Wiktoria

To są studia, na których jeśli kochasz czytać, to w pewnym momencie przestaniesz kochać czytać. Ja myślałam, że do tego wszystkiego jeszcze wchodzi jakiś chrzest żółtodzioba. Tak, no to jak pierwszy raz jedziesz, ja już nie mam nawet w połowie tyle zasobów i umiejętności, co on. Ja bym chciała nie widzieć, nie słyszeć i być w stanie robić tyle rzeczy, naprawdę.

Witajcie kochani! Cześć Wiktoria! Cześć Nastka! Powiedz, jak się dzisiaj miewasz? Całkiem w porządku, przyjechałam do Ciebie prosto z pracy, więc nie ukrywam, że zmęczenie jakieś jest, przebodźcowanie również, ale dzień jest całkiem sympatyczny, więc nie narzekam. Czyli aktywny tak jak każdy inny? Tak! Jestem osobą, która grafik lubi mieć raczej bardziej wypchany niż mniej, bo masz rację.

No właśnie, ale co to za praca? Ja pracuję na co dzień w przedszkolu, w przedszkolu, która działa w nurcie porozumienia bez przemocy. Tam działam z grupą dwu-trzylatków. Jak długo tam pracujesz? Kawał czasu, pięciu lat. W moim 25-letnim życiu jedną piątą życia spędziłam właściwie tam. Jak Ci się pracuje z takimi dziećmi?

Skoro tyle czasu tam jestem, to chyba całkiem w porządku. Nie narzekam, lubię tę pracę, nie jest to raczej moje docelowe miejsce. Myślę, że do tego też później przejdziemy, jakie są moje plany zawodowe. Ale jak na ten moment jest naprawdę super, jest to bardzo wdzięczna praca i naprawdę sprawia mi dużo radości, satysfakcji. No ale na pewno męcząca, prawda? Bo dzieci to jednak są ruchliwe, aktywne.

Nie przeszkadza mi to jakoś bardzo, ja sama jestem dość ruchliwa, więc to akurat nie jest dla mnie żadnym problemem. Ale tak, bywa dość głośno, bywa dość męcząco, ale nie jest to dla mnie czymś nie do przeskoczenia. Przyznaj się, masz okazję się przynajmniej pobawić. Mam i to jest najlepsze, co może być. Budowanie z klocków w pracy super. Jeszcze ci za to płacą, to tak.

No, chociaż na tym się opiera praca nauczyciela przedszkola. My się z dziećmi tylko bawimy. Czyż nie tak mówi stereotyp? Skąd w ogóle pomysł na tą pracę? Bo z tego co wiem, to Ty z wykształcenia jesteś realizatorem dźwięku. Tak i nie. Skończyłam techniką realizacji dźwięku, jednakże już na etapie szkoły wiedziałam, że to nie to i że na pewno nie będę w to szła. To dlaczego na to poszłaś?

No bo tam poszli moi znajomi, taki bardzo prozaiczny powód, który wielu młodych ludzi niewiedzących, co chcą robić w życiu, kieruje i popycha. Moi najbliżsi znajomi patrzyli do tego konkretnego techniku, na ten konkretny kierunek, więc ja za nimi, myśląc, że będzie to ciekawe, też wybierając to jako najciekawsze z oferty szkoły, do której po prostu szłam na tamten moment. Rozumiem, ale poczekaj, to czym właściwie zajmuje się taki realizator, jak już przy tym jesteśmy?

Realizator dźwięku zajmuje się czymś na ogół podobnym do tego, co robisz Ty. Bawi się w komputer. Ty się bawisz w mikrofon. Ty się bawisz w mikrofon, masz rację. Ale realizator dźwięku generalnie albo może pracować w studio nagrań, realizując różne projekty na przykład. Może też działać przy nagłośnieniu różnych imprez masowych czy koncertów. No możliwości jest naprawdę wiele.

Trochę Cię to ciekawiło? Na etapie szkoły i takiej zabawy myślę, że trochę tak, zwłaszcza, ale chyba bardziej po tej drugiej stronie. Ja lubię się czasem pobawić głosem i to były naprawdę ciekawe doświadczenia, kiedy mogliśmy od tej strony na to spojrzeć. Pobiegać z kablami też całkiem ok, bo lubię czasem pobiegać, ale żeby to w którymkolwiek momencie mojego życia było jakąś moją pasją, nie powiedziałabym.

taki wyjątkowy dla mnie moment, bo mnie w pewnym momencie po prostu olśniło. Ja to pamiętam do dzisiaj, były ferie właśnie w drugiej klasie szkoły średniej i ja pewnego dnia dosięgła mnie myśl, ja będę polonistką. No i tak już się potoczyło, że w tym roku jestem na piątym roku, czyli na drugim roku studiów magisterskich z filologii polskiej ze specjalnością nauczycielską i z tym generalnie wiążę moją przyszłość.

Czyli przedszkole to jest etap przejściowy? Przedszkole to jest etap przejściowy. Jest to coś, co naprawdę lubię, zwłaszcza, że tak jak już wspominałam, moja placówka działa w nurcie NVC, a dla mnie takie bliskościowe podejście do edukacji i dialog z młodym człowiekiem są naprawdę ważne, więc jest to dla mnie bardzo istotny etap w życiu i bardzo się cieszę, że on jest.

i chciałabym, żeby jeszcze trochę trwał, ale wiem, że to się w pewnym momencie skończy, bo chciałabym przejść do szkoły, ale to celowo do szkoły podstawowej zdecydowanie, więc ten wiek uczniów, że tak powiem, dokonie znacznie się zwiększy. Ale będzie taki klas 1-3 czy starsze?

No 1-3 nie, no bo 1-3 to już jest pedagogika wczesnoszkolna, a ja jednak polonistyka, więc klasy 4-8. Chętniej 4-6, ale wiadomo, że różnie jest w różnych szkołach, w różnych placówkach edukacyjnych. W niektórych nauczyciel pracuje w klasach 4-6, a drugi nauczyciel w 7-8, a są szkoły, gdzie nauczyciele pracują w klasach 4-8, więc to już bardzo zależy od szkoły.

Ja też wiem, że swoją przyszłość wiążę raczej z jakąś szkołą pozasystemową lub ewentualnie prywatną, bo wizje takich szkół często są bliższe po prostu mojemu sercu, jeśli chodzi o podejście do wychowania. Więc tak, 4-8. Okej, no to...

Ambitnie bardzo. A jak oceniasz skalę trudności tych studiów? To są studia, na których jeśli kochasz czytać, to w pewnym momencie przestaniesz kochać czytać. To są studia, na których bardzo dużo się czyta, to są studia, które bardzo dużo czasu głównie przez to pochłaniają.

Są przedmioty wymagające zapamiętania bardzo dużej ilości materiału, czy to treści różnych lektur wszelakich, czy też treści powiedzmy takich czysto praktycznych. Myślę, że jakbyś spytała jakiegokolwiek polonistę, jakiegokolwiek absolwenta polonistyki o przedmiot, który spędzał mu sen z powiek, 99% powiedziałoby Ci, że gramatyka historyczna.

Więc tak, są takie cudownianki. Strasznie, nie powiem. No, jak to zrozumiesz, to bawisz się dobrze, ale najpierw musisz to zrozumieć i to jest mocno kluczowe w tym wszystkim. Więc tak, bywają i takie kwiatki, naprawdę sporo czasu nad nimi trzeba poświęcić, ale ja lubię te studia i to nie są studia dla każdego i nie każdy by się odnalazł, bo mówię, masa literek do pochłonięcia, ogrom prac do pisania, bo piszemy też naprawdę wiele.

Ja Ci powiem, że zależy jak leży. Jesteśmy świeżo, bo przedwczoraj tak naprawdę był finał plebiscytu na Młodzieżowe Słowo Roku, więc... Tak, czekaj, jakie to było? Szponcić. Szponcić, o właśnie, czyli tak kombinować, nie? Dokładnie, dokładnie, więc jesteśmy świeżo po plebiscycie na Młodzieżowe Słowo Roku. Ja mam czasami wrażenie, że te słowa, to nie wiem, czy ktoś to używa, nie wiem.

Niektóre tak, inne nie. Ja na przykład głosowałam za sigmą. Usłyszałam kiedyś od jednego z moich pięciolatków, że jestem sigmą. Od tego czasu to jest moje ulubione słowo. Sigma girl. Więc nawiązałam do tego właśnie dlatego, że często aktualnie do slangu młodzieżowego wchodzą jakieś słowa, często pochodzące z języka angielskiego czy z innych języków lub też zazwyczaj ze świata gier na przykład. Więc ten język polski jest coraz bardziej potoczny

Młodzież głównie coraz bardziej potocznie się wypowiada też. Coraz mniej książek czytamy jako naród, a jeśli już czytamy często, to są pozycje, które powiedzmy językowo nie zawsze bywają dopracowane. Więc myślę, że tak, że dużo ładniej się wypowie pani Halinka, którą spotkasz na ulicy lat 50, niż przeciętny piętnastolatek. To na pewno, bo kiedyś ta troska o język była znacznie większa. A szkoda. A szkoda.