Wietse Hage

Dat iemand dit kan vragen. Daar voelen ze zich dan niet comfortabel bij. Daar kan je cynisch commercieel over denken. Maar ook een soort vrijheidsdenken. Het is een volwassen model voor volwassen mensen. En wij gaan uit van jouw eigen vrijheid. Ja.

Veel vertrouwen in de gebruiker. Dus we gaan het liever niet aanpassen voor iedereen. Dat betekent dat we het model moeten splitsen in een model voor jongeren en een model voor volwassenen. Dan is de vraag, hoe doen we die splitsing? Nou, jij zegt inderdaad dat OpenAI heeft het aangekondigd. We proberen dat zelf te ontdekken. We kunnen eigenlijk aan de hand van AI, typisch natuurlijk, patroonherkenning.

dat we hier aan het praten zijn met iemand die niet volwassen is. En daarbij is het ook het idee dat dat dan niet alleen tijdens het gesprek gebeurt. Dus jouw user account wordt dan eigenlijk gemarkt als teenager. Of in ieder geval child teenager. Ik zou zeggen, zolang jij aan het patroon voldoet.

Ja, interessant hè? Ze hebben het niet uitgewerkt, want anders gaan mensen dat natuurlijk weer lopen. Ze hebben het een beetje in het midden gehouden hoe dit werkt. Maar het is niet per gesprek. Anders moet je een soort geluk hebben. Het is een beslissing die over jou genomen wordt als jij je ID niet laat zien. Als je je ID wel laat zien, kan je aan de ene kant terechtkomen aan de ene kant van het hek van de niet-volwassenen. Maar natuurlijk ook met je ID juist aan de kant van de volwassenen terechtkomen. Fascinerend. Maar zij framen dit in hun nieuwsbericht, in hun blog. Het is best wel een lang verhaal.

als een hele complexe afweging tussen allerlei waarden. Dat klinkt een beetje leeg, maar ik ben het wel met ze eens. Omdat zij zeggen, we doen eigenlijk safety and freedom. Dit is gewoon een politiek vraagstuk. Safety and freedom tegen elkaar aanhangen. Want aan de ene kant worden wij onder druk gezet... om ons systeem zo vrij mogelijk te houden. Waarom is het zo'n sycophant die alleen maar naar je lacht... en het met je alles eens is en al je ideeën te gek vindt... en in alles zegt dat je geniaal bent...

Mensen willen een soort gedurfde... Ze willen serieus genomen worden als eindgebruiker. Maar we, zeg ik dan even, willen ook dat jongeren beschermd worden. En die twee oplossen... Ja, die staan op een spannende voet met elkaar. Ja, en dit is dus een...

oplossing van OpenAI wil ik daarbij nog wel gezegd hebben, dit is dan ook nog maar OpenAI we hebben natuurlijk veel meer model providers en model makers en ook manieren om met modellen te praten zonder dat dat per se via een app gaat namelijk lokaal of via een omweg dus dat OpenAI hier nu een duit in het zakje doet met een oplossing is leuk maar we zijn er natuurlijk nog helemaal nog niet want dan moeten er een soort algehele afspraken gaan komen

Dit is hoe we allemaal aan de problemen komen. Ik heb dan mijn favoriete metafoor van het beton is nog nat, we kunnen nog iets. Of in dit geval het cement is nog nat. Dus je kan je handen er nog in zetten. Maar op een gegeven moment wordt het wel harder en wordt het moeilijker. Want die technologie gaat dan in die samenleving en dan wordt die hard.

Ja, en het is zo groot. Wat heb je nou als individu nog te willen? En zijn die krachten niet veel te groot om nog een positieve draai eraan te geven? Ja, maar er zit ook een soort self-fulfilling prophecy in dat... Zeg maar, oké, laten we ons zelf 5% bewegingsruimte geven in de uitkomst van dit hele ding. Dan gaan we die dan toch pakken met elkaar om daarin nog te bewegen. Want...

Als het hele publiek aan het einde besluit dat we niks meer kunnen doen... dan gebeurt er dus ook niks meer. Nee, fair enough. Oké, dus je zegt het beton is nog nat. Oké, dat is het. En dan zak ik in de grond. Het is een call to action met andere woorden. Dan zeg ik nog iets meer. Want ik geloof wel een beetje in het idee van lawinehekken. Dus er is een soort lawinemomentum achter deze technologie. Het is groot en het komt vanuit alle kanten tegelijk met een hoop gerommel...

Maar je kunt nog hekken plaatsen, waardoor die sneeuw dan andere kanten opgaat. Dus je hebt dan nog steeds het momentum. Als ik daar aan mensen ga vertellen, ja, dat valt allemaal wel mee. En laten we hopen dat het niet zo groot is als ik denk, want ik sta het daar wel groot te vertellen. Ja, dan voelt dat niet goed. Maar vertellen, we kunnen dit helemaal 100% naar onze hand zetten en wij zijn in control, voelt dan ook niet goed. En wat zijn lawinehekken, noemen ze een voorbeeld?

Nou, ik denk dat, ik bedoel, als je ze nu letterlijk zou neerzetten. Nou, ik denk. Letterlijk? Nee, ik bedoel. Een echte lawine. Slecht voorbeeld. Gelukkig heb ik het doorgegeven. Wil je nu over Zwitserland praten of over jij? Ik ben echt binnen wacht. Ja. Boven de skilift. Die figuurlijke lawinehekken, Witsen. Noem eens een voorbeeld van zo'n figuurlijk lawinehek.

Net als dat er nu gesproken wordt over smartphonevrij opvoeden. Kan je je voorstellen of het verstandig is om jonge kinderen toegang te geven tot chat? Of moet dat een ander soort chat zijn? Of moet dat meekijkchat zijn? Of komt er een family plan? Moeten we een soort van gaan vragen om het handje vast te houden? Een soort van bandjes bij de zwemles rondom dit hele ding. Daar hebben we nog keuzes in. Dus dan bouw je als het ware hekken om kinderen heen. Regelgeving vanuit onze EU bedoel je? Ja.

De AI Act is al zo'n lawinehekding. Het zit helemaal vol met potentiële hekken. Je kan ook bijvoorbeeld zeggen... we kijken naar de samenleving. Daar bedenken we categorieën. Die zijn ook al bedacht. Wat is heel cruciaal? Wat is minder cruciaal? Wat is nog minder cruciaal? Zullen we de introductie aan de zijlijnen... waar het wat minder spannend is... een beetje loslaten? Dat helpt ook voor innovatie. Dan naar de binnenring toe... gaan we wat meer vragen stellen. En de binnenste, binnenste ring... daar moeten we misschien heel voorzichtig zijn...

De lawinehekken moeten wel op grond staan die van jou is, zeg maar. Ja, zeker. Ik bedoel, een mooie uitbreiding van die metafoor. Want wie bepaalt waar die hekken staan, voor wie is die grond? Ja, ik denk dat ik dan toch met een soort misschien lichtelijk naïef of idealistisch antwoord kom... dat in ieder geval de overtuiging dat we...

kunnen vormen van die technologie op een manier... die is wel belangrijk om iets te kunnen vormen. Ik val nog even terug op mijn eerdere detail. Houd moed, is wat jij zegt. Nou ja, zonder moed kan je het sowieso een beetje vergeten. En ik denk wel dat in de eerste fase van zo'n diffusie van zo'n technologie... die hier dus lavastromen, sneeuwstromen... kijk maar hoe je het voor je ziet. Tsunamis. Hou het nou even bij sneeuw. Ja, gewoon dingen die komen met de samenleving in...

Dan is er op een gegeven moment een moment dat de stroom iets zachter wordt en dat je kan zien wat er gebeurd is. En dat je dan met je plannen klaar staat, zeg maar. Dus jouw punt van ik zie letterlijk, ik voel niet alleen maar, ik zie letterlijk een fysiek momentum achter deze technologie. Hoe dat zichtbaar wordt vanuit satellietfoto's. Daar kan ik niet omheen. En als jij dan met je een soort van lawinehek de grootte van een...

...ijsstokje... ...daar soort van naast gaat staan... ...goed succes hebben we iets. Dat werkt niet. Ik hoor je. Maar tegelijkertijd denk ik... ...heel veel sneeuwstokjes naast elkaar... ...is toch iets steviger. Dus we moeten dat met elkaar wel geloven. Ja, we doen het ermee mensen.

Nee, ik lees vooral de tekens die goed zijn, zijn de vragen die gesteld worden. Namelijk, er is een flinke brug die je nog moet slaan tussen een fabrikant van chipmachines en een partij die fundamentele grotendeels taalmodellen maakt. Want de sfeer is logisch, namelijk dat versterkt elkaar binnen een sector.

Dus er zit een financiële huwelijk nu, als een soort oude koningshuizen heel lang geleden in Europa, tussen die twee partijen. Maar dan moet je nog een brug gaan bouwen, namelijk, oké, stel dat we vanuit Mistral kijken naar ASML. Dus dat zou betekenen dat Mistral modellen gaat ontwikkelen, anders dan taalmodellen, die bijvoorbeeld voorspellingen kunnen doen over hoe litografie gaat. Ja, oké.