Wiktoria

Dopiero szkoła średnia wymusiła na mnie to, że naturalnie jakoś trochę poszło w bok, bo i ten zespół jakoś zmienił powiedzmy tory względem tego, co było wcześniej. I też ja przez naukę do matury i przygotowania miałam mniej czasu nieco, by się angażować i realizować w tym kierunku. Po ukończeniu szkoły tak naprawdę na parę lat

Z tańcem ludowym zwłaszcza całkowicie straciłam jakąkolwiek relację przez brak po prostu możliwości, miejsca i tak dalej. Ale w zeszłym roku szkolnym, na początku zeszłego roku szkolnego poszłam na nabory do jednego z większych krakowskich zespołów.

Przeszłam nabór, dostałam się, jednak po kilku miesiącach stwierdziłam, że chyba to nie jest to, że jestem w tym momencie życia po pierwsze dość mocno zajęta, a jednak profesjonalny zespół jest angażujący, a po drugie, że nie do końca chyba wszystko, co tam było mi odpowiadało, więc po pół roku stwierdziłam, że rezygnuję. Też od trzech lat, przepraszam, dwóch lat uczęszczam.

na zajęcia z tańca ludowego w jednej z krakowskich szkół tańca i uwielbiam ludzi, których tam mam i może ten poziom jest w pewnym stopniu znacznie niższy niż w profesjonalnym zespole, to mam tam moich ludzi, a jestem chyba w takim momencie życia, że posiadanie moich ludzi i mojego stada jest dla mnie ważniejsze nawet niż inne kwestie powiedzmy rozwojowe.

Moi ludzie. No, brzmi fajnie. Jak będziecie to odsłuchiwać, docencie moi ludzie. Pozdrawiasz ich? Tak, właściwie to tak. A co poza tańcem ludowym? Pytasz o formy taneczne? Tak jest. Miałam w moim licealnym życiu taki epizod, że przez niespełna rok tańczyłam modern jazz i to był tak naprawdę pierwszy styl, z którym ja wyszłam poza mury mojej szkoły.

czy to muzycznej, czy po prostu dzielnej. Miałam chyba 17 lat, to była moja pierwsza styczność z powiedzmy taką szkołą tańca profesjonalną. Bawiłam się całkiem ok, ale nie na tyle dobrze, żeby zostać tam dłużej, zwłaszcza, że byłam jeszcze młoda, więc to kieszonkowe nie było aż tak wysokie, co też trochę mnie zdemotywowało w pewnym stopniu. Więc zrezygnowałam po niespełna roku, ale dobrze wspominam tamten czas, tamtą grupę, tamte zajęcia. Zresztą

na taniec ludowy chodzę właśnie do tego samego miejsca, gdzie chodziłam na ten jazz parę lat wcześniej, więc chyba wspomnienia zostały całkiem, całkiem dobre. Przez ostatnie dwa lata tańczyłam także latino solo i całkiem, całkiem dobrze wspominam. Naprawdę dobrze wspominam. Świetnie wspominam tak właściwie. Musiałam teraz...

w październiku zrezygnować, bo jednak już niespecjalnie byłam jak zmieścić to w grafiku, zwłaszcza, że jest inny sport, który trenuję aktualnie, powiedzmy półprofesjonalnie i postanowiłam jemu się głównie poświęcić, więc z czegoś niestety trzeba było zrezygnować i zdecydowałam na to, a to też bardzo przyjemny i dość długi epizod mojego życia z ostatnich lat.

No niestety nie da się połączyć wszystkiego. Tydzień ma tylko 7 dni, 24 godziny ma dzień i tak dalej. Kiedyś ktoś mi powiedział, że moja doba ma 34 godziny i że mi zazdrości. Ja czasami naprawdę mam wrażenie, że moja doba ma 34 godziny, ale potem się okazuje, że jednak nie. I to jest dość przykre zderzenie z rzeczywistością.

A wspomniałaś o tej szkole muzycznej. Na czym grałaś? Na fortepianie. I jeszcze na czym? Na nerwach. Okej, ale to myślę, że każdy umie, więc to nie jest jakaś wybitna rzecz. Proszę mnie nie hejtować, to po pierwsze. A po drugie nie, tak już na poważnie. Byłam w klasie fortepianu w szkole muzycznej, więc powiedzmy, że profesjonalnie grałam tylko na nim, chociaż z profesjonalizmem miało to mało wspólnego.

Miałam też w moim życiu już poza szkołą muzyczną krótki epizod nauki gry na gitarze, jednak nie sprostałam. Parę lat temu dotknęłam również ukulele i jakieś podstawowe rzeczy na nich zagram, ale tak to głównie leżą w kącie mojego mieszkania i się kurzą. A jak chodzi o śpiew?

Chodziłam do chóru szkolnego, bo wiadomo, że w większości szkół muzycznych jest on obligatoryjny. W momencie, kiedy byłam w tym profesjonalnym zespole lodowym, o którym mówiłam, to też mieliśmy zajęcia ze śpiewu i ten śpiew też był wymagany, więc zdarzyło mi się coś w życiu pośpiewać.

Nie jest to jednak czynność, która czy to sprawiałaby mi nie wiadomo ile radości, nie jest to też coś, w czym byłabym jakakolwiek zdolna. Raczej śpiew nie jest moją mocną stroną.

To w ogóle, to nic mi tak trudno nie przekoci. Żartuję. No wiem, no ale, bo nie rozumiem teraz nawiązania. Wróćmy do Twoich pasji. Cały czas do tego wracamy, ale tego jest dużo. Jest tego naprawdę dużo, bo jak już mówiłam, jestem człowiekiem, który w mieszkaniu tylko śpi, bo tyle ma czasu poza różnymi salami. A tak to próbujesz wszystkiego...

Co można? Nie powiedziałabym, że próbuję, bo ja już mniej więcej mam określone, co chcę robić i mniej więcej wiem, na czym chciałabym spędzić najbliższe kilka lat, jeśli Bóg da. I dobrze się czuję w tym, co robię, zarówno jeśli chodzi o moją pracę zawodową, jak chodzi o moje studia i dalszą ścieżkę rozwojową, bo jakieś wstępne plany do dalszej edukacji też mam.

Ale też wiem, co chcę robić w moim życiu, jeśli chodzi o to, co kocham, w czym się chcę rozwijać. Mówiłyśmy też już tutaj o tańcu, ale jest coś jeszcze, też poniekąd powiązane z tańcem. Cóż takiego? Jest to coś, co zdecydowanie zabiera najwięcej czasu w moim grafiku. Od niespełna dwóch lat trenuję koło cyrkowe.

A teraz od sierpnia doszły do tego jeszcze szarfy. I o ile szarfy trenuję czysto hobbystycznie, raz w tygodniu, jedną godzinę tak właściwie i robię to głównie, żeby się trochę powzmacniać, o tyle koło zaczyna w moim życiu być coraz istotniejsze. Myślę też o rozpoczęciu jakiejś

małej kariery zawodniczej, chociaż to brzmi bardzo szumnie. Więc może myślę o wystartowaniu w jakichś zawodach w przyszłym roku i dążę do tego, żeby to spełnić. Spędzam kilka, czasem kilkanaście godzin tygodniowo na sali treningowej. Zdarza mi się już robić naprawdę zaawansowane rzeczy i bardzo dużą część mojego życia dostosowuję pod to, bo oprócz treningów koła dochodzi mi i akrobatyka,

której nie jestem zdecydowanie orłem, ale na którą też uczęszczam, by te swoje umiejętności powiedzmy kołowe podciągnąć i te szarfy, żeby się powzmacniać i trochę też mój styl życia i styl bycia i plan dnia i wszystko troszkę sobie pod to dostosowuję, więc to taka pasja, na którą dość przypadkowo trafiłam w marcu ubiegłego roku, a która jest teraz praktycznie całym moim życiem poniekąd.

Ale to koło i te dwie aktywności to też. Powiedzmy akrobatyka powietrzna. Określmy to sobie akrobatyką powietrzną, bo wtedy mówimy zarówno o szarwach, o kołach, jak i o innych rekwizytach. Więc jak coś możesz to określać akrobatyką powietrzną? Jak tylko masz ochotę.