Wiktoria

Mam ochotę. Dobrze. Akrobatyka powietrzna i szarfy. Wymaga to dużo pracy mięśniowej. Dużo siły fizycznej, ale też na pewnym etapie wchodzi bardzo duża praca mentalna, więc to jest bardzo...

mocny wycisk dla ciała, ale w momencie, kiedy wchodzą już rzeczy naprawdę trudne i wymagające przełamania, że tak powiem, głowy, to jest też praca z własnymi emocjami, z własnymi granicami, bo to jest sport, w którym trzeba je nieustannie przekraczać.

Chciałabyś w przyszłości być jakimś trenerem? Wiesz co, chciałabym, ale nie mam takich możliwości. Po pierwsze, przez moją wadę wzroku wiem, że nie byłoby to do końca rozsądne. Przede wszystkim w sumie przez to. Więc jest to coś, czego bym chciała, ale czego wiem, że to nigdy nie osiągnę i nigdy nie dostanę ze względu na, no właśnie, chociażby wzrok. Bo jestem osobą, która ma jakąś tam wadę wzroku. No niektóre rzeczy niestety są nieosiągalne. Tak, tak.

Ale wiesz, na różne warsztaty sobie jeżdżę, więc jak od tej strony zawodniczej się na ten moment rozwijam, czy też ogólnie jeśli chodzi o bycie realistką, jak najbardziej się rozwijam i to jest dla mnie na ten moment wystarczające, bo jest dla mnie bardzo ważne i mocno na mnie wpływa. Nie wiem czy wiesz, ale ten podcast opiera się właśnie na rozmowach z osobami niepełnosprawnymi.

Powiedziałaś mi to, jak gadałyśmy o tym, że mogłabym wziąć udział, więc wiem. No inaczej by Cię tu nie było. Więc Twoją wadę wzroku można zakwalifikować do właśnie niepełnosprawności. Możesz powiedzieć, jak się z tym czujesz? Jak się z tym utożsamiasz? Różnie, bardzo różnie. Jestem raczej z tych osób, które nie lubią, jak się na to zwraca uwagę, które momentami wręcz...

Nie chcę powiedzieć, że się tego wstydzą, bo to nie jest do końca zależne ode mnie, jest trochę poza mną, no ale zdecydowanie wolałabym, jakby jej nie było, jak chyba my wszyscy, ale jest jak jest, więc żyję, staram się żyć tak, jakby jej nie było i robić wszystko, czego zapragnę i wszelkie ograniczenia niwelować, pokonywać i raczej na co dzień udaję, jeżeli jej nie ma, chociaż wiadomo, że jest.

Chociaż mam trochę tak, że no już wiadomo chyba jak większość z nas, że chciałabym, żeby było zupełnie inaczej, ale też bardzo wierzę w efekt motyla i że gdyby nie to wszystko, to nie byłoby mnie w tym miejscu, a ja wbrew pozorom lubię miejsce, w którym jestem, więc tak najwyraźniej musiało być. Efekt motyla? Jedna sytuacja wynika z drugiej.

W późniejszym życiu też nie, ale jednak zderzenie z rzeczywistością było dość spore, bo przeskok ze szkoły specjalistycznej na, powiedzmy, zwykłą uczelnię wśród zwykłych ludzi i późniejsze też wejście w różne grupy sportowe, powiedzmy, czy w inne środowiska, dużo stresu, dużo nerwów i dużo stresu mnie kosztowało, bo to było nagłe i to było nowe.

A ja jestem jednak osobą, dla której to co nowe jest przerażające. I z perspektywy czasu ja wiem, że nie było się czego obawiać, ale dalej ta obawa we mnie jest. I myślę, że ona zawsze będzie, bo jako ludzie boimy się odrzucenia, bo ta potrzeba akceptacji i bliskości zawsze w nas jest.

I trzeba po prostu starać się żyć tak, aby obawy nie dochodziły do nas w stopniu, który by nas paraliżował czy ograniczał. To jest piękne, co mówisz. Wiem. Myślałam o tym całe 15 sekund. Wymyśliłam całkiem mądrze. Także to jest już od razu przekaz dla naszych słuchaczy. To dla Was.

Ja też od razu może dodam, że moja wada wzroku istnieje. Jest ona widoczna. Co to jest dokładnie za wada? No właśnie, bo tego nie powiedziałyśmy. Ja jestem osobą słabowidzącą. Nie jest to na tyle duża wada, żeby mi to utrudniało codzienne życie. Największym problemem dla mnie jest czytanie z daleka, bo jestem jednak osobą bliskowzroczną, jeśli chodzi o literki i tekst. I to jest tak naprawdę dla mnie na co dzień największym ograniczeniem.

Ale widzę na tyle dobrze, że normalnie funkcjonuje i tak jak już tutaj o różnych rzeczach powiedzieliśmy, jestem w stanie czy to pracować z dziećmi, czy realizować się w sportach, powiedzmy, które przeznaczone są dla osób pełnosprawnych. Więc nie jest to duża wada. Ona istnieje i ją widać gołym okiem, ale nie utrudnia mi ona na co dzień funkcjonowania. Widzisz dobrze.

To dobrze. Na tyle dobrze, na ile mogę, na tyle widzę. Czego nie zobaczysz, to sobie wyobrażysz. Tak, to jest tak, jak idziesz na egzamin i czego nie napiszesz, to dowyglądasz. To czego ja nie dowidzę, to sobie wyobrażę albo dopowiem, bo mam gadane, więc zawsze mogę coś dopowiedzieć. Tak, zauważyliśmy. No właśnie w tym podcaście chodzi o to, żeby rozmawiać, więc myślę, że nadajesz się.

Powiedz jeszcze te osoby na studiach. Jak one reagowały na to, że ty może masz jakieś trudności? No myślę, że to jednak jest zauważalne, więc jaka była ich reakcja? To zdecydowanie jest zauważalne, bo ja mam jedno oko, moje ma inny kolor niż drugie, więc to naprawdę widać gołym okiem. Nie trzeba nawet ze mną rozmawiać, żeby być pewnym, że z moim wzrokiem nie do końca wszystko jest okej. Nie zauważyłam nigdy jednak...

w środowisku akademickim przynajmniej, albo sobie nie przypominam takiej sytuacji, żadnej większej reakcji. To było zawsze jakieś takie naturalne. Nie zostałam chyba nigdy też zapytana o to tak otwarcie. Na pewno nie było mi to wytykane w żadnym stopniu. Są na polonistyce przedmioty, które wymagają przepisania z tablicy rzeczy, na których

sam sobie nie wymyślisz, takich jak np. pismo fonetyczne, czy różne procesy, które zachodziły w języku, głównie właśnie w obrębie gramatyki historycznej, czy to gramatyki opisowej, czyli współczesnej. To były przedmioty, które były dla mnie trudne pod tym względem, że ja z daleka, z ławki, z tablicy nie przeczytam.

Ale mam koleżankę, w sumie to wciąż razem studiujemy, bo tak się złożyło, że obie poszłyśmy na studia do Warszawy. Wcześniej ja licencję zrobiłam w Krakowie. Więc wcześniej studiowałyśmy razem w Krakowie, teraz studiujemy razem w Warszawie. I zawsze jak miałyśmy gramatykę, to bez żadnego problemu Ania siedzała koło mnie i zawsze nawet sama mi proponowała, że jak coś, to mi po prostu te znaczki przepiszę do zeszytu. Cenni są tacy ludzie. Bardzo. A uważasz, że dzisiejsze społeczeństwo

Jest uwrażliwiona na takie osoby, na pomaganie takim osobom, jak w Twoim mniemaniu to wygląda? Mnie jest trudno tak osobiście mówić, bo tak jak mówię, ja na co dzień tej pomocy nie potrzebuję i też rzadko mi jest może oferowana, bo...

Idę przez miasto na tyle pewnie, że nie wyglądam w nim na osobę zagubioną czy jakakolwiek potrzebującą pomocy, więc trudno mi mówić z własnej perspektywy. Też tę pomoc rzadko otrzymuję, też rzadko jej wymagam, ale na palcach jednej ręki policzę sytuację, w której zostałam jakakolwiek źle potraktowana przez wzgląd na moją niepełnosprawność. Oczywiście takie sytuacje się zdarzały i też mocno zapadły w mojej pamięci,

ale jest ich bardzo mało. Społeczeństwo jest uczulane na to, jak najlepiej pomagać, jak najbardziej umiejętnie pomagać. Szkoły oferują obecnie szeroki wachlarz warsztatów dla uczniów, czy to dla nauczycieli. Podobne wydarzenia posiadają w swojej ofercie urzędy, czy inne instytucje. Mój tata jest osobą, która szkoli różne firmy w zakresie Sawła Vivru w stosunku do osób z niepełnosprawnością. Więc tak,