Wim Oosterlink

Ik ben dan met de familie van de kameraden een keer mee naar zo'n competitiewedstrijd gegaan. En voor je het wist, waren mijn ouders mee in het verhaal. En zijn we dan eigenlijk heel Vlaanderen, heel Europa gaan afschuimen om elk weekend aan BMX te gaan doen. Tot mijn 15 jaar. En toen was die sport een klein beetje gedaald in populariteit. En hadden we Danny Deby als wereldkampioen veldrijden in Pontchateau. In die periode, die eigenlijk een dorp verder woonde. Pijpelheide, Boijschot, hij is op de berg daar in de buurt.

En ik met mijn Belgische vlag met mijn fiets naar de thuiskomst van Danny Deby, die over de balken sprong en daar populair mee was.

Hem komen ontvangen en daar is eigenlijk de kriebel wel een beetje ontstaan, denk ik. Met mijn skills die ik had uit de BMX zijn we dan een keer naar een wedstrijd getrokken in... Als ik mij niet vergis was dat Bellum, denk ik, ergens in West-Vlaanderen aan gaan deelnemen aan een cross. Daar lagen een paar sloten waar ik oversprong en niemand anders en ik deed het... Ja, maar je BMX...

Ja, ik deed het daar onmiddellijk goed. Ik won die wedstrijd wel niet, maar ik had de smaak te pakken en de rest is geschiedenis. Absoluut. Laat ons beginnen bij het begin. Je zegt het is sloten. Hoe is die sport, weten we dat au fond? Hoe is die sport ontstaan? Is daar een duidelijk eerste wedstrijd? Wat weten we daar eigenlijk over? Nee, het is een zeer oude sport en het is een beetje vaag ook als je het opzoekt waar het echt is ontstaan. Het mogelijkste verhaal zou zijn dat de baanwielrenners...

...op een bepaald moment een wedstrijd hebben georganiseerd van stad tot stad... ...en iedereen moest maar zien hoe ze daar geraakten. Pas op, we spreken over begin jaren 1900. Dus dit is echt een zeer oude sport. En dan mochten ze eigenlijk... Echt letterlijk door het patattenveld? Ja, over de hekken springen en zo verder... ...wat op dat moment ter beschikking was.

Dat zou een verhaal kunnen zijn. Maar we mogen niet onderschatten hoe lang het dan uiteindelijk nog geduurd heeft voor er een eerste wereldkampioenschap is ontstaan. En dat was in 1950. Uiteraard zitten daar ook nog een aantal oorlogen tussen, helaas. Dus de eerste wereldkampioen veldrijden was Jean Robic, de Fransman, een volledig Frans podium.

met uiteindelijk een atleet die drie jaar daarvoor al de ronde van Frankrijk won. Dus niet de minste op dat moment. Dat was mijn volgende vraag.

Want er durft wel eens de perceptie leven, zeker omdat nu een Mathieu van der Poel en een Wout van Aert dat eerder als een soort voorbereiding op het baanwielrennen zien. Zijn dat echt allemaal topatleten of is dat de happy few die heel goed kunnen en is er ook een hele hoop eigenlijk net niet goed genoeg voor de weg bij? Hoe moeten we dat bekijken? Dat zijn topatleten. Oké.

Uiteraard heb je dat altijd in golven qua niveau. Dat is nu eenmaal zo, maar als ik naar het huidige veldrijden kijk, en dat is zeker ook in de periode van Erik de Vlaming geweest, Rollo Liboto, ook in mijn periode,

Dan heb je gewoon atleten die op een zeer hoog niveau qua data, dat kunnen we nu ook gewoon zien, maar qua prestaties, skills, explosiviteit, power. Het vernuft ook om de juiste dingen te doen op het juiste moment. Dat gaat echt over topatleten die zeven dagen op zeven met hun job bezig zijn. Dus het is niet meer zoals vroeger, we gaan in een veld dabberen, het zijn pure profs.

Ja, het is natuurlijk ook gespecialiseerd de afgelopen jaren. Vroeger waren het vaak ook helemaal in het beginjaar de wegwielrenners die hun winter probeerden door te komen en daar aan competitie veldreden deden. Absoluut, zeer goed trouwens in zijn jonge jaren. Zelfs Erik van der Aarde is daar eentje van die dat ook nog vaak heeft gedaan. Dus ik denk ook zelfs nog Belgisch kampioen is geweest. Oké.

Maar dan is dat op een ander niveau getrokken, doordat een aantal atleten zich echt gaan specialiseren zijn in alleen maar die discipline en namen dan het wegwielrennen erbij om zich voor te bereiden op het veldrijden. En dan heb je een ander niveau gekregen. En dan spreken we echt over de jaren Rollo Liboto, Erik de Vlaming net daarvoor. Dat zijn de kampioenen van hun moment.

Je zegt dat zijn topatleten, want hoe ziet een wedstrijd veldrijden eruit? Want ik kijk naar televisie en dat duurt ongeveer een uur, maar de ene keer is dat dan een uur en vijf en dan is dat iets minder. Neem ons eens mee, wat is een wedstrijd veldrijden op topniveau precies? Je kan nooit exact op voorhand weten op die minuut hoe lang die wedstrijd gaat duren. Dat wordt bepaald aan de hand van de eerste twee ronden.

Dan gaat men een gemiddelde rondetijd berekenen. Uiteraard kan die vertragen of versnellen door de weersomstandigheden. Maar ongeveer gaan ze dan inschatten hoe kort ze bij het uur kunnen komen. En dat wordt uiteindelijk het aantal rondes dat renners zullen gaan afleggen. Dus dat kan 57 zijn of...

Een uur en vijf, bijvoorbeeld. Als het plotseling een stortbuit doet en de renners moeten een half ronde gaan lopen, vertraagt die wedstrijd en gaat die ronde natuurlijk ook veel langer duren en ook die wedstrijd. En hoe lang is een ronde? De ronde moet minimum drie kilometer zijn en denk maximum drie kilometer vijfhonderd en daar moet het binnen gebeuren. Er zijn een aantal reglementen uiteraard.

Drie meter breed moet het overal zijn. Er mag nooit een trap naar beneden gereden worden. Er mag wel een trap opgelopen of opgefietst worden. Nu je het zegt, ja. Balkjes en bruggen mogen er zijn, maar gereglementeerd. Balkjes bijvoorbeeld maar op één plaats. Ze moeten minimum een hoogte hebben en ook maximum een bepaalde afstand tussen liggen. Ja.

Dat is aangepast doordat er een aantal jongens, waaronder ik, daar veel te veel voordeel uit had. Omdat jij kon daarover springen? Toen laagden er overal balken en soms tien meter uit elkaar. Ik deed een sprint en ik was tien seconden voor na een paar balken. Want hoe hoog is dat, zo'n balk? Maximum 40 centimeter.

Ik ben vorig jaar op Linkeroever eens gaan kijken. Wereldbeker is dat. En ik schrok daarvan hoe hoog dat is. Je ziet dat op televisie. Je denkt, die springen gewoon over een balkje. Maar dat is gigantisch hoog. Het is gigantisch hoog. De laatste tijd hebben ze ze een klein beetje verlaagd. Omdat er ook een aantal dames zijn die nu die skills beginnen krijgen. En ze willen ze ook echt wel de mogelijkheid geven om ook die springkunsten te tonen. Dan hebben ze ze voor de mannen...

Iedereen gelijk op dezelfde hoogte gesteld, laten we zeggen dat ze gemiddeld nu rond de 35 centimeter hoog zijn. Dat is één ding. Langs de andere kant heb je dan de weersomstandigheden die ervoor zorgen dat je eigenlijk een uur bijna nooit, als het extreem is, met één fiets die wedstrijd kunt afleggen.

Dus dan krijg je de pit zoals dat in de Formule 1 ook is, de materiaalpost, die vroeger niet bestond. Mechanikkers stonden toen echt gewoon op het parcours. Random ergens. Ik heb dat zelf nog meegemaakt. Dat is echt eind jaren negentig, begin jaren 2000. Het is zelfs een reglement dat is ontstaan mede dankzij papa Adrie van der Poel, de papa van Mathieu.