Roland

Het duurt twaalf seconden te lang voor ik een wedervraag krijg. Dan ben ik al van de leg. Sorry, maar dat is mijn zwakte. Mijn gevoelige punt. En dat je aan haar vraagt. Wil je met mij rekening houden? Dat ik hier dus extra koestering, zorg, aandacht nodig heb.

Mag ik alsjeblieft af en toe een beetje idioot, fijngevoelig reageren? Want dit trauma heb ik nog eenmaal met me. En het is mijn plicht, dat moet jij gaan leren, om het niet op te potten, maar meteen te delen. En je kunt aan haar vragen, wil jij mij helpen dit trauma te dragen? Ja.

Dat is een betere methode dan hoe het nu gaat. Ja, en jezelf... Laat ik het even over mezelf hebben. Ik heb iets vergelijkbaars met niet gezien voelen. Als ik het idee heb dat mensen mij niet zien... kan ik echt in paniek raken, boos worden, geïrriteerd raken. Ik kan me toch wel zien. Maar jij doet het nog lichamelijk en verbaal.

Ja, ik word dan boos. En snel. Maar uit verhouding. En dat klopt gewoon niet. En ik heb geleerd in de loop van de afgelopen jaren pas. Dit heeft iets te maken met mijn jeugd. Dat ik me vroeger door mijn moeder gewoon totaal niet gezien voelde. Mijn moeder was ook niet de leukste. Ik denk dat jouw moeder echt nog wel een...

Een tandje uitdagender was, als ik het zo hoor. Maar bij mij is niet gezien worden een pijnpunt. Wat ik dus tegen mensen in mijn omgeving ben gaan zeggen... als ik denk dat ik soms niet gezien word, dan reageer ik soms wat heftig. Ik hoop dat ik het leer hanteren in de loop der tijd. En door het gewoon te zeggen en te benoemen en te leren herkennen... is het nu een stuk minder dan vijf of tien jaar geleden.

Dus dit wens ik jou toe. Dat je in plaats van. Ze denkt dat ik geen verhaal heb. Want dat is jouw pijnpunt. Dat ik niks te vertellen heb. Dat je dan niet naar binnen gaat. Op je kamertje. Zoals je jongetje thuis deed. Maar dat je je mond open doet. En zegt. Ik heb het idee dat jij denkt dat ik geen verhaal heb.

Misschien zegt zij, ik zit in een burn-out, ik heb een auto-ongeluk gehad, een lekke band. Ja, dat klopt, je hebt gelijk. Oké, en dan kan je het erover hebben. En dan loopt die agressie niet op en dan kan je het bespreken met elkaar. Maar goed, heel veel woorden van mijn kant. Kom eens met een...

Wat zit je zo al te denken als je dit hoort? Nee, maar wat ik al eerder zei... ik neem het haar niet kwalijk, omdat zij... ze heeft een heel belangrijke... of belangrijk, weet ik niet... een redelijk zware leidinggevende functie. Wat ze gewoon elke dag heel druk mee is. Dus ja, er is ook soms geen tijd...

Dit moet je niet doen. Je moet opkomen voor jezelf. Ik voel me niet gezien. Ik heb het idee dat je niet geïnteresseerd bent in mijn verhaal. En dat kan ik allemaal wel begrijpen. Maar als kind begrijp je ook heel veel van je moeder en je ouders. Je hebt niks aan begrip. Je hebt eraan dat je haar vertelt. Je moet haar vertellen. Ik voel me even niet gezien. Ik heb het idee dat je mijn verhaal niet interessant vindt. En het gaat er niet om wie er gelijk heeft. Het gaat er ook niet om of zij het zo druk heeft. Ik wil haar niet beschuldigen. In die zin van...

Als zij het niet bewust doorheeft. Het is geen beschuldiging in haar richting. Het is opkomen voor je eigen gevoel. En dat is iets heel anders. Het doet er niet toe wie fout is. Het doet ook niet toe of iemand een fout gemaakt heeft of niet. Het is voor haar belangrijk. En dat moet jij gaan leren. Ik ga je coachen. Ik ga je aanpakken. Jij moet jezelf bij de lurven durven gaan nemen. Zodra jij het gevoel hebt. Iemand is niet geïnteresseerd in mijn verhaal. Dat je dat durft te zeggen.

Ik heb het idee dat je niet geïnteresseerd bent. Misschien zegt iemand, ja, ik vind het niet zo moeiend. Dat mag. Oké, dan bedankt. Dan kan ik daar aan werken. Of iemand zegt, sorry, ik was er met mijn hoofd niet bij. Of iemand zegt, ja, ik was wel geïnteresseerd. Sorry dat ik dat niet heb laten merken. Maar dan kan je het erover hebben. Maar jij slaat het in jezelf op. Het stapelt zich op en dan uiterst zich in passief agressief gedrag. En de kunst is dat hele proces te voorkomen.

Het was natuurlijk laatst ook zo dat zij de kinderen heel veel had. Nieuw werk had. Ze doen een paardensport. Dan weet je ook hoeveel tijd dat erin zit. En dan denk je, dan is even geen tijd voor mij. Dus ik loop naar achteren en ik zeg succes eventjes. En ik kom er weer als jullie aangeven dat ik...

Mag komen. Terwijl ik eigenlijk moet zeggen... maar ik wil ook even bij jullie zijn... en gun mij ook even tijd met jullie. En dat vraag je niet? Nee. Maar vandaag wel. Nu begrijp ik wel wat je zegt en hoe het moet. Ja. Ze zei laatst ook... ik wil ook wel dat je zegt... ik wil graag dat ik bij haar moet komen... dat ik dat zeg. Dat ik graag bij haar wil zijn. Ja.

Dat betekent ook dat jij van haar houdt, dat je haar nodig hebt. Dat zij ook iets voor jou betekent. Ik was eigenlijk tien minuten geleden nog heel hopeloos. Het zit zo diep bij jou. Ik zeg even, je maakt het op mij. Ik zeg even een beetje een nerveuze, onzekere, stille indruk hoe je binnenkomt. Stoere vent, ziet er goed uit. Goed lijf, als ik dat zo mag zeggen. Er zullen heel wat mannen op jouw leven superjaloers op zijn.

En je maakt een hele schuchtere indruk. Alsof je nog steeds het jongetje van vier bent. Maar nu ik tien minuten verder ben in het gesprek... ben ik eigenlijk heel hoopvol. Omdat het gewoon gaat om dit. Dit gewoon gaan leren. Je moet iets gaan leren wat je eigenlijk had moeten leren... toen je drie of vier was. Dan ga je het nu leren. Ik heb ook heel veel aan haar. Omdat zij zegt, er zit zoveel meer in jou dan jij laat zien. Wordt helemaal ontroerd als je dat zegt. Ja.

Dus we moeten gewoon bij elkaar blijven. Maar het probleem is dat ik het niet kan huilen. Dat is een beetje dat het er wel in zit. Maar dat ik gewoon niet naar voren wil treden of zo. Of kan treden, mag treden. Iets in die zin. Omdat jij dat beeld met je mee zult. Dat je saai iemand bent die geen verhaal heeft. En dat beeld belemmert jou. Dat beeld belemmert jou om je mond open te doen. Ja, dat zie je wel. Dat heeft toch geen zin. Laat ik mijn mond maar houden.

Ik heb toch geen verhaal. Ze heeft een hele belangrijke maan. Ze heeft toch geen oog voor mij. Met die paarden heel druk. Kom op voor je zielige gevoel. Dat je even aandacht nodig hebt. Want dat is heel menselijk. Ja, maar dat is het dan ook. Als ik dan s'avonds bijkom en ik vertoon het gedrag. Dan vind ik mij heel zielig. Zeg het dan gewoon mij. Ik kom even zielig gedrag vertonen. Nee, maar ik zeg het niet. Ik zit er gewoon te mokken. Ja, maar nu niet meer. Vanaf nu ga je zeggen. Ik kom even zielig gedrag vertonen. Ik heb even aandacht nodig.

nodig. En dan kun je erom lachen. Dan is het ook wel weg, vermoed ik. Ja, dat zit in de toekomst. Dat weten we nog niet. Ja, het is mijn ervaring, op het moment dat je het gewoon benoemt. Ik heb het idee dat ik geen verhaal heb nu. Ben je niet geïnteresseerd? Dat doet me pijn. Dat vind ik niet zo fijn. Hoe zit dat? En dan kan ze zeggen, sorry, ik was even met mijn hoofd niet bij je. Kom zitten, vertel. Wat heb je op je werk? Nou, hoepen en dan is het weg. Maar het kan pas weggaan als jij het zelf inbrengt. Want zij kan geen gedachten lezen. Ze weet

Het doet niet waar je uithangt met je gevoelens en gedachten. En dat denk je soms wel. Ja, dat denken heel veel stellen. Daar gaat het heel vaak mis. Dat doen we allemaal. We denken allemaal, hallo, heb je niet in de gaten dat? Nee, dat hebben mensen dus gewoon niet in de gaten. Omdat je niet genoeg en goed genoeg met elkaar praat. Nee, precies, omdat je het niet vertelt.

En ik heb echt het beeld dat ik net zei. Want was je 49? Dat je nu begint. Waar je als jongetje van 4. Wat je als jongetje van 4, 5 moet gaan leren. Met een moeder die niet in bed ligt. Dus morgens vroeg dat je ontbijt moet maken. Maar die er gewoon uit is. En dat je beneden komt en zegt. Hoe gaat de dag eruit zien? Met wie ga je spelen? Neem je nog iemand mee naar huis? En waar heb je zin in? Welke kleren wil je aan? En dat je gewoon boos kunt worden op je moeder. Als je geïrriteerd en zagrijdig bent. En dat je dat durft te doen. Omdat je weet. Er is gewoon iemand voor mij.