kon ik natuurlijk verwachten. Maar ik vind het wel vervelend dat als ik dan niet wegga... of voordat je weggaat, dat ik dan met dat onbehagen al thuis zit. Terwijl je denkt, het is natuurlijk niet een prettig gevoel om stress te hebben... en ik wil eigenlijk niet dat het erger gaat worden...

Ja, hoe meer je hierover gaat pieken, hoe erger het gaat worden natuurlijk. Want dit is een vorm van onbehagen. Daar kan ik je niet mee helpen. Daar kom je nooit van af. Die hebben we allemaal. Het zou mij wel helpen. En dan wordt het een hele korte podcast. Je kan het record nog breken. Je bent acht minuten onderweg. Twaalf minuten is het record. Als iemand zegt, zo werkt nou helemaal je hersens. Nou, zo werkt het helemaal. Ja, accepteer het. En dan bel je altijd maar iemand op als je even drie minuten de straat op wil. Noem maar wat.

Ja, het is malen over niks. Ik vind daar niet zoveel van. Want ik denk wel dat heel veel mensen dit hebben. Dan geloof ik je niet even, hoor. Nee, ik vind dat niet in die zin van sneu. Ik vind het gewoon vooral heel vermoeiend. Ik vind dat een beetje. Dat ik denk van, nou ja, jammer dat ik dit niet weg krijg.

Kijk, als je zegt... ik heb echt verdriet om iets wat er is gebeurd... dan ga je dat aan of in. Maar als je denkt... dit vind ik een soort zinloze stress...

Ja, en ik weet ook wel dat er genoeg mensen zijn die dit hebben. Maar het voelt ook ongemakkelijk om...

Bijvoorbeeld, ik heb een huis ook midden in de stad. En ik heb er nog eentje op het platteland. Dus dat gaat er gezegd mee. Je hebt alles geregeld. Alles wat je maar wil. En dan ben ik in de stad en dat was in vakantietijd. En dan is iedereen weg. Vriendinnen waren op vakantie. Dus ik dacht, als ik nu even de deur uit moet, prachtig weer. Dan moet ik dat in mijn eentje doen. Er zit niks anders op.

Nee, dus dan denk ik, geef ik mezelf een taakje. Dan denk ik, even kijken of die winkel op de hoek nog een leuk planten heeft, want ik kan wel een plantje gebruiken. Nou, dan sta ik daar en dan denk ik, ja, ik heb helemaal geen zin om met een plant te sjouwen. Nou, dan loop ik door naar de hoek van de straat en dan denk ik, ga ik een bakje koffie drinken daar en daar. Dan denk ik, ja, ik heb thuis eigenlijk net zo'n lekkere koffie. Wat doe ik hier? Ja, wat doe ik hier? Nou, en ik ben gewoon na dat blokje weer terug. Ik was al binnen tien minuten weer thuis. Je beschrijft mijn leven. Ja.

Ja, maar ik denk wel... Ik ben alleen op reis geweest naar Australië. Brazilië in mijn eentje met carnaval in Rio. In je eentje, terwijl de taal... Je hebt zelfs een taalbarrière, want niemand spreekt Engels. Ik ben zelfs een keer alleen op wintersport gegaan. Ik heb...

Laten we zeggen, ik heb mezelf heel vaak een schop op mijn kont gegeven. Ik ben een keer alleen de kroeg ingegaan. Allemaal dingen die voor mij eigenlijk heel groot zijn. Voor andere mensen die daar geen last van hebben. Nee, dit is voor heel veel mensen groot.