Rysiek

Teraz jesteśmy z Rysią. Cześć Rysiu. Cześć, witam Cię. Czy możesz powiedzieć coś o sobie? No cóż, jestem muzykiem i aktorem w teatrze Exit. Staram się właśnie te dwie pasje w teatrze rozwijać i staram się też dzielić nimi z publicznością.

Jesteś muzykiem, tak? Z wykształcenia. Rozumiem. Zakładam, że podczas spektakli grasz na jakichś instrumentach. Tak, podczas spektakli tak zwanych słowno-muzycznych. Gram w zależności od tego od potrzeb, czyli albo na akordeonie, albo na saksofonie, albo na klarnecie. Częściej na klarnecie niż w sumie chyba na saksofonie. Jasne. Co w ogóle daje Ci praca w teatrze? Czym dla Ciebie to jest?

Praca w teatrze pozwala mi się rozwijać, pozwala mi rozwijać te właśnie dwie pasje, które kocham, czyli muzykę i aktorstwo. Daje mi też możliwość kontaktu, bo my też współpracujemy z różnymi i muzykami, i aktorami również. To też daje mi właśnie możliwość pracowania z tymi ludźmi też spoza teatru, z najwyższej półki, bo my zawsze z takimi...

No właśnie, właśnie, bo tutaj pan reżyser wspominał, że z różnymi znanymi ludźmi. Czy masz jakichś takich swoich ulubionych wykonawców, zespoły muzyczne, jeśli mówimy o tym obszarze? To znaczy, mówimy tutaj o zainteresowaniach pozateatralnych, tak? Tak, tak. To ja bardzo lubię muzykę jazzową, bo teraz jeszcze dodam, że kształcę się już tak poza teatrem, w Krakowskiej Szkole Jazzu i Muzyki Rozrywkowej. No i ta muzyka bardzo mnie inspiruje, ponieważ

W tej muzyce można niejako tworzyć na żywo, czyli po prostu improwizować. I to właśnie bardzo to lubię. Bardzo to lubię. Bardziej może niż granie 1 do 1, chociaż to też trzeba umieć, ale improwizacja daje mi jakieś takie, że mogę troszeczkę wodzę fantazji jakby tutaj poruszyć. Tak, tak. A to nie jest też łatwe. Nie każdy umie improwizować tak umiejętnie, ale...

To już trzeba mieć taki dar trochę. Pewne rzeczy oczywiście można się nauczyć, ale trzeba mieć jak do wszystkiego tak zwaną smykałkę, czyli dar. Ja myślę, że Ty się do tego nadajesz idealnie. A czy któryś spektakl zapadł Ci tak najbardziej w pamięć? Ja myślę, że chyba jest kilka takich rzeczy, które przede wszystkim Jezus Bezdomny, który jest bardzo taki wzrusz poruszający. To jest właśnie ta droga krzyżowa właśnie z tymi lamentacjami, rozważaniami, które przepięknie moja znakomita koleżanka Natalka śpiewa. Natalkę już poznaliśmy. Tak.

I tam właśnie też występujemy muzycznie w trio z Adamem Szewczykiem, który jest jakby nadwornym kompozytorem w teatrze i Gosią Oczko, która jest świetną wiolonczelistką. Potem jeszcze Pieśń nad Pieśniami, to jest też słowno-muzyczny spektakl, gdzie dołączają do nas jeszcze dwaj muzycy jazzowi z najwyższej półki, czyli Adam Szabas-Kowalewski i Krzysztof Dziedzic. Adam Szabas-Kowalewski jest basistą, a Krzysiu Dziedzic jest świetnym perkusistą jazzowym. No i wtedy gramy jakby w kwintecie w tym spektaklu.

Te spektakle, ten teatr daje duże możliwości, myślę, takim osobom. Tak, daje duże możliwości i też przychodząc do teatru, też musiałem się troszkę nauczyć jakby innych technik, bo my bardzo często też wystawiamy swoje spektakle

W konwencji teatru cieni, czyli to jest właśnie to oświetlanie, rzucanie na ekran postaci i tu trzeba rzeczywiście troszkę inaczej się zachowywać. Te ruchy wszystkie, które normalnie w teatrze w żywym planie, normalnie można robić te gesty, w teatrze cieni trzeba robić je dwa razy wolniej, po prostu żeby to było takie dla widza bardzo przejrzyste.

Na pewno tak jest, na pewno tak jest, bo rzeczywiście na rynku pracy, może rzeczywiście byłoby trudno znaleźć pracę, aczkolwiek tutaj już może poza jakby teatrum, no są, były takie osoby przecież, które z niepełnosprawnościami, które tam potrafiły zaistnieć, choćby nawet Stevie Wonder czy Mieczysław Kosz, taki pianista był, jazzowy też, też niewidomy, ale to chyba są takie ewenementy, że tak powiem, natomiast tak generalnie rzeczywiście jest trudno.

Czy możesz nam coś powiedzieć o swojej niepełnosprawności? Bo ty jesteś osobą niedowidzącą. Właśnie to teraz już prawie, że niewidomą, bo ja mam w tym momencie po prostu widzę tylko światło. Słońce mnie razi, natomiast już nie widzę ani przedmiotów, ani konturów budowli na przykład, czy twarzy.

Kiedyś widziałem trochę lepiej, do ósmej klasy, ja w ogóle jako dziecko już urodziłem się z wadą wzroku, to ja mam niedorozwój nerwu wzrokowego i tarcz wzrokowych, ale jako dziecko, tak jak mówię, do ósmej klasy widziałem troszkę lepiej, mogłem takie większe litery z tablicy czytać, dlatego ja miałem indywidualny tok nauki. Lekarze nie kierowali, znaczy odradzali jakby pójście do szkoły dla niewidomych, bo oni cały czas mieli...

Nadzieje, że ten nerw wzrokowy i te tarcze się rozwiną, ale to akurat poszło w odwrotną stronę i jak już kończyłam ósmą klasę, to ten wzrok się zaczął bardzo, bardzo, ale to bardzo pogarszać i doszło do takiego stanu, tak jak teraz, że ja już tylko światło widzę.

Ale nie wyglądasz na osobę załamaną. Wyglądasz na taką osobę, która... Ja mam coś takiego, że ja jakby potrafię się dostosowywać do danej sytuacji i jakoś tak nie za bardzo przeżyłem to, że... Znaczy może w jednym ekspercie ja strasznie też kocham piłkę nożną i sport i tak lepiej trochę widziałem jeszcze to normalnie tam z tatą sobie kopałem w piłkę, nie? Tam, gdzie mieszkaliśmy przedtem na Woli Justowskiej była taka duża łąka i tam właśnie mogliśmy tą piłkę kopać. Ja strasznie chciałem być piłkarzem, no ale po

Jakie drużynie kibicujesz? Krakowi oczywiście, Krakowia Kraków, to jest najstarszy klub w Polsce i Krakowia zawsze od dziecka. Rozumiem. No i właśnie chciałem tym piłkarzem być, potem się okazało, że nie mogę, a jeszcze nie wiedziałem, że istnieje coś takiego jak blind football. Tak, to jest piłka dla niewidomych.

To jest piłka dla niewidomych, gdzie piłka jest właśnie taka dźwiękowa, ona ma takie w środku takie jakby grzechotki, jak się toczy, to słychać ją po prostu. Słychać, tak. I no i wtedy, no i właśnie tak gdzieś od, nie wiem, trzech, czterech lat, Natalka, moja znakomita koleżanka, jakby wciągnęła mnie do uprawiania blind footballu, ponieważ ona zna trenera. Jakoś tak w jakiejś rozmowie tam trener raz pomagał nam na planie filmu po drugiej stronie dnia. On teraz jest trenerem.

Natalka? Nieprawda. A to nie wiedziałem. No i właśnie przy okazji... Czego się dowiaduję. Przy okazji mogliśmy z trenerem się poznać i trener właśnie zaproponował, żebyśmy zaczęli przychodzić na te zajęcia, które tam się odbywają na Uczelzianu. I teraz trenujesz regularnie?

To znaczy, powiem Ci tak, regularnie trenowałem do jakiegoś czasu. Teraz troszkę mi ta uczelnia jakby zaczęła przeszkadzać, bo te zajęcia z Blańcu Futbolu są w środę, a ja mam właśnie uczelnię w środę, właśnie mam kombo i teorię. I od trzech lat właśnie jakby rzadziej przychodzę, bardziej już po zakończeniu tego roku akademickiego w uczelni, to tak gdzieś w czerwcu. Ale to już ostatni rok w tym momencie ja studiuję, no i przypuszczam, że od przyszłego roku już będę regularnie ponownie mógł brać udział w tych zajęciach.

Ja właśnie bardzo lubię taką rywalizację na boisku, takie trochę przepychanie się, granie ciałem w piłkę nożną, troszkę kopanie się po nogach. Ale nie jakoś brutalnie. Wiem, wiem. Wszystko z umiarem dozwolone. Ja może miałem troszkę łatwiej niż osoby, które nigdy nie grają w piłkę, a dopiero zaczynają, bo ja te odruchy wtedy, kiedy jeszcze lepiej widziałem i mogłem grać, kopać sobie tam z tatą w tą piłkę,

Nauczyłem się tylko od ruchu, przyjmowania piłki, uderzania z pierwszej i tak dalej. Także ja sobie potem już jak zacząłem uczestniczyć w tych zajęciach z blind footballu, to sobie tylko przypominałem już, nie? I było mi dużo łatwiej. Teraz jesteś specjalistą. Może nie aż specjalistą, ale na takim jakimś poziomie. A czy oprócz blind footballa jeszcze jakiś sport? Czy na razie nie ma na to czasu? Nie, na razie piłka, na razie piłka. Interesowałem się tym właśnie, czyli dopytywałem, czy istnieje boks dla niewidomych, ale chyba czegoś takiego nie ma jeszcze.