Rysiek

ukończyłem taką normalną szkołę muzyczną, klasyczną w klasie clarinetu, a teraz ten jazz. No ja nigdy nie miałem jakichś takich nieprzyjemnych sytuacji, zawsze raczej byłem akceptowany i nie miałem problemu. Właśnie ja, wydaje mi się, że ja chyba dobrze trafiłem, że tą szkołę

Dobrze mi się ułożyło, że tak powiem może w życiu, że ja tą szkołę właśnie, tą pierwszą klasyczną i teraz kończyłem właśnie z młodzieżą, która normalnie jest młodzieżą widzącą. No ponieważ też oni bardzo pomagają, bardzo nie było żadnych jakichś nigdy sytuacji jakichś takich konfliktowych ani... To bardzo dobrze trafiłeś, bo bardzo często tak jest, że właśnie osoby są hejtowane czy odrzucane albo ignorowane. Myślę, że no...

w tym zakresie miałeś szczęście? Ja nie wiem, jakby to teraz było, bo teraz może trudno powiedzieć, ale no wtedy jeszcze, przynajmniej kiedy ja tą właśnie klasyczną szkołę kończyłem, to właśnie nie było raczej takiego, mody na takiego, jakieś właśnie hejtowanie czy coś w tym stylu, ale teraz też nie, bo teraz to ja chyba jestem w sumie najstarszy w tej uczelni, bo to jest uczelnia taka, która jakby tam nie ma żadnych granic wiekowych, to jest prywatna uczelnia, więc, ale bardzo fajnie, bardzo jest fajna atmosfera koleżeńska i

Cieszę się. A w podstawówce też tak było? W podstawówce to ja tylko spotykałem się z wieśnikami na religii, bo ja miałem indywidualny tok nauki, więc to tak tyle, ale też nigdy nie zdarzało mi się jakieś takie sytuacje bardzo stresujące. Dobrze.

A jak tak w codziennym życiu funkcjonujesz? Są jakieś takie sytuacje, z którymi masz ogromny problem? Znaczy ogromny, duży albo po prostu, z czym sobie nie radzisz? To znaczy generalnie staram się sobie radzić. W miarę możliwości ze wszystkim są takie na przykład sytuacje, gdzie trzeba coś przeczytać czy coś, no ale ja mam asystentkę, są teraz asystenci osób niepełnosprawnych. Tak, jest bardzo fajna sprawa. No i zawsze można asystentkę poprosić o przeczytanie czegoś, czy pójście z doradzeniem na przykład w kupowaniu czegoś.

Pytam też w tym kontekście, czy myślisz, jak uważasz, co można by wprowadzić jeszcze, co by mogło ułatwić takie codzienne funkcjonowanie, życie? Czy nie masz pomysłu? Na razie to jest tak, że dużo i tak już jest tych rozwiązań technicznych różnych takich, tutaj mam na myśli osoby właśnie z dysfunkcją wzroku, że one mogą funkcjonować jakoś tam, bo są laptopy z programami głośnomówiącymi, telefony, dużo jest tej techniki takiej, która pomaga,

Tak, tak, bardzo dużo tego jest. Także na pewno coś jeszcze wymyślą, nie? Jacyś wynalazcy od tych spraw i tak rozwinie się. Dobrze, oddajemy to w ich ręce. A powiedz jeszcze, chciałbyś odzyskać wzrok? To znaczy powiem tak, gdybym była taka możliwość, to bardzo bym się cieszył, ale skoro się nie da, to ja nie mam pretensji do nikogo, ani do Pana Boga, ani do, no nie wiem, do nikogo w sumie. No tak się stało, jak się stało.

Musisz, że jesteś elastyczny. I tak, i tak, i tak można powiedzieć rzeczywiście. Gdyby się dało, to jak najbardziej, ale skoro nie ma takiej możliwości, bo nawet lekarze wtedy, kiedy jeszcze... Teraz już się przestałem leczyć w sumie, bo medycyna jest raczej bezradna. Natomiast wtedy, kiedy się jeszcze leczyłem, no to tam proponowali trepanację czaszki, żeby tam spróbować coś zobaczyć, nie? Tam jak te nerwy, te tarcze wzrokowe, żeby się nie dało tam czegoś poprawić. Ale zarówno moi rodzice i ja nie chcieliśmy się na to zdecydować, ponieważ...

Nikt nie daje stuprocentowej gwarancji, a trepanacja czaszki jest bardzo niebezpieczna, bo można jeszcze coś uszkodzić. Tak, dokładnie, to nie jest byle jaka operacja. Tak, także tak. Aha, jeszcze chciałbym o jednej rzeczy powiedzieć. Tak? Że mam też swoją miłość swojego życia. Wow. Moja dziewczyna ma na imię Joanna, dzisiaj jej tutaj nie ma, bo troszkę choruje. Pozdrawiamy ją. Pozdrawiamy Asię, tak. I zamierzamy się pobrać 7 czerwca przyszłego roku. Wow.

Asia jest na wózku, ma właśnie porażenie czterokończynowe, dziecięce porażenie, ale dajemy radę sobie. Czego Asia nie może robić, to ja pomagam. Super, czyli uważasz, że dacie sobie radę? Z jakąś pomocą powinniśmy sobie dać radę. Trudniej będzie z jakimś mieszkaniem, ponieważ ani ja, ani Asia jakby nie dysponujemy taką kwotą, żeby dało się utrzymać mieszkanie takie, nie? I jeszcze jakoś tam wyżyć z tego. Na razie zamierzamy się pobrać, zobaczymy. Może mam też taki trop

Spróbowania już jak skończę te studia, zastanawiam się nad kursem masażu, żeby sobie można było ewentualnie dorobić. Tak, żeby można było się trochę usamodzielnić. No bo muzyka i teatr też dają, natomiast jeżeli miałbym jeszcze taką pracę, która by dawała mi większą taką stabilizację finansową, że na przykład co miesiąc wiadomo, że mam te pieniążki, to wtedy może bylibyśmy w stanie rzeczywiście to mieszkanie tam utrzymać i jakichś asystentów. Tak.

Tak, myślę, że jest taka możliwość, więc jak najbardziej. Jak długo już się znacie? My z Asią znamy się, znaczy chodzimy ze sobą 13 lat, znaliśmy się troszkę dłużej, ale zaczęliśmy chodzić w roku 2012. Czyli to już jest taka prawdziwa miłość. To już jest taka prawdziwa miłość. To wszystko oddajemy w ręce Boga. Jak najbardziej, oczywiście, jak najbardziej. Liczymy na jakiś kawałek tortu z wesela. Możecie się czuć zaproszeni na wesele również.

Kochani, czujcie się zaproszeni. Dziękuję Ci bardzo za rozmowę. Również dziękuję. Ale nie, powiedz jeszcze na koniec coś dla słuchaczy. Dla słuchaczy, no cóż mam, cóż mogę powiedzieć. Może tak, powiem może do tych osób właśnie z tą niepełnosprawnością. Słuchajcie, nie poddajcie się, walczcie o siebie zawsze, w każdym momencie, bo nie ma sytuacji ani beznadziejnych, ani bez wyjścia. Dziękuję bardzo, walczcie o siebie. Dzięki Rysiu. Dziękuję. Cześć Kamil. Cześć.