Wiktoria

To jest bardzo złożone pytanie, Nastka. Bo ja posiadam wolny czas, jak najbardziej, ale cały jest zapchany czymś. Ja jestem osobą, która najlepiej funkcjonuje w sposób, że czym ma mniej czasu, tym ma więcej czasu. Więc ja organizuję sobie zajęcia wszelakie. Oprócz tego, że pracuję w przedszkolu na etat i studiuję zaocznie, bo tutaj w sumie nie powiedzieliśmy, a to może być dość istotne. W Warszawie, prawda? W Warszawie jeszcze w dodatku. Więc to trzeba jeszcze dojechać.

Tak, tak, tak. Gdyby ktoś był ciekawy, dlaczego w Warszawie polonistyka nauczycielska w stopniu magisterskim otworzyła się tylko w Warszawie, więc sobie dojeżdżam do Warszawy. Fajnie, fajnie. Możesz pozwiedzać. Fajnie, fajnie. Mogę pozwiedzać. Nie potrzebuję, ale jak bym potrzebowała, to mogę. Tańca Polski, kurde. Kiedyś był Kraków. Jesteśmy tu.

W każdym razie robię całkiem sporo, bo prowadzę gromadę suchową w Związku Charakterstwa Polskiego. W ramach mojej, powiedzmy, że pracy naukowej poniekąd jestem również członkinią koła naukowego dydaktyków w mojej uczelni i w ramach jego działalności współorganizuję różne wydarzenia.

Stop! Na czym polega to koło? Znaczy, co tam robicie? My w ramach koła naukowego organizujemy różne wydarzenia, realizujemy różne projekty. W tym roku skupiamy się głównie na dwóch większych. Jednym z nich jest prowadzenie kursów maturalnych dla uczniów z województwa świętokrzyskiego, więc współprowadzę dwa spotkania w ramach tegoż kursu.

oraz organizujemy spotkania z różnymi praktykami, edukatorami, osobami ze świata dydaktyki, które w bardzo wartościowy sposób mogą przekazać nie tylko nam, ale nauczycielom z całej Polski bardzo ciekawą i użyteczną wiedzę na temat tego, jak współczesna szkoła powinna funkcjonować tak naprawdę realnie i jak najlepiej.

To są spotkania stacjonarne, jak rozumiem? Nie, spotkania są online. Od razu może zrobię małą autoreklamę. Proszę bardzo. Można nas znaleźć na Facebooku. Proszę sobie wyszukać Wydział Nauk Humanistycznych UKSW. Nasze koło nazywa się Dydaktyczna Odyseja, więc jak na Facebooku Wydziału znajdą Państwo coś o dydaktycznej Odysei, to my. Dydaktyczna Odyseja.

Dokładnie tak. Zapraszamy. Zapraszamy. Czyli spotkanie zdalne, dobrze. I tam coś, jesteś jakimś prelegentem? Czy za jakieś zadania przygotowujesz? Ja tak naprawdę członkinią koła jestem od jakichś, mamy grudzień, jak od jakichś niespełna trzech miesięcy. Powiedzmy, że nawet, że bardziej dwóch. Więc ja tak naprawdę dopiero wchodzę w to życie naukowe. Też mój czas wolny średnio pozwala na to, żeby wejść w to głębiej, do czego pewnie jeszcze sobie zaraz przyjdziemy, bo się zatrzymałyśmy na chwilę na tym kole.

Ale w tym roku takimi największymi działaniami, jakie ja robię, jest prowadzenie właśnie dwóch spotkań w ramach kursów maturalnych dla uczniów ze Świętokrzyskiego razem z dwojgiem moich znajomych z uczelni.

Sugerujesz, że jestem szalona? Sugeruję, że tak. Bardzo. Kocham Cię, słonko. Nie wiem, czy za dużo. Myślę, że to się dopiero okaże, czy za dużo, czy nie. Piszę jednakże moją pracę magisterską na temat, który sama wybrałam, który jest ściśle powiązany z inną z moich pasji, więc raczej będzie mi się to pisało na tyle przyjemnie, że czas się zawsze jakiś znajdzie. Poza tym mówiłam,

To jest w ogóle bardzo ciekawa historia, bo ja aktualnie pracuję z tą samą gromadą zuchową, w której ja byłam od siódmego roku życia. Też od razu może powiem, bo mogą Państwo nie kojarzyć albo się na tyle nie orientować. Zuchy w związku z harcerstwa polskiego to są dzieci od szóstego roku życia do plus minus dziesiątego, czyli klasy 1-3 głównie, ale zdarzają się również dzieci z

Więc powiedzmy, że od 6 do 10 roku życia. Ja zostałam zuchem mając lat 7, idąc do pierwszej klasy. W szkole, do której uczęszczałam była gromada, więc naturalnie jakoś w nią weszłam, spodobało mi się, zostałam. Z wiekiem oczywiście zostałam harcerką, później wędrowniczką. Prowadziłam przez chwilę również drużynę wędrowniczą, czyli tę najstarszą, zrzeszającą uczniów szkół średnich.

A następnie stwierdziłam, że to jednak nie to, że wolę pracę z młodszymi, co chyba nawet mój życiorys troszkę mówi i przeszłam sobie do gromady słuchowej, bo akurat w szczepie, w którym działam i do którego również należałam i wciąż należę, było akurat zapotrzebowanie, że słuchami trzeba było się zająć.

Więc ja się zgłosiłam na ochotnika, bo to chyba było coś bardziej dla mnie i chyba jest, bo już czwarty rok, jeśli dobrze liczę. Też się fajnie łączy z tym przedszkolem. Tak, pracuję z gromadą, więc ja wtorki mam takie, że powiedzmy 8-16 jestem z dziećmi od drugiego do szóstego roku życia, później wsiadam w autobus, wysiadam i jestem z dziećmi od szóstego do dziesiątego roku.

A co musiałaś zrobić, żeby zostać tą drużynową? Drużynową. Musiałam ukończyć kilka kursów. Tak naprawdę w momencie, kiedy powiedzmy, że pniesz się po tych szczeblach, nazwijmy to kariery harcerskiej, na początku jesteś zwykłym szeregowym, czyli jesteś zwykłym harcerzem. Potem jesteś zastępowym, czyli opiekujesz się jakąś małą grupką. To tak jakbyś na przykład miała pracę w grupach w szkole, to mniej więcej tak działa.

Później zostajesz przybocznym, czyli pomocą drużynowego właśnie, więc powoli pniesz się i taki przyboczny już jest w miarę przygotowywany do pracy, do prowadzenia gromady czy drużyny, ale żeby przejąć drużynę i zostać tym drużynowym już tak właściwie, właściwie, trzeba ukończyć kursy zarówno z pierwszej pomocy, jak i kurs instruktorski, czyli...

Powiedzmy taki, który uczy zarówno pracy z dziećmi, jak i takich zagadnień metodycznych ściśle związanych ze Związkiem Harcerstwa Polskiego właśnie. Trzeba też zdobyć stopień instruktorski harcerski.

zostać co najmniej przewodnikiem. No to już takie specjalistyczne nazwy, w które chyba... Brzmi jak faktycznie długa droga. Wchodzić nie musimy. Na pewno czasochłonna, gdyż przypomnę, iż jest to wolontariat, więc nie jest to praca zarobkowa, jak niektórzy rodzice moich zuchów myślą. To jest całkowicie wolontariat, który wymaga sporo czasu, więc trzeba naprawdę wejść w to sercem, żeby chcieć to robić jak najdłużej. Tak, sporo czasu i sporo oddania, sporo serca, także...

O tym była cała moja praca licencjacka. Znowu wracamy do studiów. Mogę Ci powyczyć, wysłać PDF, a to sobie poczytasz o wartościach. Ale ogólnie czy w harcerstwie? Znaczy ja pisałam o patriotyzmie w oczach harcerzy na podstawie kamieni i nasienic, ale moja ankieta dotyczyła różnych wartości.

Prowadzę korepetycje dla szkoły podstawowej. W tym roku w sumie wypadło tak, że wyłącznie dla ósmoklasistów, więc na pewno to. Tańczę także tenis ludowy. W tym momencie nie jakoś bardzo profesjonalnie. W zeszłym roku jeszcze byłam w zespole. Aktualnie chodzę po prostu na zajęcia z ludowego, gdyż mój 25-letni wiek już jest ciut za duży na zespół. Ale dość szybko awansowałaś, prawda? Jak to było?

A w sensie... w sensie chodzi Ci o zespół, tak? Tak. Nie do końca. Jak... Może od początku. Ja zaczęłam sobie z tańcem ludowym trochę działać. Będąc w klasie piątej czy szóstej szkoły podstawowej, ja jestem również absolwentką szkoły muzycznej i przy mojej szkole muzycznej był taki dość mały zespół ludowy. Ja sobie do niego należałam przez wiele lat tak naprawdę.