Rutger

Nou, dit is... Hier ben ik zelf ook wel eens gekomen... en heel gauw weer vergeten, denk ik. Omdat ik ergens geleerd heb... om maar gewoon... proberen een vierkantje te zijn. En dus steeds de hele dag door...

Jij wordt verwacht een vierkantje zijn, maar dat gaat je gewoon nooit lukken. En niks slechts over je ouders, maar ik neem aan dat je ouders ergens ook van jou verwachten. Of laten we in ieder geval zeggen, de keren dat je vierkantje was, waren ze heel blij met je. Ja, ik heb ook niks verkeerds over mijn ouders. Ik denk dat, zeker in de tijd, ik ben een kind dat is opgegroeid in de jaren negentig. En ik denk dat zeker in die tijd, gelukkig verandert het nu een klein beetje, maar ja, was het gewoon...

VWO halen, dokter worden, advocaat en een mooie stationwagen voor de deur op zondag met je kinderen in Labrador het bos in. Doorzaam woning kopen. Ja, precies. Nou dat. En ik doe super erg mijn best om dat ook allemaal te hebben en te kunnen. Te leveren. Ja.

dan dat jij nou helemaal niet in orde zou zijn. Of jezelf als een heel fout iemand zou zien. Nee, dat klopt wel. Je ziet jezelf als een ander iemand. Dat klopt wel. Ik heb natuurlijk zelf ook wel naar die matrix gekeken. En inderdaad, slecht zelfbeeld, ja. Ik heb niet per se echt een slecht zelfbeeld. Nee.

Maar ik heb dat wel naar andere mensen gezegd. In periodes dat ik dus depressief was. Niet zo heel lang geleden. Dat ik gewoon een slecht zelfbeeld heb. Maar eigenlijk. Ik was daar toen van overtuigd. Maar ik denk eigenlijk was het. Denk ik meer. Nog meer. Dus dat idee van. Ik kan paniek zijn. Ik wil geen fouten maken. We kunnen toch dit allemaal uit. Hallo. Ik zit in een podcast meer. Ja dat is toch geen probleem. Mijn auto staat ervoor. Oh ja. Ja.

Ja, daar zijn we weer. Zelfbeeld. Ik was volgens mij wat over zelfbeeld aan het zeggen. Dat ik dat wel ook naar andere mensen uitgesproken heb. Van ja, ik heb gewoon een slecht zelfbeeld. En dat denk ik toen misschien ook al niet helemaal geloofde. Maar zei om andere mensen het maar te kunnen laten begrijpen. Of zo. Omdat ik zelf nog niet heel erg in de gaten had. Weer in het moment van ik ben gewoon weer een rondje die een vierkantje aan het proberen te zijn is. Ja.

Het is wel een mooi inzicht van... als ik bijvoorbeeld een nieuwe klus krijg... of met een opdrachtgever in gesprek ben... je moet wel in de gaten hebben dat je neemt geen vierkantje aan... maar een rondje. Dat zeg je ook? Nee, dat bedenk ik nu. Dat moet ik zeggen. Ja, tuurlijk. En jouw gebrek is je talent. Jouw bijzonderheid maakt je uniek. Ja.

lange monoloog van mij kan. Ik sta open voor elke verbeterde suggestie of aanvulling. Ik denk dat deze conclusie vaker getrokken is, maar nog nooit zo op een manier is gezegd, dan wel door mezelf, dan wel door iemand anders, of de manier waarop je het nu zegt. Dus ik denk dat het klopt. En nu.

Jij zegt ik denk het wel. Klopt het zo? Ik heb het vaker meegemaakt. Maar nooit in deze bewoordingen. Voelt het als een passend verhaal? Ik ga iets zeggen wat ik denk het bevestigt. Jij zegt net ik vind het een super leuk gesprek. Ik vind mensen zoals jij leuk. En ik heb hetzelfde. En wat ik merk.

Ik vind trouwens heel veel mensen leuk. Ook mensen met stoornissen op artistisch spectrum. Met heel dwangmatige praten. Eigenlijk vind ik iedereen leuk. Dat snap ik. Zonder daarmee andere dingen of mensen te kort te doen. Maar ik begrijp heel erg wat je daarmee bedoelt. Omdat ik denk. Dat ik dat ook bij mensen heb. En dat. Ik kan me dan emotioneel. Bijna helemaal. Geven aan zo iemand die ik dan zo leuk vind. Omdat ik het idee heb van. Maar jij bent ook een rondje. Ja.

Je zit heel aandachtig te luisteren. Ja, maar ik wil niet de tijd rekken. Ik pak er gewoon nog een bak popcorn bij hoor. Ik zie dat je aarzelt, dus kom maar graag. Ik denk dat dit klopt en waar ik ook last van heb... en ik probeer dit ook even een beetje dan in mijn hoofd... dan zo met dezelfde beeldspraak met rondjes en vierkantjes te duiden... is dat ik me overal voor verantwoordelijk voel.

Dus het rondje vindt dat hij verantwoordelijk is... voor ook de verantwoordelijkheden die bij de vierkant liggen, bij wijze van spreken. En hoe plaats ik dat? Dat is een goede vraag. Heb ik niet meteen een antwoord op. Heb jij een antwoord erop? Ik dacht wel inderdaad dat er iets van een gedachte begon te kriebelen. Dat is heel praktisch om voor mezelf aan de voorkant van dingen al...

Ik ben het eventjes volgens mij aan het verwerken. Ondanks dat ik... Het voelt als een ja. En dan probeer ik cognitief nog even... Woorden aan te geven. Maar het is al geland. Ik heb wel een aan... Om te checken of deze gedachtegang klopt. Is het dan zo dat op het moment dat jij...

Ja. Zucht. Je zucht. Ik heb geleerd zuchten vaak als een goed teken te zien dat er iets van je afvalt. Voelt het ook zo? Ja, ik merkte net inderdaad al dat tijdens jouw eerste uiteenzetting, voordat we het over dat stukje verantwoordelijkheid hadden, dat er dingen gebeurden. Ja.

Het is bijna alles wat ik doe, dat doe ik om maar ergens bij te horen. En dat is dus heel plat geslagen, maar gewoon om vlakke kantjes te krijgen. Dus om een vierkantje te lijken. Ja, en dat is zo zonde, want rondjes zijn zulke leuke dingetjes. Het is een beetje stuiterend. Balletjes stuiteren. Vierkantjes, je hebt een pop die ligt stil. Ja.

Heel erg bedankt. Leuk gesprek. Je zegt je praat makkelijk. Ik heb niet zoveel meer te zeggen. En hoe zit je erbij verder tot slot? Als laatste vraag. Ik heb wel nu een glimlach op mijn gezicht. Gewoon lekker een rondje zijn. Af en toe doen alsof ik een vierkantje ben. Om er maar voor te zorgen dat je een beetje uit de problemen blijft.

Ben je benieuwd hoe het nu is met de gast uit onze podcast? Blijf dan nog even luisteren, want we vroegen een tijdje later om een update en die ga je nu horen. Hoi allemaal. Vijf maanden geleden, halverwege september, was ik bij Bertolt op bezoek. Hadden we een heel leuk gesprek. Ik hoop dat jullie het een beetje hebben kunnen volgen, want het ging snel, denk ik, als ik het terugluister.

Vond het heel erg leuk om met Bertolt zo in gesprek te zijn. Ja, merkte dat het wel heel fijn was om zo duidelijk weer even aan te wijzen van... Je probeert zo anders te doen dan wat je bent. Of zo. En dat is wel iets wat een soort van euforie opriep de dagen daarna. Maar helaas ging het...

Twee weken later mentaal heel erg mis. Ik kreeg een enorme klapper van een paniekaanval waar ik allerlei vreemde mentale symptomen bij liet zien. Ik denk als gevolg van stress. Met name doordat ik dingen aan het doen was die niet bij me pasten op een manier waarvan ik

Dacht dat het moest, maar misschien niet helemaal zelf achter stond. Dus dat was vervelend. Een hele poos heel erg somber geweest en lastig uit bed en van de bank af gekomen.